Fun in de klas

Dat het plezant is in Gaëlles klas bewijst deze leuke foto (genomen door juf K. tijdens de “indianenweek”)

Gaëlle a.k.a. “zachte poes”

Te laat

Ik voel mij heel vaak als dit gek konijn uit Alice in Wonderland en je kan je niet voorstellen hoe vaak het bijhorende liedje ook door mijn hoofd gaat.

Hoe komt dat toch? Zou dat erfelijk zijn?
Mijn papa was ook altijd te laat. Als kind vond ik dat vreselijk. Ik stond heel vaak als laatste te wachten na school, na het sportkamp … Gelukkig bracht mijn mama mijn steeds náár school

Maar kijk, nu heb ik zelf ook die vervelende eigenschap.

Meestal zijn ik en de kindjes wel nog net op tijd of slechts enkele minuutjes te laat maar ik moet mij elke dag weer haasten.
Overal waar we naartoe gaan, moeten wij ons haasten. En dat ligt grotendeels aan mij.
OK, ik geef toe, dat ligt aan mij, punt.

Ik heb altijd het gevoel dat ik nog tijd over heb, gek eigenlijk, doe dan nog vlug iets anders om dan toch weer te panikeren en “OEI, OH NEEN, ik heb maar x-minuten meer! WE ZIJN WEER TE LAAT”.

Niet iets wat ik mijn kinderen wil aanleren. Plus, dat geeft ook stress mee aan mijn kids. Niet goed dus.
Het goede nieuws is dat ik weet waar het aan ligt en ik weet aan welke punten ik kan werken:
geen stukje krant lezen ’s ochtends – heel gevaarlijk – , eerst de boekentassen klaarmaken (of ’s avonds al), GOED nadenken hoeveel tijd ik nodig ga hebben om van punt A naar B te raken (en 5 min. extra rekenen), de kids hebben 15 min. nodig voor jas en schoenen en plasje voor vertrek (en niet denken dat ze dat ook in 5 min. kunnen) enzovoorts.

Dan pas ik die dingen toe en dan loopt het een dag of 3 goed en dan… ben ik weer te laat, bah!
Ik hoop dat ik het ooit leer. Want ik schaam me er echt voor.

Gaëlles eerste (vriendinnen)feestje

Was ‘t een leuk feestje?
Dat zou ik wel denken, ja!
Met zo’n mooi weer en slechts 5 meisjes kon het ook moeilijk misgaan.
Ze hebben zich geen seconde verveeld, geen enkele keer was er ruzie om een stuk speelgoed, ze waren echt lief voor elkaar.
Ik organiseerde een zoektocht naar smurfjes in de tuin. In ruil voor een smurfje kregen ze een snoep (om mee te doen naar huis). Het was aandoenlijk om te zien hoe ze elkaar hielpen bij het zoeken, zodat iedereen er uiteindelijk evenveel had. Ik vond dat best wel straf voor 4-jarigen.
Ik wilde ook nog een spelletje doen met ballonnen, maar die gingen telkens kapot in het gras (en/of door de zon) Dat weten we dan ook alweer.
Het was trouwens voor alle meisjes het eerste feestje (van een klasgenootje) waar ze naartoe mochten gaan. Wat een eer

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.