Skivakantie met Maxime en Gaëlle’s eerste stapjes

Voor de lezers onder jullie die dachten dat er iets ernstigs gebeurd was, kan ik jullie geruststellen, we zijn gewoon op skivakantie geweest en de laatste weken ontbrak het me gewoon aan een rustig momentje om iets te schrijven.

Er is dus in de voorbije weken heel wat (goeds) gebeurd dat ik bijna niet weet waar te beginnen.

1. De bergen en de sneeuw waren fantastisch! We gingen naar het Kleinwalsertal (in Oostenrijk, vlakbij Duitse grens) met Maxime’s peter en tante. Gaëlle bleef bij mamie in Gent. Ik vond ze nog net te klein. Ze doet immers ook nog steeds een dutje (en een vakantiedag is al zo kort ).
Ik heb slechts 3 dagen geskied, niet dat ik iets gebroken heb hoor, maar alleen is maar alleen en dan ging ik natuurlijk ook graag mee op wandel met “de bende”. Maxime genoot van op z’n slee, sneeuwmannen maken… Het weer zat ook behoorlijk mee.

Hoewel het oorspronkelijke plan was om Maxime ook eens de latten aan te binden, wist ik eenmaal daar dat dat voorlopig niets zou worden. Hij deed de eerste dag al moeilijk dat hij met sneeuwbotten moest wandelen en toen wist ik dat dat met die skibotten wellicht hel ging worden. Hij ontbreekt ook nog wat kracht en durf.
Niet dat hij geen spieren heeft of zo, maar het heeft te maken met spierspanning en “bundeling”, aldus de psychologe en kinesiste. Hij kan bijvoorbeeld wel op z’n fiets zitten en draaien aan de pedalen, terwijl ik hem duw, maar éénmaal hij zelf de kracht moet opbrengen en die kracht bundelen om zelf te draaien, gaat het niet. Hem achterlaten en zo aanmoedigen heeft geen zin hoor, dat hebben we vaak geprobeerd. We mogen hem ook niet ontmoedigen hè. Maxime krijgt daar trouwens momenteel extra kiné voor.

Och, hij zal zeker nog de kans krijgen om te leren skiën! Ik ga dat ZEKER proberen met hem.
Ons Gaëlle daarentegen zal ik sneller op de latten krijgen

2. Ze loopt helemaal alleen sinds 16 februari. Dat was toen ze bij mamie was. Haar eerste stapjes hebben we dus gemist Mamie zat aan tafel en plotseling liep ze haar zomaar voorbij! Mamie durfde niets zeggen uit schrik dat ze uit haar concentratie zou zijn. Ik kan me die scène helemaal voorstellen   Gaëlle heeft dus wel gewacht tot ze 16 maand 1/2 was, maar nu gaat het hier nogal vooruit hoor! Helemaal anders dan Maxime: “Gaëlle, blijf hier, kom daarvan, neen, hier, kom terug, neen niet op de trap!” Dat heb ik nooit moeten zeggen tegen Maxime (liep pas alleen op 20 maand). Toen dacht ik “wat heerlijk, zo’n rustig kind”. Nu weet ik dat een kind eigenlijk móet op onderzoek gaan en overal op en onder móet kruipen.
En ik ben dus heel blij om te zien dat Gaëlle niet zoals haar lieve broer wat trager is in haar ontwikkeling.

3. Maar Maxime gaat nog steeds goed vooruit! De extra begeleiding die hij dagelijks krijgt van A. en S., een logopediste en kinesiste, geeft goede resultaten.
“Maxime is helemaal opengebloeid”, aldus zijn juf in de kleuterklas.
Wij merken natuurlijk ook vooruitgang in z’n taal en motoriek. Eigenlijk sta ik er nog heel weinig bij stil. Het doet natuurlijk extra deugd als ook buitenstaanders positieve opmerkingen maken over hoe Maxime veranderd is, in de positieve zin.
Aan Gaëlles vooruitgang merken we wel hoe traag Maxime vorderingen maakte en hoe weinig geïnteresseerd hij was in veel zaken. Ik zeg wel WAS, want ik heb toch de indruk dat dat veel verbeterd is.

Alles gaat hier dus goed zijn gangetje