Maxime en Gaëlle vinden het heerlijk als er bezoek komt. Van zodra ze de bel horen, vliegen ze naar die deur.
Ik heb de grote fout gemaakt om ooit eens tegen Maxime te zegen “doe jij maar open”.  Sindsdien moet ik me reppen om ook aan de deur te zijn, voor hij opendoet, je weet maar nooit wie er onverwachts, ongewenst, aan de deur staat.
Ik was van plan het hem uit te leggen en te leren om de deur nooit te openen, behalve als ik of papa erbij zijn. Om de één of andere reden was het er nog niet van gekomen… tot vandaag:

Ik stond in de douche. Hoorde ik de bel nu, of niet? Ach het zal wel niet geweest zijn, dacht ik.
Even later: “Mamaaaa, IK heb de deur open gedaan!”
Ik: “waarom dan wel?”
M: “kweetnie”
Ik: “hoezo, kweetnie”, ondertussen haastend om mijn badjas aan te doen.
Ik vlug naar de deur. Staan daar twee gastjes van de KSA wijn te verkopen voor hun volgend tentenkamp. Ik druppend met mijn badjas aan. Haar met een handdoek opgedraaid als een pasja.
Die gaan wat te vertellen hebben aan hun vriendjes.

Ik heb Maxime METEEN duidelijk gemaakt dat hij dus nooit of te nimmer de deur nog mag opendoen. Punt. Jammer voor hem. Maar het is veel te gevaarlijk. Ik zal dus ook de schuif moeten opzetten als ik een douche neem.
Hoe vaak werd mij vroeger niet gezegd om nooit de deur open te doen “voor vreemden”. Dat ik daar zo slordig mee omging voor mijn eigen kindjes. Heel erg dom.

Het is bijna weer zo ver. Kerst met zijn bijhorende kaartjes.
Sinds er kindjes zijn in ons gezin, sturen wij ook foto-kaartjes. Trots als we zijn.
In het begin was dat een gewone foto op een kaartje geplakt. Vorig jaar bestelde ik foto-kaartjes bij foto.com.
Die waren ook geslaagd.

Natuurlijk wil ik ieder jaar beter en mooier. Tijdens het surfen vond ik deze mooie site Tiny Prints. Je kan er drukwerk laten maken met je eigen foto(’s). Er is een massa aan (mooie!) keuze voor de lay-out. Tekst kan je ook bewerken.  Ik maakte een nepbestelling om eens te kijken hoeveel dat grapje zou kosten en kwam aan 45 dollar  (+- 30 euro) voor 30 kaartjes, inclusief 35 enveloppen mét voorgedrukte afzender, inclusief verzending.

Hoe de kwaliteit zal zijn, kan ik jammer genoeg niet weten, maar ik denk dat ik dit jaar dat toch eens ga proberen…

Heeft iemand ervaring met een dergelijke site (vb. ook vistaprint), laat gerust iets weten!

Gaëlle was  altijd al een goede eter. Behalve voor boterhammetjes.
Toch bleef het in mijn achterhoofd spoken: “dit gaat niet blijven duren, ze gaat goestjes krijgen…”

En ik heb gelijk gekregen. De laatste tijd is het steeds vaker van “nie jekke”. Vooral voor haar groentjes dan.
Met veel drama en terug uitspugen en zelfs (vandaag voor het eerst) kokhalzen (voor worteltjes dan nog – zo lekker).

Gelukkig lust ze voorlopig nog heel graag fruit. Dat compenseert.

Anderzijds heb ik ook altijd gedacht dat Maxime’s moeilijke-eet-fase voorbij zou gaan.
En hier heb ik ook gelijk gekregen

Er doet een stokje de ronde en bij gebrek aan inspiratie voor een nieuw postje, besloot ik het maar te vangen van één van de vele blogs waarop dat mogelijk was.
Bovendien is het misschien interessant voor de persoon die voor mij een cadeautje zal moeten uitzoeken voor het Secret Santa Project, al is het maar voor dat beetje extra info over mij
Here it goes:
Wist je dat…

1. wij vroeger een boot hadden? Die noemde de Lady X. Naar mijn mama, zij noemt Xenia, origineel hè voor iemand geboren in 1946. Zij is genoemd naar een Russische, die mijn grootouders zouden geholpen hebben tijdens de oorlog. Maar we weiden uit.

2. mijn lievelingsgerecht, spaghetti bolognèse is? Wekelijks staat dat op het menu. Toen ik zwanger was, zou ik dat dagelijks gegeten hebben maar gelukkig was ik verstandig genoeg om dat niet te doen. Ik dronk toen tomatensap, tomatensoep of koos dan steak provençal of balletjes in tomatensaus, voor de “afwisseling”.

