Crisis in de horeca

Gisteren zat ik met m’n man, de kindjes en mamie in een tea-room. Ik bestelde een rozenbottel thee. De vrouw bracht m’n thee met het zakje reeds in het warme water. Vreemd dacht ik. Dat hoort eigenlijk niet. Maar ik ben niet iemand die daar onmiddellijk een opmerking over geef.

De thee werd niet rood, zoals rozenbottelthee normaalgezien wel kleurt, maar bruin en smaakte naar … wel allesbehalve rozenbottel. Het etiketje vermeldde nochtans “rozenbottel”. Ik liet m’n man proeven, eeuwige twijfelaar die ik zelf ben. Maar hij drinkt dat eigenlijk nooit, dus wist hij veel, hoe rozenbottelthee smaakte.

Het begon ons toch stilletjes aan door te dringen dat dit zakje gewoonweg al eens gebruik was. Dat kon gewoon niet anders. Euuuw! Walgelijk.

Hoe waagden ze dat te doen! We hadden ons beklag moeten doen, moeten dreigen dit te melden aan de inspectie of zoiets. Maar ik meldde “gewoon” dat er “iets mis” was met het zakske. Of ik een andere thee wou? Euh ja graag… Deze keer kreeg ik een ongeopend theezakje en smaakte de rozenbottel thee zoals het hoort.
Om te besparen op een theezakje, moet je toch echt zot zijn!? Wat kost dat nu? Zo verlies je toch klanten? On-be-grij-pe-lijk! Of ze ons daar ooit nog zien? No-way!

Het was nochtans geen “louche” zaak. Ok er zat weinig volk, maar de rest (leek) verzorgd en netjes.

Als ik er aan terug denk: euuuw – euuw – euuw !