De hoek

Gisteren heb ik Gaëlle voor het eerst in de hoek gezet. Beide kindjes eigenlijk. Maxime links, Gaëlle in haar hoge stoel rechts.

Heel dom eigenlijk: Gaëlle duwde haar wagentje vooruit en door dat te zien, wilde Maxime met z’n grasmachine rondrijden. Gaëlle wilde dan natúúrlijk óók met de grasmachine, kreeg die niet van haar broer en zette het op een huilen. Maxime wilde dat zus ophield met huilen en terug ging spelen. Ze zat in zijn weg. Hij werd boos, botste per ongeluk keihard tegen de kast en… ging dan ook maar huilen.
Ze hielden maar niet op, wat ik ook zei of deed, de ene overtrof de andere in decibels, dus zette ik ze elk in een hoek. Zo hadden ze een echte reden om te huilen.
Opvoedkundig is het misschien niet echt correct, want ze waren niet écht stout, maar zo staan te huilen, voor niets eigenlijk, daar kan ik ook niet tegen.

Ons meisje zit in een vervelende verveling-en-hangerig-zijn fase. Alleen spelen wil/kan ze plots niet meer. Ze wil constant dat ik haar op de arm neem of dat ik met haar speel of ze ziet iets dat ze per sé wil hebben en natuurlijk is dat altijd iets waar ze niet mee mag spelen.
En dan maar huilen, mij voor de voeten lopen en huilen.
Ook haar “ochtendtoilet” lokt tegenwoordig de nodige tranen uit. Ze wil dan ook per sé iets om mee te prutsen, dat doet ze wel al langer, maar nu is het nooit het juiste speeltje of is ze het snel beu.

Oeoeoe ze is echt haar grenzen aan het aftasten hoor: halverwege haar fruitpap zegt ze “prrt” en “koek?” en neen, die krijgt ze niet, dus weer huilen.

O wat is het moeilijk om niet toe geven aan haar grilletjes opdat ze niet zou gaan huilen of sneller zou ophouden met huilen. Hopelijk houd ik stand en blijf ik consequent