Gaëlle 2 jaar!

Mijn lieve kleine Gaëlle,

Het is haast niet te geloven dat je 2 jaar bent.
De dag van je geboorte speel ik nog vaak in gedachten af, uit schrik dat ik het zou vergeten. Het ging die dag ook allemaal zo snel.
Een klein mollig prutske met pikzwarte stekkerhaartjes. Het leek een eeuwigheid te duren eer je kon lachen maar dat is gelukkig goed gekomen en die stekkerhaartjes ben je gelukkig ook kwijt.
Ja, je ben een echt meisje geworden dat dol is op schoenen (“dol” is een understatement), juweeltjes en speldjes en rekkertjes in je haar. Het lukt me wonderwel al goed om staartjes in je haar te maken. En dan maar pronken in de spiegel met je mooiste glimlach.
Je bent een echte zussemie, beetje zotjes, temperamentvol: meerdere malen per dag laat je luid en duidelijk horen dat je het ánders wil, lief ook: hoe je je papa een kusje geeft terwijl je op je teentjes gaat staan om aan z’n wang te raken – ik smelt.

Boekjes lezen, liedjes zingen, op ontdekking gaan, boos worden omdat nog niet alles lukt zoals bij je grote broer, verwonderen over zo veel nieuwe dingen, …
2 jaar is een leuke, boeiende, maar ook vermoeiende leeftijd .

Geniet mijn lief schatje!
Gefeliciteerd met je verjaardag!

De foto is een beetje mislukt, maar ‘t was niet gemakkelijk om haar te fotograferen met mijn hoogste hakken

Disneyland was… magisch!

Maxime was volledig in de ban van de vele mooie watervallen in het park.
De disneyfiguren vond hij fantastisch en ook papa en mama hebben zich heel goed geamuseerd.
Dank u wel parrain en tante Doortje!

Verjaardag

Gaëlle wordt maandag 2 jaar. Haar verjaardag wordt dit weekend nog niet gevierd maar een weekje uitgesteld want vrijdag hebben we een trouwfeest, zaterdag een ander verjaardagsfeestje, zondag een babyborrel en bovendien is mamie op reis. Gelukkig doet het er voor haar (nu nog) niet veel toe wanneer die verjaardag juist gevierd wordt, áls hij maar gevierd wordt!

Fotootjes volgen dus wat later.

(Ik zal mijn best doen om ook iets moois op “papier” te zetten, al heb ik niet het schrijftalent van haar of hem of  haar. )

Pottietraining

Ongeveer een maand geleden zei de verzorgster T.  op de crèche dat Gaëlle meedeed met de zindelijkheidstraining en vroeg ze mij, uiteraard, of ik ook thuis wilde oefenen op het zindelijk worden.
Ik vind het heel positief dat ze daar op de crèche nu al intensief mee bezig zijn, maar was toch nog niet zo zeker of onze Gaëlle daar aan toe was. Ze moet immers nog 2 worden. (Maandag, hoera!)
Thuis wilde het alvast niet echt lukken. Ze is nogal ongeduldig en kan niet echt lang (lees: een halve seconde) op het potje blijven zitten, dan staat ze recht, gaat ze weer zitten enzoverder.  Toen het eens langs haar benen liep, in plaats van in het potje, was de lol er volledig af en weigerde ze nog thuis op het potje te zitten.

Gisteren vroeg T. me opnieuw hoe het thuis was met Gaëlle haar zindelijkheidstraining en voelde ik me natuurlijk schuldig dat ik hun goede initiatief niet had doorgezet. Want het heeft natuurlijk weinig zin, dat zij er op de crèche mee bezig zijn en ik thuis niet.
Dus vliegen we er nu terug – en consequent – in.
Gisteren lukte het rond 17u om een plasje te doen. Ik zette toen mijn kookwekker om er zeker aan te denken, om haar een half uurtje later nog eens te vragen of ze wilde plassen. Maar… 10 minuten later was het al prijs op haar hoge stoel en nog eens 10 minuten later was het weer prijs tijdens haar spel.
Nu stel ik mij terug de vraag of ze er wel klaar voor is. Ik heb ergens gelezen dat ze er pas klaar voor zijn als ze toch een tijdje hun plasje kunnen ophouden. En dat blijkt dus niet echt. Toch zei T. dat dat de eerste dagen wel normaal is.

