Uiteraard heb ik mijn man niet omwille van zijn job gekozen, maar dat  was er mooi bijgenomen, niewaar

Helaas, zoals dat ook bij schoenmakers het geval is – dat zijn eigen schoenen altijd versleten zijn – was het ook voor mijn man moeilijk om aan ons eigen bad te beginnen. Geen tijd. Klanten gaan voor. Logisch.

Zou mijn lieve man geen zwembadbouwer geweest zijn, zou ik misschien zelfs nooit overwogen hebben om een eigen bad in mijn tuin te (laten) leggen.
Maar zeg nu zelf, het moest er ooit van komen.
En zo dus:

De werken zijn gestart. Hoera! Tot groot jolijt ook van de kindjes, natuurlijk.
Willen jullie er ook eentje, ge weet waar ge moet zijn.
(Neeje, ik doe geen give-away )
Maar bezint eer ge begint. Want een zwembad leggen zonder uw tuin te verwoesten, dat gaat niet.

Maxime startte met zwemmen. Hij doet dat goed en graag. Helaas gaat hij niet graag naar de zwemles: “het water is te koud, de oefeningen te moeilijk en te lastig”.
Toch vond ik hem steeds goed bezig en content als de les gedaan was. En daarbij bedoel ik niet zo van “oef  ‘t is voorbij” maar van “zag je mij? goed hè?”. Hij hield er steeds een goed gevoel aan over.
De deal was om tot aan de Kerstvakantie vol te houden en dan zouden we wel zien. Om hem geen degout te doen krijgen van het zwemmen, heb ik beslist om de zwemlessen voorlopig even te stoppen.

Net zo bij Gaëlle. Zij startte met dansles. Zij heeft ook de sessies volgehouden tot aan de Kerstvakantie. Maar het was niet met het volle enthousiasme waar ik op gehoopt had. Ze heeft er wel een heel leuk vriendinnetje aan overgehouden maar ook dat meisje stopte met Kerst en dus bleef er niet veel reden meer over om verder te doen.
Een beetje te jong vond ik ze ook voor danslessen. Een choreografie kan je die 4-jarigen nog niet aanleren, dus waren ze gedoemd om IEDERE les dezelfde liedjes te aanhoren en hetzelfde te doen.

Ondertussen kreeg ik een flyer van “de bewegingsschool” (Fedes.be en doorklikken naar de bewegingsschool) onder ogen en gaan we dat eens proberen. Het wordt vast leuk. We gaan met ons drietjes (want papa werkt op zaterdagvoormiddag). Zo samen sporten, dat kan bijna niet misgaan. Ik hoop het, want ze hebben er zo’n deugd van.
Vooral voor Maxime is het belangrijk dat we zijn motoriek zo veel mogelijk blijven stimuleren.
En dat zwemmen… dat komt wel in orde.
Zeker nu we met de bouw van ons eigen zwembad gestart zijn. Het wordt een heerlijke zomer

in 2012

worry less
smile more
accept criticism
take responsibility
listen & love
don’t hate
embrace change
feel good anyway

 Niet zelf bedacht, hier gehaald, ook uitgeprint en aan de keukenkast gehangen

An maakte uiteraard ook weer de foto (ééntje uit alweer een heel geslaagde fotoshoot)

Maar het kaartje is zelf gefotoshopt

Dit is ze dan, onze poes. Ons poesje eigenlijk, 3 maand oud.
En het is een echt schatje.

Ik had nog nooit een kat in huis en kende weinig mensen met katten. Zelden of nooit had ik een kat op mijn schoot.
Ik dacht dat een kat vals was, zich steeds in een hoekje verstopte (zeker als er vreemde mensen in huis komen), enkel bij de mensen kwam als dat hààr uitkwam, dat je daar weinig aan had als huisdier.

Heb ik mij even vergist.

Nooit had ik durven denken dat een kat zo lief kon zijn.
Molly zoekt ons constant op (óók vreemde mensen), komt graag bij ons zitten, wordt graag geaaid en laat zich gewillig oppikken. Ze heeft nog niemand gekrabt, ook Gaëlle niet, die haar bijna constant lastig valt.

Molly slaapt in onze bijkeuken (voorlopig toch). Wanneer zij ons ’s morgens terug ziet, is die zo blij dat ze eerst 10 minuutjes geaaid en bepampeld moet worden onder luid gespin. Wanneer we even uit haar buurt zijn, miauwt ze om duidelijk te laten merken dat ze niet graag alleen is.

Een echte familie-kat dus. Én proper

2 dagen is ze nu bij ons en ze heeft al ieders hart veroverd.
Ik denk dat zij ons veel liefde en plezier zal schenken…

En iemand die minder blij was met al die aandacht voor de jarige…

Slik.

Nog altijd even knap en lief hoor. Gelukkig.

Maxime stelt het heel goed op z’n nieuwe school. Zoals vroeger kregen we te horen “hoe een aangenaam en lief kind” hij wel is.
Hij kan goed mee met het tempo daar. Lezen doet hij ontzettend graag en kan hij ook goed.
Rekenen dan weer wat minder maar ook niet echt slecht.
Daar waar nodig wordt er extra aan gewerkt samen met de BLIO* juf (voor rekenen), de logopediste en de kinesiste.
Prachtig toch, zo’n buitengewone school?!

Het enige negatieve punt was heel voorspelbaar, namelijk zijn werktempo. Hij blijft alles traag doen. Ik heb de indruk dat de leerkrachten zich daar een beetje bij neerleggen. Het resultaat is goed en dat is het belangrijkste. Toch blijven ze hem uiteraard positief stimuleren om dat tempo wat op te krikken.

