Zwemmen

Wij gaan eigenlijk heel zelden zwemmen met de kids en dat terwijl wij zélf in de zwembadbusiness zitten. Shame on us.

Maxime vond zwemmen, net zoals de meeste kindjes wel leuk. We hadden dus ook een hotel met zwembad gekozen op skivakantie maar om de ene of andere reden wilde hij niet zwemmen. Hij was ontzettend bang. Hij heeft het zwembad zelfs niet gezien, hij werd helemaal hysterisch toen we nog maar in de gang kwamen die naar het zwembad leidde!
Heel vreemd en vooral heel jammer. Maar we hebben het niet “geforceerd”.
Nu weet ik hoe het kwam:
Op reis vorig jaar in Turkije was er een waterval aan het zwembad, waar hij heel gefascineerd door was. Hij deed niets liever dan er naar kijken, maar dichtbij komen durfde hij niet (herinner ik mij nu).
Ik wilde Maxime terug enthousiast maken en vertelde hem dat er nu ook een kleine waterval zou zijn, net als in Turkije. Terwijl hij laaiend enthousiast was, was hij tegelijk ook verschrikkelijk bang van zo’n waterval.
Maxime’s twee favoriete onderwerpen om te tekenen zijn: een waterval en een car-wash.
Met de car-wash is het net zo: hij vertelt er heel enthousiast over, hij speelt het na met z’n auto’s, hij tekent het, ik moet prentjes op het internet zoeken,…. maar hij is ook ontzettend bang in de car-wash.

Ik wilde heel graag dat Maxime het zwemmen terug leuk vond en dus volgen we nu sinds zaterdag watergewenning voor kleuters.
Hij vroeg alweer naar een waterval en glijbaan, maar heb bewust gezegd dat er geen waterval was (die is er ook niet) en dat ik niet wist of er glijbanen waren (die zijn er wel, maar je weet maar nooit dat hij daar ook een beetje een fobie voor zou hebben).
Ik heb hem op de arm moeten nemen om hem tot aan het zwembad te krijgen, hij was terug bang, maar hij heeft niet gehuild en was ook niet zo “panisch” zoals op reis. Gelukkig.
Het is een hele toffe zwemjuf. Ze geeft hele leuke oefeningen (met en zonder bandjes, ballen, rubberen drijvers…) en op ons eigen tempo ging het steeds beter. Het was een mix van bang zijn en groot plezier. Met de glimlach riep hij “niet doen, ik wil eruit”. En soms kon hij mij vastklampen als een klein diertje.
Nadien wilde hij eerst niet onder de douche, uiteindelijk begon hij toch te genieten van die heerlijk warme douche en …. wilde hij niet meer mee van onder de douche en uit de zwemhal. Hij heeft toen nog een scène gemaakt omdat hij zijn kleren niet wilde aandoen en niet naar huis wilde gaan.

Kinderen zijn soms toch zo moeilijk te begrijpen
We gaan zaterdag terug!