Onze jongen…

houdt van

zwemmen, hij kan het nog niet hoor, maar hij gaat echt dolgraag naar het zwembad;
een lekker lang bad;
meerijden met papa in de camionette, lekker hoog en vooraan natuurlijk;
koken, met z’n speelgoedkeukentje, maar ook samen met mama;
poetsen en klusjes: de afwas doen, stofzuigen, gras afrijden, het bad kuisen, boren met z’n boormachine… jammer dat het nog maar een spelletje is, hoewel gelukkig met die boormachine
auto’s, ah ja, ’t is een jongen hè;
plasticine;
reizen, hij houdt enorm gedetailleerde en leuke herinneringen over aan onze reisjes/uitstapjes;
zingen en dansen, op studio 100 muziek voornamelijk;
voorleesverhaaltjes;
“finding Nemo” en “Merlijn de tovenaar”, momenteel;
met z’n zus achter het gordijn spelen;
pannekoeken, chocolademelk en appelsap;

houdt niet van

nieuwe schoenen en kleren, die vindt hij dan helemaal niet mooi, daar kan hij heeeeel dramatisch over doen, met tranen en zo;
plassen op een groot (volwassenen) toilet, ik begrijp dat wel, stel je zelf eens voor dat jij op zo’n mega pot moet zitten/hangen, zonder voeten aan de grond;
eten en drinken, in het algemeen, tegenwoordig lijkt het of hij niets meer lust, ’t is de leeftijd denk ik;

Ons meisje…

houdt van

armbandjes, zo veel mogelijk, en ze pronkt ermee als een volleerde pretmadam;
poppen en pluchen beertjes (allerlei), maar enkel om ze even – heel intens – te knuffelen, de aandacht is gauw over;
kusjes geven aan mama, hoewel ze dat nog een beetje moet leren, ik krijg meestal gewoon een natte mond op m’n kaak (of mond) en als het even kan, nog een lekkere snottebel erbij (wel vreemd dat een kushandje wel perfect lukt, een perfect kusje tegen haar handje, maar niet tegen mijn gezicht dus);
roze en lovertjes en pailletjes, niet mijn fout, m’n schoonouders kochten haar zo’n rokje en hoewel het nog te groot is, kan ze haast niet wachten om het aan te trekken, dat belooft;
schoenen, aan –uit – aan – uit, frustratie omdat het zelf niet lukt, dan maar met de schoenen van grote broer, die gaan lekker aan –uit – aan – uit, en die lopen ook wel leuk! Ze helpt me ook graag mijn schoenen/pantoffels aan te doen;
prutsen, met sleutels, papierkes, folie’tjes, plastic zakjes, afstandsbedieningen (waar ze dan de batterijen uit haalt), mijn schoenen, doosjes, kruimels, …
hopla en bumba;
dansen;
zingen, vooral om 7u ’s morgens, als ze wakker wordt;
glijden, van de glijbaan, van de zetel;
stappen, hoewel ze – gelukkig – ook nog graag in de buggy zit;
boeken, vooral als mama voorleest en gekke dierengeluiden maakt;
met haar broer achter het gordijn spelen;
koekjes (geen nieuws hè)

houdt niet van

zwemmen (voorlopig toch, maar het is een kwestie van wennen, zeker?);
zand en gras onder haar voeten, zelfs met schoenen aan;
nageltjes knippen, ach, welk kind wel?;
boterhammen, vervelend, momenteel eet ze vaak cracottes en wil ze maar niet wennen aan de “consistentie” van brood, ze wil ook geen sandwiches of boterkoeken proberen;

Gelukkig is het eerste lijstje langer dan het tweede

Pavlov

Dat ons meisje heel graag koekjes eet, dat lazen jullie hier al.
Dat ze écht heeeeel graag koekjes eet, komen jullie nu te weten:

Op woensdagvoormiddag doe ik doorgaans mijn boodschappen. Het is mijn vrije dag en Gaëlle mag altijd mee. Voor ons supermarktuitstapje heb ik een “gemakkelijke” handtas. (Anders neem ik eigenlijk geen handtas mee, maar steek ik portefeuille en GSM in de grote babytas/luiertas, tussen de luiers, drankjes, speeltjes enzo )
Ik neem voor het winkelen ook altijd enkele knabbelkoekjes mee voor haar, om haar indien nodig rustig te houden in de kar. Inkopen doen, duurt bij mij toch minstens een half uurtje en tegen dat ik aan de kassa kom is het meestal rond 11u en begint haar maagje te knorren.
Nu had ik al ondervonden dat ze iedere keer vroeger naar haar koekje vraagt. Ze weet immers heeeeel goed dat ze tijdens het winkelen altijd een koekje krijgt.

