Het mysterie van de verdwenen haarspeldjes

Gaëlle haar haar leidt een eigen leven. Recht naar voor. Die pony vond ik maar niets. Ook omdat haar haar zo snel groeit en dus snel weer voor haar ogen hangt. Geruime tijd geleden besloot ik dus om het te laten groeien en met een speldje opzij vast te hangen.
Uiteraard vindt ons miss het leuk om dat speldje uit te nemen en in haar mondje te stoppen. Maar ze slikt ze niet in, meestal komt ze dan met zo’n plakkerig speldje naar mij gelopen om het netjes weer terug op z’n plaats te steken.
Af en toe verdwijnen er ook speldjes. Nu dacht ik zo: “dat komt wel weer uit”, tussen het speelgoed, tussen de zetel of onder het tapijt of zo. Maar ze kwamen niet uit.
Ik begon al te vrezen dat ze er misschien toch af en toe eentje inslikt. Maar mijn gezond verstand zei me dat dat niet kon. (toch?)
Deze ochtend kwam ze plots weer zonder speldje naar me toegelopen. En ik dus: “Awel, waar is je speldje nu weer naartoe?” *boze blik*.
En voor de eerste keer deelde ze mij haar geheimpje.
Rarara, waar verstopt ze (o.a.*) haar speldjes?

(* Ik denk dat ze meerdere plekjes heeft, want ze zijn nog niet allemaal uitgekomen…)

met speldje:

vroeger zonder:

Een gedrocht in onze tuin, maar wel mega leuk!

Na een speelpartijtje bij een vriendinnetje werd nog maar eens bevestigd hoe leuk Maxime trampoline-springen wel vond.
Gezien Maxime de pech heeft om 3 dagen na Sinterklaas te verjaren en dus bijna alle cadeautjes in december gegeven worden en gezien dat nog lang is en gezien dat het dan geen mooi weer meer is om buiten te spelen, vonden we dat we hem hiermee nu al konden verwennen.
(Bovendien stond hij in ster-aanbieding in de Makro )

Het is verschrikkelijk lelijk in onze tuin. Maar wat een plezier! Het is ook goed voor Maxime’s motoriek en “mijne fysiek”
Hopelijk blijft hij het leuk vinden, want dat was één van de redenen dat ik het bijna niet zou kopen: zo’n dingen zijn meestal leuk als je het bij een vriendje doet of in een speeltuin, maar eenmaal je het zelf hebt, wordt het al snel te “gewoon”…

Het bloemetje en het bijtje

Jip en Janneke

Een hele tijd terug kocht ik in de Hema een boek van Jip en Janneke. Het bleef op het boekenrek liggen omdat het voor Maxime te weinig prentjes had. Nu haalde ik het onlangs toch van het rek en wat een ontdekking! Ook voor mij.
Het is zó op niveau van kleutertjes. Het gaat over dingen waar Maxime nú mee bezig is. Het zijn korte verhaaltjes dus gemakkelijk om zich op te concentreren voor het slapengaan en sommige zijn echt grappig. Kleuter-niveau-grappig. Zo van “en toen stak Jip een kraal in zijn neus en kreeg er hem niet meer uit”. Hilarisch vond Maxime dat.

Ongelooflijk hoe die verhaaltjes toch ook vandaag nog in de leefwereld van onze kleutertjes passen. Want als ik mij niet vergis werden die in de jaren vijftig geschreven.
Een leuke afwisseling met onze andere prentenboeken en voorleesverhalen.

Hij begrijpt haar niet

Maxime en Gaëlle kunnen soms leuk samen spelen. Vooral Maxime vindt dat heel leuk, Gaëlle is eigenlijk nog een beetje te jong om echt samen te spelen.

Nu wil, neen, eist hij de laatste dagen dat ze met hem samen speelt.
“Kom Gaëlle, we gaan koken”, “Kom Gaëlle we gaan met de auto’s spelen”.
En als zij niet wil, dan begrijpt hij dat niet. Zij wordt lastig en huilerig omdat hij zich opdringt. Hij wordt verdrietig en huilerig omdat zij niet doet wat hij wil.
Heel frustrerend, ook voor mij
Ik laat ze zoveel mogelijk begaan en probeer zo weinig mogelijk te bemiddelen. Ze komen er zelf wel uit, denk ik dan, hoop ik toch.

En soms spelen ze dan uiteindelijk toch samen. Nu ja, eigenlijk spelen ze hetzelfde, náást elkaar en Maxime geniet dan zo van haar companie en ik smelt van geluk om mijn prutskes zo bezig te zien.

Disneyland Parijs

Maxime’s peter trakteert ons (mama en papa mogen dus mee!) op een weekendje Disneyland Parijs!

Ik weet niet wie er meest blij is: Maxime of ik

Ik kijk er nu al zó naar uit! Wat is het toch heerlijk om (terug) kind te zijn…

Côte d’Opale

Eén van onze favoriete daguitstapjes is de Opaalkust. Op een uur rijden staan wij in Cap Gris Nez, waar je heerlijk kan wandelen. Daarna rijden wij meestal naar Audresselles, Wissant of Wimereux om een “terraske te doen”. De dag sluiten we af met een etentje in Boulogne: “restaurant de la Plage” is een aanrader, sjiek en gastronomisch maar niet overdreven duur. Uiteraard zijn er nog talloze andere “gewonere”  (en meer kindvriendelijke) restaurantjes.

