Identiteitscrisis

Vandaag aan mijn bureau:
“Hallo met Patricia C., …”
De persoon aan de ander kant:
“Ja ik had graag Patsy P. gesproken…”
“Ja, dat ben ik…”

Officieel heet ik Patricia maar mijn ouders hebben mij altijd met Patsy aangesproken. Vrienden en familie ook. Aan de hogeschool werd het dan weer Patricia, omdat de leerkrachten mij zo aanspraken en ik die naam moest gebruiken.

“Patricia” is duidelijker aan de telefoon. Als ik “Patsy” zeg, komt er vaker “wablief?”.

Ik ben getrouwd en gebruik ook wel vaak de familienaam van mijn man: bij aankopen/facturen voor ons gezin, als ik mij moet voorstellen als mama van de kinderen en ook op onze zaak omdat ik als “vrouw-van” misschien wel belangrijker overkom

En toch onderteken ik mijn mails met mijn familienaam. (Ik gebruikte een tijdje beide, maar dat was helemaal stom en ouderwets)

Verwarrend. Ook voor mezelf

De poepoesj

Oftewel Molly’s koosnaampje
Na mijn kindjes is zij mijn geliefkoosd onderwerp om te fotograferen

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Back to work?

Ok, ik “work” momenteel wel. Ik werk bij mijn man, daar doe ik de administratie en facturatie, soms ook een levering. Dat werk neemt ongeveer 2 dagen per week in beslag en doe ik best wel graag.
Dit laat me toe om de kindjes zonder al te veel stress naar school te brengen en ook tijdig op te halen. Dit laat me ook toe om zelf mijn huis te poetsen waardoor ik de moeilijke zoektocht naar een goede poetshulp gelukkig niet hoef te doen. Als de kindjes ziek zijn, blijf ik gewoon lekker thuis bij hen. Bijna alle schoolvakantiedagen ben ik thuis. Enzovoorts.

En toch… Gek genoeg raakt mijn huis nooit volledig opgeruimd en opgekuist. Mijn ruiten zijn afschuwelijk vuil. De kleerkasten wil ik al meer dan een jaar herordenen Ik moet het fotoalbum van 2010 nog steeds afwerken en dringend aan die van 2011 beginnen. En van mijn naaiprojecten komt ook niets in huis.
Soms vraag ik me af waar mijn tijd naartoe vliegt.
Ik denk steeds: dat doe ik morgen /volgende week wel. Maar zo raakt alles eeuwig uitgesteld.

En ook …… heb ik het gevoel dat ik iets mis. Voldoening van te gaan uit werken, misschien? Bestaat dat? Een échte job met andere woorden. Collega’s. Meer onder de mensen zijn.
Of zie ik het te rooskleurig, dat een leuke job een mens gelukkiger maakt? Bestaat dat überhaupt: “een leuke job”?

Maar hoe kan ik in hemelsnaam nog terug van dit gemakkelijke leventje? Er zal heel wat geregeld moeten worden. Vooral dan in de schoolvakanties.
Veel twijfels. Bovendien kan ik mijn lieve man nu ook niet in de steek laten. Een parttime, maximum 20 uren dus. Ik heb de luxe dat ik een keuze kan maken, dat het niet dringend is, dat het niet móet.
Zou ik of niet?

Mijn CV is up-to-date. De eerste sollicitatiebrief is verstuurd. Ik kan er nog altijd eens goed over nadenken. Maar een leuke aanbieding mag ik niet laten liggen.