Ziek

De vraag was niet: óf we óók ziek zouden worden,
maar: wannéér we ziek zouden worden.
Net als bijna iedereen.
De virussen hebben ons Gaëlle’ke te pakken. Voorlopig denk ik nog niet aan griep, maar ze heeft wel koorts, veel snot en waterige oogjes.
Het zal wellicht niet lang duren voor ook de andere leden van ons gezinnetje de eerste symptomen van een goeie verkoudheid zullen vertonen…

Maar ach, als het dat maar is.

Het zoontje van m’n nicht heeft kanker. Hij is net 3 jaar geworden een heeft een kwaadaardige hersentumor.
Het gaat niet goed met hem, ondanks de verschillende chemokuren.
Er gaat geen dag voorbij of ik denk aan hem en z’n ouders. Hoe sterk zij zijn… en moedig.
Elke dag ben ik dankbaar dat onze kindjes gezond zijn. Elke dag wens ik m’n achterneefje beterschap.

Ik las dit mooie gedichtje hier. En vond het bij dit postje ook wel passen.

Doosje
Ik ben zo bang dat je strakjes verdwijnt,
vervaagt in mist en dan nooit meer verschijnt,
oplost in zonlicht of smelt in de regen,
ja, dat komt voor en wat doe je ertegen?
Wegvliegt door ‘t raam als een heel domme vlinder,
hoge beloning voor Eerlijke Vinder.

Ik zou je het liefste in een doosje willen doen
en je bewaren, heel goed bewaren.
Dan zou ik je verzekeren voor anderhalf miljoen
en telkens zou ik eventjes het doosje opendoen
en dan strijk ik je zo zachtjes langs je haren.
Dan lig je in de watten en niemand kan erbij,
geen dief die je kan stelen, je bent helemaal van mij.
Ik zou je het liefste in een doosje willen doen
en dan telkens even kijken,
heel voorzichtig even kijken,
en dan telkens even kijken
en een zoen.

Je mag er eventjes uit, elke dag.
Zeker dat mag. Ja, een uurtje, dat mag.
Laten we zeggen: naar ‘t Vondelpark, even,
alleen om de eendjes wat eten te geven.
Maar ‘k hou je vast, ook tegen je zin
en na een uur ga je ‘t doosje weer in.

Annie M.G. Schmidt

Crisis in de horeca

Gisteren zat ik met m’n man, de kindjes en mamie in een tea-room. Ik bestelde een rozenbottel thee. De vrouw bracht m’n thee met het zakje reeds in het warme water. Vreemd dacht ik. Dat hoort eigenlijk niet. Maar ik ben niet iemand die daar onmiddellijk een opmerking over geef.

De thee werd niet rood, zoals rozenbottelthee normaalgezien wel kleurt, maar bruin en smaakte naar … wel allesbehalve rozenbottel. Het etiketje vermeldde nochtans “rozenbottel”. Ik liet m’n man proeven, eeuwige twijfelaar die ik zelf ben. Maar hij drinkt dat eigenlijk nooit, dus wist hij veel, hoe rozenbottelthee smaakte.

Het begon ons toch stilletjes aan door te dringen dat dit zakje gewoonweg al eens gebruik was. Dat kon gewoon niet anders. Euuuw! Walgelijk.

Hoe waagden ze dat te doen! We hadden ons beklag moeten doen, moeten dreigen dit te melden aan de inspectie of zoiets. Maar ik meldde “gewoon” dat er “iets mis” was met het zakske. Of ik een andere thee wou? Euh ja graag… Deze keer kreeg ik een ongeopend theezakje en smaakte de rozenbottel thee zoals het hoort.
Om te besparen op een theezakje, moet je toch echt zot zijn!? Wat kost dat nu? Zo verlies je toch klanten? On-be-grij-pe-lijk! Of ze ons daar ooit nog zien? No-way!

Het was nochtans geen “louche” zaak. Ok er zat weinig volk, maar de rest (leek) verzorgd en netjes.

Als ik er aan terug denk: euuuw – euuw – euuw !

Vreselijk

Het was in het nieuws, er werd over gesproken, geschreven, geblogd en morgen is het voorpaginanieuws in alle kranten. Schokkend!

Ik heb gehuild, ik ben er echt niet goed van…

Mijn gedachten dwalen al de hele tijd af naar die kindjes, naar die verzorgsters, naar die ouders en familieleden.
Deze gebeurtenis is verschrikkelijk.

Ski

Een foto uit mamie’s “archieven”…

Ik leerde skiën toen ik 4 jaar oud was (die foto dateert van toen).
Ik hoop dat ik mijn passie voor het skiën ook aan mijn kindjes kan overbrengen.

Met een papa die niet skiet (en het ook niet wil leren) wordt dit vast geen makkie. 

Getagd

Ergens in oktober werd ik getagd door Tess

Het werd stilaan tijd om ook mijn 6 “onbelangrijke” weetjes op een rijtje te zetten.

1. Ik ben bijziend en draag contactlenzen. Mijn linkeroog heeft een dioptrie van -7 en mijn rechteroog van -6,50. Voor de kenners onder u, dit is toch een behoorlijke afwijking. Zonder bril of lenzen zie ik dus bijna niets.

2. Als tiener deed ik aan sychroon zwemmen oftewel waterballet en speelde ik dwarsfluit. Het eerste was een passie het tweede deed ik eigenlijk niet zo graag, maar speciaal voor m’n mama heb ik toch mijn academiejaren “uitgespeeld”.

3. Mocht ik een jongen geweest zijn, zou ik Bernard geheten hebben. M’n man Laetitia. (Wahaa )

4. M’n man en ik leerden elkaar kennen in een restaurant in Knokke. Ik werkte daar als jobstudente, hij als “extra” in de weekends.

5. Er is niets dat ik niet lust van eten, behalve vreemde dingen zoals krekels, zeeëgels en wormen of zo. Maar bij de dranken lust ik absoluut geen bier.

6. Ik wil graag zo veel mogelijk “weten”. Hoe iets in elkaar zit, hoe iets werkt, de geschiedenis van iets, evolutie bij de dieren, genetica, noem maar op. Gidsen hebben aan mij een geïnteresseerde toerist. Ik kijk graag naar allerhande documentaires. Als kind kon ik wel 100 keer “waarom?” / “hoe komt dat?” vragen. (En nu nog )

Ik zou het taggen wel verder willen zetten, maar ik denk dat iedereen zo ongeveer al getagd werd.

Zij die nog niet getagd werden maar ook wel eens aan zijn/haar lezers 6 puntjes wil meedelen, doe gerust en zet eventueel een nieuwe tag-reeks in gang!

De regels:
Link the person who tagged you.
Mention the rules in your blog.
Tell about 6 unspectacular quirks of yours.’
Tag 6 following bloggers by linking them.
Leave a comment on each of the tagged bloggers’ blogs letting them know they’ve been tagged.

Badpret