3. ik mij helemaal thuis voel in Brugge? Ik ben geboren en opgegroeid in Gent maar zou niet meer terug willen verhuizen naar Gent.

4. ik vroeger meer dan 25 meter onder water kon zwemmen? Ik deed vroeger aan synchroon zwemmen (had ik al eens vermeld), vandaar. Ik vraag me af hoever ik het nu nog zou kunnen.

5. ik een emo-kip ben? Ontroerende films of series kunnen mij heel gemakkelijk doen huilen. Maar ook op het werk kan het soms “hoog” zitten (eigenlijk enkel bij mij vorige werkgever waar het vaak heel erg druk en stresserend was) Heel vervelend en vooral beschamend.

6. ik heel graag (nog) eens een namiddag naar zo’n Welness centrum wil gaan, voor een sauna’tje en een massage, maar dat ik het niet durf te plannen omdat dat lui en egoïstisch zou zijn en dat ik uiteraard wel 1001 betere dingen te doen heb. (Wat een geluk dat ik onlangs de kans daartoe kreeg tijdens en vrijgezellenfeestje.)

7. ik vroeger een scooter had? Twee zelfs. Twee maal een zwarte Peugeot Zenith. Eentje perte totale gereden. Gelukkig in mijn recht en zonder lichamelijke letsels. Ik vond zo’n scooter/brommer super. Ik vraag me af wat ik ga antwoorden als mijn kindjes op een dag zullen vragen “mama, mag ik een brommer?”, wetende hoe leuk het was maar anderzijds hoe gevaarlijk ook.

8. ik de start-to-run reeks niet afgemaakt heb (en heel erg jaloers ben van de dames die wél 10km kunnen lopen) maar ondertussen aan een nieuwe hype begonnen ben, namelijk Zumba en dat ik dat veel leuker vindt?

9. ik soms heel onhandig ben? Ik ben diegene in huis die vaak dingen breek en mors. Maar ik kan wel beter overweg met technische snufjes (GSM, DVD-speler, videocamera, fototoestel, computer, enz) dan mijn man.

10. ik alle afleveringen van K2 zoekt K3 gevolgd heb op TV? En mij eigenlijk een beetje afvraag wát het precies is, dat mij zo boeit bij die meisjes…  Misschien wilde ik stiekem zelf wel meedoen?

’t Is mijn 30ste verjaardag vandaag… Hiep hiep hoi!
Ik wilde oorspronkelijk een feestje geven, maar zag er mij niet echt een beginnen aan en bovendien valt mijn verjaardag dit jaar tussen een vrijgezellenfeestje en twee huwelijksfeesten in.

Daarmee concurreren had niet veel zin maar het alternatief was minstens even leuk: een heerlijk weekendje naar Barcelona!
3 Verjaardagsdineetjes, shoppen en genieten in de zon, beter kan niet!

’t Is een bijzondere leeftijd, 30 jaar. Maar ik voel me er wel goed bij. Ik voel me nog steeds heel erg jong. Zolang de mannen mij hier (in de West-Vloanders) nog “meiske” noemen, zit dat wel goed

In mijn kindertijd werd Halloween nooit gevierd. Het was ook nog niet gekend.
Ik herinner mij wel het jaarlijkse bezoek aan het kerkhof op 1 november, Allerheiligen. (Wat eigenlijk niet echt juist was, want op Allerheiligen worden alle heiligen herdacht en vereerd, het is op Allerzielen dat de overledenen herdacht worden. Daaruit blijkt dat ik dus niet echt christelijk opgevoed ben )

En toen waaide het Halloween-feest over van Amerika. Ik dacht dat dat eigenlijk weinig of niets te maken had met “onze” Allerheiligen, maar in feite is de naam “Halloween” afgeleid van Hallow-e’en, ofwel All Hallows Eve, de avond voor Allerheiligen.

Oorspronkelijk vond ik het één en al commercie. Maarrr ik ben gezwicht.
Die leuke theelichthoudertjes in de vorm van een pompoen en spookje… heb ik gekocht.
Da’s toch leuk voor de kindjes?
Op Maxime’s school staat alles sinds vorige vrijdag in het teken van heksen, pompoenen, griezelverhaaltjes, lieve spookjes, tovenaars enzovoorts.
Geestig toch?
Volgende week donderdag mogen ze zich zelfs verkleden en Maxime gaat als spookje!
Niet echt griezelig, wel super schattig, vind ik (maar zeg hem dat niet).

Halloween is eigenlijk een heel toffe commercie tof feest!

Misschien gaat daardoor het oorspronkelijke (serene) herdenken van de overledenen wel wat verloren maar dan denk ik aan wat mijn papa ooit vroeg aan mij: “ Als ik er later niet meer ben, wil ik niet dat je 1x per jaar naar mijn graf komt, maar dat je alle dagen aan mij denkt” en dat doe ik, nog steeds, alle dagen.