Bij iets minder mooi weer is het aquarium Nausicaa ook een must! (groter en mooier dan Sea Life Blankenberge, vinden wij)

Ik lijk wel een reisgids maar het is echt wel leuk om te doen. Het is niet ver en je bent toch meteen in vakantiestemming.

zicht van op Cap Gris Nez

Gaëlle

Een mening moet men soms veranderen

Gaëlle had sinds dinsdagmiddag geen koorts meer, dus was ik er toen van overtuigd dat dat alles met die val en de shock te maken had.
Maar ik moest mijn mening veranderen toen Maxime woensdagmiddag ook zijn middagmaal overgegeven had en plotseling ook koorts had (tot gisteren).
Ze hebben dus beide een kort maar krachtig buikgriepje gehad.

In feite ben ik blij dat Gaëlle dus overgaf van een buikgriepje en niet van die zware val. Want als je moet overgeven na een val op je hoofd, dan betekent dat: dat je hersentjes een (veel te) zware klap gekregen hebben en dat vind ik veel onrustwekkender dan een buigriepje.

Van een toeval gesproken. En mocht Maxime het niet “betrapt” hebben, had ik het wellicht nooit geweten

Over dokters en ervaringen van mama’s

Zondagnamiddag is Gaëlle gevallen. Ze zat op een klapstoeltje (hoe kon ik toch zo dom zijn) schuin voor mij. 

Ik had haar net haar fruitpapje gegeven en ze zat nog op een koekje te knabbelen. Heel even ging mijn aandacht te veel naar de persoon met wie ik zat te babbelen en te weinig naar Gaëlle en in een vingerknip viel ze door de rugleuning op de grond, knal met de achterkant van haar hoofdje op die verschrikkelijk harde stenen.
Ze huilde meteen en bloed was er ook niet, dus was ik behoorlijk gerustgesteld, hoewel ik mij on-ge-loof-lijk schuldig voelde. En beschaamd. Ik was omringd door wel 15 jonge moeders (op een babyborrel weet je wel). Wat voor een slechte mama was ik niet? Als je je kind op zo’n gevaarlijk stoeltje zet, moet je ze de héle tijd in de gaten houden.
Ik voelde mij bijna even slecht als zij. Zij zag behoorlijk bleekjes van de shock.

Op de terugweg heeft ze bovendien overgegeven in de auto. Ow ow, paniek! Moeten we nu naar de spoed? Ja – neen? We zijn dan toch maar naar huis gereden omdat ze behalve het braken toch alert bleef en terug babbelde en snoeten trok en lachte. Die avond in bad – geen probleem, zoals altijd veel plezier. Die nacht sliep ze goed.

Gisterenochtend stond ze op met lichte koorts. 37,5°. Vreemd. De kinderarts gebeld, die mij geruststelde want de val en de koorts konden onmogelijk iets met elkaar te maken hebben. Ze was alert en in normale doen, dus bracht ik ze naar de crèche.
Rond de middag een telefoontje van de crèche: ze had 39,9° koorts! Help, paniek! Ik dus vlug naar de crèche. Ik had me al voorgenomen om met haar naar de spoed te rijden, maar éénmaal ik haar zag, leek ze me allesbehalve een “spoedgeval”. De koorts was al wat gezakt (na een perdolan) en ze had behoorlijk goed gegeten.
Ik besloot toch naar de huisarts te gaan voor een check-up. Die bevestigde dat de koorts onmogelijk iets met de val te maken kon hebben. De eerste 24u na de val waren ondertussen voorbij en gezien ze “normaal” deed, was er dus zeker geen letsel.
Voor de koorts kon ze geen oorzaak vinden. Ik moest afwachten of de koorts aanhield (tot donderdag) en indien nodig terugkomen.

Toen ik deze ochtend het verhaal deed aan een kennis. Zei die meteen: “O, maar dat heb ik met mijn dochter ook eens gehad hoor. Dat ze de dag na een zware val plots hoge koorts had. Van de shock, van de stress, zeg maar.”
Nu stel ik mij de vraag, waarom weten dokters (noch de kinderarts, noch de huisarts) dat niet?
Ik zeg niet dat dat zeker de oorzaak is van haar koorts. Maar dat lijkt mij tot nu toe de meest plausibele oorzaak.

Enfin, toch handig om te weten niewaar? Bijna elk kind valt toch wel eens zwaar op z’n hoofdje, toch? (Ik ben toch niet echt zo’n slechte moeder hè?) We moeten enorm opletten. Het is jammer genoeg veel te snel gebeurd. Je kan je kinderen helaas niet voor 100% en altijd en overal voor alles beschermen.

Vandaag heeft ze nog steeds koorts (deze ochtend 37,5°, nu 38,5°). Maar echt ziek is ze niet: ze speelt, ze babbelt, ze eet, ze drinkt… Dus eigenlijk ben ik nog steeds niet helemaal gerust. Hopelijk is het morgen beter.