Het is anders wel het goede moment: het is nog redelijk warm weer, zodat ze binnen in haar slipje en blote voetjes kan rondlopen, wat heeeeel gemakkelijk is, gezien de vele ongelukjes die ze ongetwijfeld nog zal hebben.
Vandaag gaf ik 5 reserve slipjes mee naar de crèche. Ik ben heel curieus, hoe ze het daar zal gedaan hebben.

Bah, da’s weer zo’n stresserende periode, die zindelijkheidstraining. Ik herinner mij van Maxime dat dat alleszins niet gemakkelijk was (en dat ik veel heb mogen wassen ).

Oranje

Als je door het oranje rijdt, kan je dat een boete van €100 opleveren. Zie hier. Op weg naar m’n werk passeer ik dagelijks een kruispunt met flitspaal waar de maximum snelheid 70km/h bedraagt.
Oranje – Ik op de remmen – M’n achterligger had wellicht gedacht dat ik nog dóór het oranje zou rijden. Piepen dat die z’n banden/remmen deden! Ik zweer het u! Op een haar na, heeft hij me niet geraakt.
Levensgevaarlijk, dat oranje.

De wet zegt:
Het vast oranjegeel licht betekent dat het verboden is de stopstreep of, zo er geen stopstreep is, het verkeerslicht zelf, voorbij te rijden, tenzij de bestuurder bij het aangaan van dat licht, zo dicht genaderd is, dat hij niet meer op voldoende veilige wijze kan stoppen; zo dit licht bij een kruispunt geplaatst is, mag de bestuurder, die de stopstreep of het licht in dergelijke omstandigheden voorbijgereden is, het kruispunt evenwel slechts oversteken op voorwaarde de andere weggebruikers niet in gevaar te brengen.

Als je 70km/h rijdt, en het springt op oranje, kan je volgens mij nooit “veilig stoppen”. (tenzij je op nog een redelijke afstand verwijderd bent en er geen achterliggers zijn).
Maar ja, wie ben ik?
Die flitspaal weet al helemaal niet dat “ik niet meer veilig kon stoppen” als ik er toch zou doorrijden.
En flitst zo’n paal eigenlijk wel als je door het oranje rijdt? Of enkel als je door rood en/of te snel rijdt?

’t is leuk op school!

Maxime deze ochtend: “mag ik vandaag in de (naschoolse) opvang blijven?”
O wat deed mij dat plezier om dat te horen. Als hij dát vraagt, zal het wel heel erg leuk zijn op school, zeker?
Toen ik hem deze avond dan ging ophalen op school, tijdens de opvang, trof ik hem gezellig spelend met vriendinnetje M.
Heerlijk!

Trailerbike

Ik heb er een gekocht, zo’n aanhangfiets. Ik hoorde van de mensen die er ook een hadden, alleen maar positieve reacties dus ging ik ervoor.
Maxime vindt het fantastisch. Hij is er niet bang op. Ook niet in volle verkeer. Da’s al heel wat.
Ik moet toch wennen. Het is logger en zwaarder dan ik verwachtte. Bovendien neem ik ook Gaëlle mee op haar stoeltje, dus puffen !
Het is niet evident om ze er alletwee op te krijgen. Het is niet zo stabiel in stilstand, dat maakt het moeilijk. Ook achteruit manoeuvreren, is niet gemakkelijk. Maar ondertussen lukt het wel (beter en beter).

Laat ons hopen dat we nog enkele mooie dagen hebben dit najaar, zodat we nog wat kunnen oefenen!

Iets wat ik over het hoofd zag: ik was van plan om nu meer de fiets te nemen en de auto thuis te laten, maar ik moet wel altijd eerst de auto uit de garage rijden om aan onze fietsen te kunnen. Stom hè. Daar moeten we echt nog iets op vinden.

Ik verwende mezelf nog met deze mooie fietstas. Alleen al voor deze tas, zou ik meer boodschappen willen doen met de fiets

Stout

Gisteren, toen ik Gaëlle ging ophalen op de crèche, zei de verzorgster dat ze nogal stout geweest was. *slik*
Ze zei het weliswaar met een glimlach (dus kwam het niet zo hard aan ) en toen ik vroeg of Gaëlle zó stout was dat ze in de hoek moest staan, antwoordde ze dat dat (nog) niet nodig was.
Maar ze had geslaan, met speelgoed gesmeten en de hele boel op stelten gezet in de slaapkamer, zodat ze haar apart hebben moeten leggen voor het dutje.