In Groot-Brittannië werd Halloween vooral door de Kelten gevierd. De geesten die uit dode mensen op zouden rijzen, werden aangetrokken door voedsel voor hen neer te leggen voor de deuren. Om echter de boze geesten af te weren droegen de Kelten maskers.

In de negende eeuw van de huidige tijdrekening steekt een Europees christelijk gebruik de zee over en vermengt zich met het Halloweenfeest. Op Allerzielen – 2 november – gingen in lompen gehulde christenen in de dorpen rond en bedelden zielencake (brood met krenten). Voor elk brood beloofden ze een gebed te zeggen voor de dode verwanten van de schenker, om op die manier zijn bevrijding uit de tijdelijke straffen van het vagevuur te versnellen en zodoende zijn opname in de hemel te bespoedigen.
Het “Trick or Treat” spelletje vindt wellicht daar zijn oorsprong.

Het feest is in de negentiende eeuw door Ierse immigranten naar de VS gebracht. In Ierland was de aardappeloogst mislukt, de hongersnood decimeerde razendsnel de bevolking en de Ieren begonnen omstreeks 1840 massaal naar Amerika te vluchten. En zoals vaker voorkwam onder migranten: in den vreemde zoekt men contact en steun bij elkaar. Het heimwee naar de roots wordt verzacht in het verder beleven en onderhouden van de eigen feesten en gebruiken. In Amerika duikt dan de bekende jack-o’-lantern-pompoen op, in de hele wereld wellicht het bekendste gezicht van Halloween.

In Nederland en België wordt er steeds meer aandacht besteed aan het Halloweenfeest/Allerheiligenavond. Dit gebeurt meestal niet in de vorm van langs de deuren gaan en snoep ophalen maar wel door Halloween-feesten en het versieren van huizen.

Op Halloween is kritiek — zoals ook op Valentijnsdag — omdat het ontdekt zou zijn door de commercie als een geschikte aanleiding om de consument tot wat ruimer vertier aan te zetten in de ’slappe’ periode tussen zomervakantie en Sinterklaas. Dit laatste wordt alom bestreden. Wel is duidelijk dat de commercie in toenemende mate belangstelling toont voor Halloween. Ook is er kritiek omdat het vieren van deze feestdagen gezien wordt als symptomatisch voor de Amerikanisering van de maatschappij.

Ik durf het bijna niet neer te schrijven, uit schrik dat ze dan plots terug in haar broekje zou plassen, maar ze is zindelijk.
Een maand geleden had ik nooit geloofd dat ze het zo snel zou kunnen.

En dat is enkel en alleen de verdienste van de lieve en geduldige verzorgsters op haar crèche.
Sinds vorige week had ze geen ongelukjes meer op de crèche. Thuis oefende ik natuurlijk wel verder, maar hier had ze 1 op de 2 keer een ongelukje. Ik vermoed doordat ze ’s avonds wat vermoeid was. We hebben een druk (en ziek) weekend achter de rug dus was het moeilijk om verder te oefenen, maar haar pamperbroekjes waren op ééntje na ook droog. Ze vraagt ook regelmatig zelf om te gaan plassen, al dan niet met succes.
En gisteren… kreeg ons klein meisje zelf de deur open van het toilet en deed ze netjes een plasje op haar potje, zonder dat daar hulp van mij aan te pas kwam.

Ze wordt groot, ons Gaëlle’ke. Ook letterlijk, gezien ze nu plots aan de klink van de deur kan

Een erg leuk idee!

Klik hier voor meer info.

Gisteren was zo’n bizarre dag:

M’n man neemt ’s nachts een slok water van de fles Spa (barisart) die op z’n nachtkastje staat maar er zit blijkbaar iets abnormaals in. Het blijkt bij nader onderzoek een soort plastic gelule van ongeveer 2 cm. Heel raar. De fles was bijna leeg en hij had nochtans nog niets aan de smaak gemerkt.
(Ik heb een mailtje gestuurd naar Spa, ben eens benieuwd of en hoe ze er zullen op reageren.)

Een klant belt ons: “Nu ben ik toch wel wat tegengekomen: ik ben met m’n grasmachine in m’n zwembad gereden, kunt ge eens komen kijken….”
Alsof we nog geen werk genoeg hebben. Tsss.

Bij het naar huis rijden, landt er een helicopter voor/boven mij, óp de brug over de E40 (ter hoogte van de afrit Oostkamp.) Jongens, dat was spectaculair!

En neen, ik heb dat allemaal niet gedroomd…

Ze had dit jaar  uiteraard ook een kroon.
Maar helaas vond ze die dit jaar niet zo leuk om te dragen.