Maar het ligt niet aan “het winkelen”  maar aan “die handtas” want nu komt het: Vorige week ben ik eens met een andere handtas naar de supermarkt getrokken en heeft ze helemaal niet naar een koekje gevraagd! En toen ik vandaag thuis m’n gebruikelijke“supermarkt”handtas over m’n hoofd zwaaide, riep ze al “koek, koek, KOEK!!”

Ouder worden

Vandaag viel me iets op.

Vroeger – nog niet zo heel lang geleden – waren alle personen in de krant, magazines en op t.v. ouder dan mezelf. De acteurs, de presentatoren, zangers, radiomakers, sportmensen, politici enzovoorts.
Nu valt mij op dat er heel wat jonge twintigers aan het “opkomen” zijn. Logisch.
Het deed me iets. Ik zal niet eeuwig jong blijven, hoewel ik vaak wél dat gevoel heb.

En dan lees ik een interview van iemand “XXX geboren in 1986”. Of” actrice zusenzo (23) schittert in nieuwe film”. Ooit waren mensen geboren in bijvoorbeeld ’86 tieners ten opzichte van mezelf. Nu zijn dat óók volwassenen, soms zelfs al ouders. Ik weet niet of ik mij begrijpelijk uitdruk. Het komt erop neer dat ik mij vroeger “bij de piep-jong-volwassenen” voelde en dat dat nu stilletjesaan aan het veranderen is. Jahaa, de kaap van 30 komt in zicht!

Ik begin grijs te worden en ik krijg fijne adertjes op mijn benen (help!) .
En toch, blijf ik het gevoel hebben dat ik nog steeds 24 ben. (Waarom precies 24, weet ik niet.  Omdat ik zo oud was toen ik getrouwd ben, misschien?).
De meeste vreemde mensen noemen mij trouwens “juffrouw” of – gisteren nog – “meiske”. Tof ! Blijkbaar valt het niet van mijn gezicht af te lezen dat ik getrouwd ben en reeds 2 kindjes heb.

Daar is de lente!

Studio 100

Ik heb zo de indruk dat veel ouders niet willen toegeven hoe goed ze de producties van Studio 100 wel vinden. “Plop? Oh neen, niet voor onze kids”. “K3? Wat een gejengel!”. De kids doen mee met wat hip is in de klas, dus móeten de ouders wel zwichten voor Samson, Mega Mindy, Piet Piraat en Co. Ik ben er bijna zeker van dat ze het nadien stiekem best wel goed vinden.

De meeste dingen van Studio 100 vind ik heerlijk voor m’n kindjes. Ik kom daar eerlijk voor uit. Maxime en nu stilletjes aan Gaëlle vinden het ook fantastisch.
Wij hebben bovendien digitale televisie en het Studio 100 kanaal staat vrij vaak op. Al is het soms op de achtergrond. We hebben al heel vaak staan dansen in de woonkamer op K3, Plop, Samson en co. (als papa niet thuis is ). K3 is onze favoriet (momenteel, want ja, die voorkeur is nogal leeftijdsgebonden). En ook hier geef ik toe: ik vind K3 zelf erg leuk. Jahaa, ik heb zelfs 2 favoriete liedjes: “zonnestraaltje” en “blub, ik ben een vis”. Heerlijk om mee te zingen onder de douche!

Ja, ja lach maar. Ik ben nu eenmaal een kind uit de “kinderen-voor-kinderen-generatie” van de jaren tachtig. Heerlijke nummers, heerlijke teksten. Over de liedjes van K3 denk ik ook zo.

Sommigen zeggen dat het Studio 100 kanaal een grote reclame-stunt is voor hun shows, musicals en Plopsaland. Ja, het komt misschien wel zo over, maar ik heb Maxime nog nooit de vraag horen stellen: “mama ik wil naar Plopsaland of naar een show”.
Dat kan natuurlijk nog komen
Maar heeft u die shows al gezien (op tv)? Die danserkes en danseresjes (showballet), die dansen toch wel fenomenaal goed?! Echt ongelooflijk hoe die shows piekfijn georganiseerd zijn.

En dan is er nog de merchandising. Dat valt bij ons wel mee. Dat hoort er gewoon bij. Als ouder bepaal je zelf nog altijd hoe ver je erin meegaat. Het gaat erom dat je je kind eens wil verrassen of verwennen en als ze meer blij zijn met een bestek van Plop dan een van de Ikea, so be it. Als ze daardoor flinker eten is dat dan ook mooi meegenomen. (Jammer genoeg is dat effect van voorbijgaande aard)

Hoewel de Bumba-hype bij Maxime al een tijdje voorbij is, mag Bumba nog steeds trouw bij hem in z’n bedje slapen. Ach, da’s toch schattig?

Ja, ik geef toe, we zijn een beetje gebrainstormd. Maar liever door Studio 100 dan door iets anders