Nu is ieder kindje wel eens stout. Bovendien wordt ze bijna twee en ik vermoed dat ze eens goed haar grenzen aan het testen is. Ook thuis is ze niet altijd een engeltje en weet ze al heel goed waar de hoek is. Eigenlijk gaat ze daar zelfs goed mee om:
a) ze is stout, b) ze wordt in de hoek gezet, c) na 2 minuten is het over en is ze weer braaf.

En toch vond ik het helmààl niet leuk om het te moeten horen van iemand anders…

Ik had de vraag een week geleden nochtans zelf al eens gesteld: “Is Gaëlle nog steeds braaf? Want thuis kan ze nogal hevig zijn…”
“Ja hoor, ze is heel flink.” Was toen het antwoord.
Eigen schuld dikke bult. 

Et c’est parti!

Ook mijn kleine oudste spruit is terug naar school. Hij had er zin in, was een beetje overdonderd en beduusd door al die drukte – al die kindjes, veel lawaai, nieuwe juf, nieuwe klas, maar heeft geen traan gelaten. Het was ook al de derde “eerste schooldag” voor hem. Ik moet toegeven dat ík wel een krop in m’n keel kreeg. Hij wordt zo snel groot, dat ventje van mij.

En weeral ben ik vergeten enkele fotootjes te nemen. Zonde. Stoem. Heel spijtig vind ik dat, vooral als ik al die mooie prentjes van de andere blogkindjes zag.

Maarrr ik ga het goedmaken. Binnenkort is er een schoolreisje naar zee gepland en ze vragen enkele ouders om mee te gaan. Ik heb me maar meteen opgegeven en dan ga ik een hele fotoreportage maken

Na afloop van de eerste schooldag zei hij sip dat het niet leuk was.  De juf was wel lief. Eenmaal thuis was hij terug in een heel goede bui en begon spontaan over het nieuwe liedje dat hij geleerd had. Dus zo slecht zal het wel niet geweest zijn…

Maxime gaat nog steeds goed vooruit. Ook deze zomer stond zijn ontwikkeling niet stil. We hebben er toch voor gekozen om hem naar het 3^e kleuterklasje te laten gaan. Het is een rustigere en kleinere groep dan mocht hij het 2^e overdoen. We moeten er wel rekening mee houden dat hij volgend jaar niet klaar zal zijn voor het 1^e studiejaar. Maar ach, daar maak ik me geen zorgen over.
Dit schooljaar gaat hij ook nog steeds iedere voormiddag naar Spermalie. Daar krijgt hij alle tijd, ruimte en aandacht om zijn achterstand (O wat schrijf ik dit niet graag) in te halen.
Dit jaar terug 2 juffen (logopediste en kinesiste) voor 5 kindjes. Het is fantastisch om te zien hoe graag Maxime bij hen naar school gaat. Hij maakt daar echt grote vooruitgang. Wat een geluk dat dat bestaat en dat de mutualiteit daarin in tussenkomt. (Je zou eens moeten weten hoeveel dat ons zou kosten mochten we de volle pot moeten betalen, leve België en haar prima ziekenfondsen).

Ik realiseer mij zelden dat Maxime “achter” is op z’n leeftijdsgenootjes. Op sommige dingen valt het dan plots wel op: een puzzel van 4 stukjes is nog steeds moeilijk, tekenen is nog zeer basic, plasticine doet hij heel graag maar ook dat is moeilijk zonder hulp, op een speeltuin zijn veel dingen nog akelig voor hem, hij is nog steeds heel onzeker en bang, z’n taal is niet slecht maar als je begint te vergelijken, valt het wel op.

Anderzijds vind ik het heel positief dat je daar in het spel met andere kindjes helemaal niets van merkt. Op de speelpartijtjes hadden zowel Maxime als de andere kindjes evenveel plezier. En ik hoorde nog geen enkele keer: “hè, kan jij dat niet?”, bij mijn weten werd hij ook nog nooit uitgelachen, en vooral dat laatste wil ik nog lang zo houden.

O ja, waarom die Franse titel? Maxime hoort mij heel graag Frans spreken. Af en toe leer ik hem enkele woordjes, puur voor de fun. En geestig dat hij dat vindt!