Exit naailes

Ja, ik stop met de naailessen. Wees gerust, niet met het naaien.
Het is een beetje tegengevallen. In één semester heb ik een schortje gemaakt en een rok half afgewerkt. Heel erg weinig dus. En wees maar zeker, dat ligt niet aan mij. Want ik vind stikken – echt achter die machien zitten – heel plezant.
Maar…

Het eerste probleem was dat de lessen om 14u15 pas beginnen en ik maar kon blijven tot 16u45. Op 2u30 kan je niet zoveel doen natuurlijk. De lessen duren wel nog 2u30 langer, als je wil, en daar heb ik ook voor betaald, maar met een gezin is dat natuurlijk niet zo evident. Je kon ook een tweede namiddag in dezelfde week gaan. Maar om dezelfde reden niet altijd evident en ook ik moet nog een beetje werken hè.

(Nochtans bestaan er cursussen waar je een rok in 4 lessen van 2u kunt maken of bij Gemaakt.be op één namiddag/avond. Als ik daar zo over nadenk vraag ik me af wat ik tijdens al die lessen gedaan heb… Mij geërgerd, ja. Zie verder.)

Het tweede probleem was dat onze lerares heel perfectionistisch is. Een genre lerares anno jaren ’50. Ze behandelde ons als tieners.  Wij zitten daar wel voor ons plezier hè. Niet om onder onze voeten te krijgen als we iets mis doen. Uiteraard moet ze ons op onze fouten wijzen. Maar daar zijn verschillende, vooral vriendelijkere, manieren voor. Ze is ongetwijfeld een heel ervaren en goede naaister, maar les geven dat was haar helaas niet gegeven.

Akkoord, je moet het goed leren, niet half. Maar volgens mij is naaien iets dat je leert door het veel te doen en te blijven oefenen. Eenvoudig beginnen. Kleine dingen, waar je snel resultaat mee hebt. Zo zou ik het doen. Een zakje, een kussensloop, een broek inleggen,….

Wij moesten patronen (uit de Burda) tot in de puntjes overtekenen, hertekenen, aanpassen. Gelukkig hielp ze ons hierbij, maar daar kruipt natuurlijk veel tijd in. Het schortje was nog eenvoudig, maar de rok, met voering. Ohlala. Eerst moesten we de rok ook in kaliko maken, dat is in een goedkope stof. Zo hoort het wellicht.
M’n patroon voor de rok diende naar aanleiding van de pasbeurt weer helemaal aangepast te worden. Patroon overtekenen met krijt en met carbonpapier. Alle patroonlijnen met merkdraad naaien. Enz.

Ik heb nu eigenlijk nog niet veel aan de naaimachine gezeten. Weet nog niet hoe ik een rits moet insteken. Ik hoop nu maar dat m’n mama me kan helpen om m’n rok alsnog af te werken. Het zou zonde zijn van de mooie stof die ik kocht en het werk dat ik er al in stopte.
(Bij stoffen Verkempinck in Oostende kan je trouwens heel leuke stoffen kopen voor een vriendelijke prijs. De dames daar zijn ook zeer behulpzaam en vriendelijk)

De laatste les had ik gehoopt dat ze me nog de werkwijze kon uitleggen voor de afwerking van m’n rok, maar dat K O N ze niet. “Heb je de cursus niet afgeprint van de website van de school? vroeg ze. Ik “Huh?, welke cursus?”. Blijkt dat er een cursus was die je kon downloaden. Ze had het “verschillende keren gezegd”. (Ja, misschien tegen hupeldepup, maar als ik voor de -tigste keer mijn spelden moet opnieuw steken, dan hoor ik niet wat zij tegen anderen vertelt) Bij navraag bij m’n klasgenotes, wist slechts 1 iemand ervan en die had het tevergeefs geprobeerd, maar dat was niet gelukt.
Nu ben ik niet meer ingeschreven en heb ik geen toegang meer tot de site. Olé.

Gelukkig deed ik ondertussen nog een workshop “Gemaakt” met zo’n leuk stofke van Vermiljoen. Zo heb ik de moed niet verloren. En dit rokje maakte ik nota bene in amper 3 uurtjes!

Nu is het aan mij om zelf nog wat te oefenen en wat te proberen. Misschien volg ik nog wel eens lessen, maar niet meer bij hààr. (En ik ben niet de enige )

En ondertussen waagde ik mij ook aan iets makkelijkers: