De trap

Het is al langer dat ik moet opletten dat Gaëlle de trap niet alleen opkruipt. Ik leer haar dan ook dat ze dat niet mag. De deur naar de trap blijft dicht en ik hou haar super goed in de gaten.
Gisteren vroeg ik haar of ze mee naar bedje ging. Ze stapte parmantig naar de trap en kroop zonder aarzelen naar boven, waarbij ik haar achterna ging. Eenmaal boven probeerde ze zelf het traphekje dicht te doen. Ik wist niet goed wat zeggen, was ze nu flink? Eigenlijk wel. (Zo zonder tegenstribbeling naar bed gaan en zo ) Maar ik wil eigenlijk niet dat ze alleen de trap opgaat.

Zal ze dat als één-en-half-jarige begrijpen, dat ze wel mag als ik erbij ben, maar niet alleen?
Dat het flink is met mij erbij, maar niet alleen?

Moeilijk.

Ons meisje haar ontwikkeling gaat nogal vooruit de laatste dagen. Ze begint te begrijpen dat ze niet alles kan krijgen wat ze wil. Ik merk het aan de huilbuien uit frustratie die korter worden . De hangerigheid is ook weer over. Ze doet (bijna) alles na van haar grote broer, of probeert dat toch. Soms is dat echt grappig. Mij doet ze blijkbaar ook al graag na: zo liep ze gisteren ook met een kleine sacoche als een madameke voorbij en maar “dada” zeggen en zwaaien en lachen *smelt*…

Hoelang zal het duren voor er weer een moeilijk fase’ke opkomt?

De hoek

Gisteren heb ik Gaëlle voor het eerst in de hoek gezet. Beide kindjes eigenlijk. Maxime links, Gaëlle in haar hoge stoel rechts.

Heel dom eigenlijk: Gaëlle duwde haar wagentje vooruit en door dat te zien, wilde Maxime met z’n grasmachine rondrijden. Gaëlle wilde dan natúúrlijk óók met de grasmachine, kreeg die niet van haar broer en zette het op een huilen. Maxime wilde dat zus ophield met huilen en terug ging spelen. Ze zat in zijn weg. Hij werd boos, botste per ongeluk keihard tegen de kast en… ging dan ook maar huilen.
Ze hielden maar niet op, wat ik ook zei of deed, de ene overtrof de andere in decibels, dus zette ik ze elk in een hoek. Zo hadden ze een echte reden om te huilen.
Opvoedkundig is het misschien niet echt correct, want ze waren niet écht stout, maar zo staan te huilen, voor niets eigenlijk, daar kan ik ook niet tegen.

Ons meisje zit in een vervelende verveling-en-hangerig-zijn fase. Alleen spelen wil/kan ze plots niet meer. Ze wil constant dat ik haar op de arm neem of dat ik met haar speel of ze ziet iets dat ze per sé wil hebben en natuurlijk is dat altijd iets waar ze niet mee mag spelen.
En dan maar huilen, mij voor de voeten lopen en huilen.
Ook haar “ochtendtoilet” lokt tegenwoordig de nodige tranen uit. Ze wil dan ook per sé iets om mee te prutsen, dat doet ze wel al langer, maar nu is het nooit het juiste speeltje of is ze het snel beu.

Oeoeoe ze is echt haar grenzen aan het aftasten hoor: halverwege haar fruitpap zegt ze “prrt” en “koek?” en neen, die krijgt ze niet, dus weer huilen.

O wat is het moeilijk om niet toe geven aan haar grilletjes opdat ze niet zou gaan huilen of sneller zou ophouden met huilen. Hopelijk houd ik stand en blijf ik consequent

Waarom

… willen de kindjes in het weekend altijd zo vroeg opstaan, terwijl ze op weekdagen liever wat langer zouden willen slapen?

Zwemmen

Wij gaan eigenlijk heel zelden zwemmen met de kids en dat terwijl wij zélf in de zwembadbusiness zitten. Shame on us.

