Over dokters en ervaringen van mama’s

Zondagnamiddag is Gaëlle gevallen. Ze zat op een klapstoeltje (hoe kon ik toch zo dom zijn) schuin voor mij. 

Ik had haar net haar fruitpapje gegeven en ze zat nog op een koekje te knabbelen. Heel even ging mijn aandacht te veel naar de persoon met wie ik zat te babbelen en te weinig naar Gaëlle en in een vingerknip viel ze door de rugleuning op de grond, knal met de achterkant van haar hoofdje op die verschrikkelijk harde stenen.
Ze huilde meteen en bloed was er ook niet, dus was ik behoorlijk gerustgesteld, hoewel ik mij on-ge-loof-lijk schuldig voelde. En beschaamd. Ik was omringd door wel 15 jonge moeders (op een babyborrel weet je wel). Wat voor een slechte mama was ik niet? Als je je kind op zo’n gevaarlijk stoeltje zet, moet je ze de héle tijd in de gaten houden.
Ik voelde mij bijna even slecht als zij. Zij zag behoorlijk bleekjes van de shock.

Op de terugweg heeft ze bovendien overgegeven in de auto. Ow ow, paniek! Moeten we nu naar de spoed? Ja – neen? We zijn dan toch maar naar huis gereden omdat ze behalve het braken toch alert bleef en terug babbelde en snoeten trok en lachte. Die avond in bad – geen probleem, zoals altijd veel plezier. Die nacht sliep ze goed.

Gisterenochtend stond ze op met lichte koorts. 37,5°. Vreemd. De kinderarts gebeld, die mij geruststelde want de val en de koorts konden onmogelijk iets met elkaar te maken hebben. Ze was alert en in normale doen, dus bracht ik ze naar de crèche.
Rond de middag een telefoontje van de crèche: ze had 39,9° koorts! Help, paniek! Ik dus vlug naar de crèche. Ik had me al voorgenomen om met haar naar de spoed te rijden, maar éénmaal ik haar zag, leek ze me allesbehalve een “spoedgeval”. De koorts was al wat gezakt (na een perdolan) en ze had behoorlijk goed gegeten.
Ik besloot toch naar de huisarts te gaan voor een check-up. Die bevestigde dat de koorts onmogelijk iets met de val te maken kon hebben. De eerste 24u na de val waren ondertussen voorbij en gezien ze “normaal” deed, was er dus zeker geen letsel.
Voor de koorts kon ze geen oorzaak vinden. Ik moest afwachten of de koorts aanhield (tot donderdag) en indien nodig terugkomen.

Toen ik deze ochtend het verhaal deed aan een kennis. Zei die meteen: “O, maar dat heb ik met mijn dochter ook eens gehad hoor. Dat ze de dag na een zware val plots hoge koorts had. Van de shock, van de stress, zeg maar.”
Nu stel ik mij de vraag, waarom weten dokters (noch de kinderarts, noch de huisarts) dat niet?
Ik zeg niet dat dat zeker de oorzaak is van haar koorts. Maar dat lijkt mij tot nu toe de meest plausibele oorzaak.

Enfin, toch handig om te weten niewaar? Bijna elk kind valt toch wel eens zwaar op z’n hoofdje, toch? (Ik ben toch niet echt zo’n slechte moeder hè?) We moeten enorm opletten. Het is jammer genoeg veel te snel gebeurd. Je kan je kinderen helaas niet voor 100% en altijd en overal voor alles beschermen.

Vandaag heeft ze nog steeds koorts (deze ochtend 37,5°, nu 38,5°). Maar echt ziek is ze niet: ze speelt, ze babbelt, ze eet, ze drinkt… Dus eigenlijk ben ik nog steeds niet helemaal gerust. Hopelijk is het morgen beter.