Poes

Al geruime tijd spreken we erover om een katje in huis te halen. Maar tot vorig jaar vonden we Gaëlle er nog te klein voor – wie weet wat ze het arme beestje allemaal zou aangedaan hebben.

Nu is ze – en ik ook  (ik ben eigenlijk geen kattenmens) – er klaar voor.

Het toeval wil dat mijn neef en zijn lieve echtgenote Britse Korthaar katjes kweken. Prachtige raskatten. En toevallig hebben ze een nestje, geboren ergens in september. In de Kerstvakantie mogen ze weg van bij de mama-poes. Kon het nog mooier?

Voor een mooie prijs: in ruil voor wat babyspullen van onze kids mogen we eentje kiezen. Mijn neef wordt immers in maart papa. Deal.

Vrijdag gingen we een kijkje nemen. Gaëlle was fantastisch met die beestjes. Ze doet haar indianennaam alle eer aan. Het was of ze al heel haar leven voor poesjes gezorgd heeft. Maxime daarentegen heeft nog een beetje schrik, ook al zijn ze ontzettend lief.
Ik ben ook meteen verliefd geworden op die hummeltjes en kan zelf haast niet wachten om onze eigen kitten in huis te halen.
Nog één probleempje: we weten niet welke te kiezen. Gaëlle en ik zouden voor een “lilac” gaan, kortharig, fluweel beige zo’n beetje, maar papa en Maxime verloren hun hartje aan een “chocolate”, halflangharig (nog meer kuisen –joy!).

Vandaar een kleine poll: welke zouden jullie kiezen?
Ze zijn werkelijk allebei even schattig, lief, knuffelachtig, speels, …

de mama poes

volwassen “chocolate”