Maxime vond zwemmen, net zoals de meeste kindjes wel leuk. We hadden dus ook een hotel met zwembad gekozen op skivakantie maar om de ene of andere reden wilde hij niet zwemmen. Hij was ontzettend bang. Hij heeft het zwembad zelfs niet gezien, hij werd helemaal hysterisch toen we nog maar in de gang kwamen die naar het zwembad leidde!
Heel vreemd en vooral heel jammer. Maar we hebben het niet “geforceerd”.
Nu weet ik hoe het kwam:
Op reis vorig jaar in Turkije was er een waterval aan het zwembad, waar hij heel gefascineerd door was. Hij deed niets liever dan er naar kijken, maar dichtbij komen durfde hij niet (herinner ik mij nu).
Ik wilde Maxime terug enthousiast maken en vertelde hem dat er nu ook een kleine waterval zou zijn, net als in Turkije. Terwijl hij laaiend enthousiast was, was hij tegelijk ook verschrikkelijk bang van zo’n waterval.
Maxime’s twee favoriete onderwerpen om te tekenen zijn: een waterval en een car-wash.
Met de car-wash is het net zo: hij vertelt er heel enthousiast over, hij speelt het na met z’n auto’s, hij tekent het, ik moet prentjes op het internet zoeken,…. maar hij is ook ontzettend bang in de car-wash.

Ik wilde heel graag dat Maxime het zwemmen terug leuk vond en dus volgen we nu sinds zaterdag watergewenning voor kleuters.
Hij vroeg alweer naar een waterval en glijbaan, maar heb bewust gezegd dat er geen waterval was (die is er ook niet) en dat ik niet wist of er glijbanen waren (die zijn er wel, maar je weet maar nooit dat hij daar ook een beetje een fobie voor zou hebben).
Ik heb hem op de arm moeten nemen om hem tot aan het zwembad te krijgen, hij was terug bang, maar hij heeft niet gehuild en was ook niet zo “panisch” zoals op reis. Gelukkig.
Het is een hele toffe zwemjuf. Ze geeft hele leuke oefeningen (met en zonder bandjes, ballen, rubberen drijvers…) en op ons eigen tempo ging het steeds beter. Het was een mix van bang zijn en groot plezier. Met de glimlach riep hij “niet doen, ik wil eruit”. En soms kon hij mij vastklampen als een klein diertje.
Nadien wilde hij eerst niet onder de douche, uiteindelijk begon hij toch te genieten van die heerlijk warme douche en …. wilde hij niet meer mee van onder de douche en uit de zwemhal. Hij heeft toen nog een scène gemaakt omdat hij zijn kleren niet wilde aandoen en niet naar huis wilde gaan.

Kinderen zijn soms toch zo moeilijk te begrijpen
We gaan zaterdag terug!

Donderdag Veggiedag

Ik heb me voorgenomen om ook 1x per week vegetarisch te eten. Omdat het enerzijds gezond is maar anderzijds ook voor het milieu. Ik wist niet dat vlees eten zo’n impact had op het milieu:
Een paar wetenschappelijke studies kwamen tot verrassende besluiten: “een vegetariër in een 4×4 is milieuvriendelijker dan een vleeseter op een fiets. Ofwel: drie uur met de wagen rijden en ondertussen thuis het licht laten branden, draagt minder bij tot de opwarming van de aarde dan het eten van 1 kg rundvlees.“
Hoe dat komt, lees je op http://www.donderdagveggiedag.be/wat_en_waarom/milieu
Verbazend hè!

Helemaal vegetarisch worden, zou ik niet kunnen. Ik eet te graag een goe stukske vlees en geef toe: een spaghetti bolognèse zonder gehakt, dat zou zonde zijn. Maar één dag per week, da’s toch haalbaar ? We gaan ons best doen.
Wie doet er nog mee?

Alleen jammer dat die vleesvervangers toch niet echt lekker zijn (misschien moet je dat ook leren eten?), gelukkig vind je meer dan genoeg receptjes met enkel groenten, pasta of rijst.
Donderdag op het menu: tagliatelle met ricotta en lente-uitjes. Ik maak meteen een mega portie want ik vrees dat m’n man anders niet genoeg zal hebben.

http://www.donderdagveggiedag.be/

http://www.vegetarisme.be/

Hele kleine boormachinen

Maxime zit volop in een redeneren- en fantaseren-fase.
Dat zorgt voor heerlijke kinderpraat!

