The cat did it

Kinderen en liegen, vroeg of laat komt het er eens van.
Bij Maxime kan ik mij niet herinneren dat hij dat al ooit gedaan heeft (hij vergeet selectief dingen te vertellen ), maar Gaëlle, zij begint het af te tasten en oeoeoe dat vind ik vreselijk.

Gelukkig is ze er met haar 4 jaar nog niet zo goed in.
Zo rommelde ze gisteren nog wat in de woonkamer, stilletjes. Het werd bedtijd, ik ging haar halen en zag al aan haar gezicht dat er precies iets niet klopte. Ik ga naar de salontafel en dan zegt ze: “kijk wat de poes gedaan heeft!”. Ze toont me gebroken glas.
“De poes? Heeft de poes dat gedaan?”, vraag ik.
Zij zonder verpinken: “ja”.
“Echt waar? De poes? Of was jij het?”
“Nee nee, de poes heeft dat laten vallen”
Heel verdacht, want als de poes iets uitspookt hoor ik Gaëlle al van ver roepen.

Gelukkig ken ik de magische woorden:
“Mama zal niet boos zijn maar ik wil wel dat je eerlijk zegt wie dat kadertje stuk gemaakt heeft: jij of de poes”?
Toen heeft ze gelukkig toegegeven dat zij het was.

Een kind maakt wel vaker iets stuk maar meestal verbergen ze het kapotte ding (en wordt het heeeel stilletjes in huis) om dan later gewoon beteuterd te zeggen dat ze het laten vallen hebben “maar het was per ongeluk”… of zo.

Maar liegen, zo “in your face” dat kan ik echt niet hebben.
Ik hoop dat het me lukt om eerlijke en open kinderen op te voeden, maar besef dat het niet altijd gemakkelijk zal zijn, want hoe vaak zal ik mezelf (en zullen zij mij) niet betrappen op leugentjes om bestwil?

Een eigen zwembad

Vroeger deed ik aan waterballet en ik trouwde met een zwembadbouwer. Het hoeft dus bijna niet gezegd dat ik van zwemmen hou.

Uiteraard heb ik mijn man niet omwille van zijn job gekozen, maar dat  was er mooi bijgenomen, niewaar

Helaas, zoals dat ook bij schoenmakers het geval is – dat zijn eigen schoenen altijd versleten zijn – was het ook voor mijn man moeilijk om aan ons eigen bad te beginnen. Geen tijd. Klanten gaan voor. Logisch.

Zou mijn lieve man geen zwembadbouwer geweest zijn, zou ik misschien zelfs nooit overwogen hebben om een eigen bad in mijn tuin te (laten) leggen.
Maar zeg nu zelf, het moest er ooit van komen.
En zo dus:

De werken zijn gestart. Hoera! Tot groot jolijt ook van de kindjes, natuurlijk.
Willen jullie er ook eentje, ge weet waar ge moet zijn.
(Neeje, ik doe geen give-away )
Maar bezint eer ge begint. Want een zwembad leggen zonder uw tuin te verwoesten, dat gaat niet.

De bewegingsschool

Bijna alle ouders zijn het erover eens dat een buitenschoolse activiteit alleen maar positief kan zijn voor een kind. Daarbij geef ik de voorkeur aan een sport.
Maar op welke leeftijd begin je met dergelijke activiteit(en)? En wordt het algauw niet te veel voor hen?
M’n man zei: “je mag ze niet pushen”. Maar ik vind dat je ze toch wat moet sturen, motiveren. Als je het hen zou vragen, zouden ze nergens zin in hebben.

Maxime startte met zwemmen. Hij doet dat goed en graag. Helaas gaat hij niet graag naar de zwemles: “het water is te koud, de oefeningen te moeilijk en te lastig”.
Toch vond ik hem steeds goed bezig en content als de les gedaan was. En daarbij bedoel ik niet zo van “oef  ‘t is voorbij” maar van “zag je mij? goed hè?”. Hij hield er steeds een goed gevoel aan over.
De deal was om tot aan de Kerstvakantie vol te houden en dan zouden we wel zien. Om hem geen degout te doen krijgen van het zwemmen, heb ik beslist om de zwemlessen voorlopig even te stoppen.

Net zo bij Gaëlle. Zij startte met dansles. Zij heeft ook de sessies volgehouden tot aan de Kerstvakantie. Maar het was niet met het volle enthousiasme waar ik op gehoopt had. Ze heeft er wel een heel leuk vriendinnetje aan overgehouden maar ook dat meisje stopte met Kerst en dus bleef er niet veel reden meer over om verder te doen.
Een beetje te jong vond ik ze ook voor danslessen. Een choreografie kan je die 4-jarigen nog niet aanleren, dus waren ze gedoemd om IEDERE les dezelfde liedjes te aanhoren en hetzelfde te doen.

Ondertussen kreeg ik een flyer van “de bewegingsschool” (Fedes.be en doorklikken naar de bewegingsschool) onder ogen en gaan we dat eens proberen. Het wordt vast leuk. We gaan met ons drietjes (want papa werkt op zaterdagvoormiddag). Zo samen sporten, dat kan bijna niet misgaan. Ik hoop het, want ze hebben er zo’n deugd van.
Vooral voor Maxime is het belangrijk dat we zijn motoriek zo veel mogelijk blijven stimuleren.
En dat zwemmen… dat komt wel in orde.
Zeker nu we met de bouw van ons eigen zwembad gestart zijn. Het wordt een heerlijke zomer