De visie van zijn school is dan ook dat zij de kinderen aanvaarden zoals ze zijn en dat zij zich zo goed als mogelijk aanpassen aan de leerlingen en niet omgekeerd.

Maxime zelf is ook positief over zijn school, ging nog geen dag met tegenzin naar school.
Ik hoor en merk wel dat hij vaak alleen is tijdens de pauzes en dat verontrust me wel een beetje. Toch is het niet zo dat hij uitgesloten wordt – hij is graag gezien, volgens zijn juf – hij zoekt eigenlijk zelf liever wat rust op. In een klas met enkele ADHD’ers, kan ik dat best begrijpen. Hij is ook niet altijd alleen, gelukkig, en hij klaagt er ook nooit over.

*BLIO Bijzondere leerkracht individueel onderwijs (taakleerkracht)
Individuele of groepsbegeleiding van leerlingen: dit kan voor spelling, lezen als voor wiskunde, zowel in als buiten de klas. Deze sessies lopen verschillende malen per week.
Tijdens de BLIO-lessen wordt er ook aandacht besteed aan concentratie, leerhouding, tempo, zelfvertrouwen, orde, zin voor samenwerking…

Gaëlle is ook flink in de klas. Zij speelt nog heel graag en is nog niet zo enthousiast om schoolse opdrachtjes te maken, al doet ze ze wel goed als het haar gevraagd wordt. De schoolcomputer is haar favoriet. De juf moet haar tegenhouden anders zou ze er de hele dag aan zitten. Gek eigenlijk want thuis vraagt ze daar nooit naar.

Ze is een heel gemiddeld kind, aldus de juf, een beetje overemotioneel wel en daar herken ik mezelf in. Ik kon (kan) ook heel gemakkelijk wenen over soms kleine dingen. Ze trekt het haar erg aan als bijvoorbeeld iemand boos is op haar. Verder vertelde de juf mij dat ze in een kliekje meisjes/vriendinnetjes zit, die het heel goed met elkaar kunnen vinden. Leuk toch?

Ja, we zijn trotse ouders

Nu is ze – en ik ook  (ik ben eigenlijk geen kattenmens) – er klaar voor.

Het toeval wil dat mijn neef en zijn lieve echtgenote Britse Korthaar katjes kweken. Prachtige raskatten. En toevallig hebben ze een nestje, geboren ergens in september. In de Kerstvakantie mogen ze weg van bij de mama-poes. Kon het nog mooier?

Voor een mooie prijs: in ruil voor wat babyspullen van onze kids mogen we eentje kiezen. Mijn neef wordt immers in maart papa. Deal.

Vrijdag gingen we een kijkje nemen. Gaëlle was fantastisch met die beestjes. Ze doet haar indianennaam alle eer aan. Het was of ze al heel haar leven voor poesjes gezorgd heeft. Maxime daarentegen heeft nog een beetje schrik, ook al zijn ze ontzettend lief.
Ik ben ook meteen verliefd geworden op die hummeltjes en kan zelf haast niet wachten om onze eigen kitten in huis te halen.
Nog één probleempje: we weten niet welke te kiezen. Gaëlle en ik zouden voor een “lilac” gaan, kortharig, fluweel beige zo’n beetje, maar papa en Maxime verloren hun hartje aan een “chocolate”, halflangharig (nog meer kuisen –joy!).

Vandaar een kleine poll: welke zouden jullie kiezen?
Ze zijn werkelijk allebei even schattig, lief, knuffelachtig, speels, …

de mama poes

volwassen “chocolate”

Gaëlle a.k.a. “zachte poes”

Ik voel mij heel vaak als dit gek konijn uit Alice in Wonderland en je kan je niet voorstellen hoe vaak het bijhorende liedje ook door mijn hoofd gaat.

Hoe komt dat toch? Zou dat erfelijk zijn?
Mijn papa was ook altijd te laat. Als kind vond ik dat vreselijk. Ik stond heel vaak als laatste te wachten na school, na het sportkamp … Gelukkig bracht mijn mama mijn steeds náár school

Maar kijk, nu heb ik zelf ook die vervelende eigenschap.

Meestal zijn ik en de kindjes wel nog net op tijd of slechts enkele minuutjes te laat maar ik moet mij elke dag weer haasten.
Overal waar we naartoe gaan, moeten wij ons haasten. En dat ligt grotendeels aan mij.
OK, ik geef toe, dat ligt aan mij, punt.

Ik heb altijd het gevoel dat ik nog tijd over heb, gek eigenlijk, doe dan nog vlug iets anders om dan toch weer te panikeren en “OEI, OH NEEN, ik heb maar x-minuten meer! WE ZIJN WEER TE LAAT”.

Niet iets wat ik mijn kinderen wil aanleren. Plus, dat geeft ook stress mee aan mijn kids. Niet goed dus.
Het goede nieuws is dat ik weet waar het aan ligt en ik weet aan welke punten ik kan werken:
geen stukje krant lezen ’s ochtends – heel gevaarlijk – , eerst de boekentassen klaarmaken (of ’s avonds al), GOED nadenken hoeveel tijd ik nodig ga hebben om van punt A naar B te raken (en 5 min. extra rekenen), de kids hebben 15 min. nodig voor jas en schoenen en plasje voor vertrek (en niet denken dat ze dat ook in 5 min. kunnen) enzovoorts.

Dan pas ik die dingen toe en dan loopt het een dag of 3 goed en dan… ben ik weer te laat, bah!
Ik hoop dat ik het ooit leer. Want ik schaam me er echt voor.