Op een zondagochtend in bed. Papa doet alsof hij nog slaapt. Maxime merkt op:
-”Papa is ziek, papa moet naar het ziekenhuis. Daar wonen de dokters hè ?”
-”Ja, schatje”
-”Daar is Gaëlle geboren, hè?”
-”Ja, en jij bent daar ook geboren hoor”
Ik zie hem even nadenken.
-”Ja, ze hebben daar hele kleine boormachinen voor”

En toen was papa klaarwakker

Eerste stapjes…

…een week later

maar o wat is dat moeilijk te fotograferen (gelukkig staat het ook op film )

Sneeuwpret

Skivakantie met Maxime en Gaëlle’s eerste stapjes

Voor de lezers onder jullie die dachten dat er iets ernstigs gebeurd was, kan ik jullie geruststellen, we zijn gewoon op skivakantie geweest en de laatste weken ontbrak het me gewoon aan een rustig momentje om iets te schrijven.

Er is dus in de voorbije weken heel wat (goeds) gebeurd dat ik bijna niet weet waar te beginnen.

1. De bergen en de sneeuw waren fantastisch! We gingen naar het Kleinwalsertal (in Oostenrijk, vlakbij Duitse grens) met Maxime’s peter en tante. Gaëlle bleef bij mamie in Gent. Ik vond ze nog net te klein. Ze doet immers ook nog steeds een dutje (en een vakantiedag is al zo kort ).
Ik heb slechts 3 dagen geskied, niet dat ik iets gebroken heb hoor, maar alleen is maar alleen en dan ging ik natuurlijk ook graag mee op wandel met “de bende”. Maxime genoot van op z’n slee, sneeuwmannen maken… Het weer zat ook behoorlijk mee.

Hoewel het oorspronkelijke plan was om Maxime ook eens de latten aan te binden, wist ik eenmaal daar dat dat voorlopig niets zou worden. Hij deed de eerste dag al moeilijk dat hij met sneeuwbotten moest wandelen en toen wist ik dat dat met die skibotten wellicht hel ging worden. Hij ontbreekt ook nog wat kracht en durf.
Niet dat hij geen spieren heeft of zo, maar het heeft te maken met spierspanning en “bundeling”, aldus de psychologe en kinesiste. Hij kan bijvoorbeeld wel op z’n fiets zitten en draaien aan de pedalen, terwijl ik hem duw, maar éénmaal hij zelf de kracht moet opbrengen en die kracht bundelen om zelf te draaien, gaat het niet. Hem achterlaten en zo aanmoedigen heeft geen zin hoor, dat hebben we vaak geprobeerd. We mogen hem ook niet ontmoedigen hè. Maxime krijgt daar trouwens momenteel extra kiné voor.

Och, hij zal zeker nog de kans krijgen om te leren skiën! Ik ga dat ZEKER proberen met hem.
Ons Gaëlle daarentegen zal ik sneller op de latten krijgen

2. Ze loopt helemaal alleen sinds 16 februari. Dat was toen ze bij mamie was. Haar eerste stapjes hebben we dus gemist Mamie zat aan tafel en plotseling liep ze haar zomaar voorbij! Mamie durfde niets zeggen uit schrik dat ze uit haar concentratie zou zijn. Ik kan me die scène helemaal voorstellen   Gaëlle heeft dus wel gewacht tot ze 16 maand 1/2 was, maar nu gaat het hier nogal vooruit hoor! Helemaal anders dan Maxime: “Gaëlle, blijf hier, kom daarvan, neen, hier, kom terug, neen niet op de trap!” Dat heb ik nooit moeten zeggen tegen Maxime (liep pas alleen op 20 maand). Toen dacht ik “wat heerlijk, zo’n rustig kind”. Nu weet ik dat een kind eigenlijk móet op onderzoek gaan en overal op en onder móet kruipen.
En ik ben dus heel blij om te zien dat Gaëlle niet zoals haar lieve broer wat trager is in haar ontwikkeling.

3. Maar Maxime gaat nog steeds goed vooruit! De extra begeleiding die hij dagelijks krijgt van A. en S., een logopediste en kinesiste, geeft goede resultaten.
“Maxime is helemaal opengebloeid”, aldus zijn juf in de kleuterklas.
Wij merken natuurlijk ook vooruitgang in z’n taal en motoriek. Eigenlijk sta ik er nog heel weinig bij stil. Het doet natuurlijk extra deugd als ook buitenstaanders positieve opmerkingen maken over hoe Maxime veranderd is, in de positieve zin.
Aan Gaëlles vooruitgang merken we wel hoe traag Maxime vorderingen maakte en hoe weinig geïnteresseerd hij was in veel zaken. Ik zeg wel WAS, want ik heb toch de indruk dat dat veel verbeterd is.

Alles gaat hier dus goed zijn gangetje