Collega’s

Er was eigenlijk maar één ding dat me deed twijfelen om mijn job als notarisbediende op te geven en bij m’n man te gaan werken en dat was dat ik bij m’n man geen collega’s meer zou hebben.
Op de zaak zit ik helemaal alleen. Af en toe werk ik samen met m’n man en gelukkig heb ik nog contact met klanten en leveranciers.

Maar het gemis aan leuke collega’s werd eigenlijk onverwachts goedgemaakt door het bloggen.
Ah ja, aan jullie, lieve lezers-collega’s, vertel ik wat ik meegemaakt heb, hoe het met m’n kindjes is, wat ik grappig/triestig vond, zo’n beetje de klap wat ik vroeger met m’n collega’s deed. Soms kort, soms lang. Ook ‘n dipje kan ik kwijt. Jullie reageren dan. Ik lees ook jullie belevenissen en vertel dan ook wat ik ervan vindt.

Eigenlijk is dat precies hetzelfde, of toch bijna, toch? Je hebt het gevoel dat je je “collega’s” goed kent, je zou ze zelfs vrienden kunnen noemen.  Maar toch ken je ze nooit helemaal, ook in real life niet.

Het voordeel bij bloggen is dat je geen vervelende collega’s hebt. En als die er al zouden zijn, dan stop je gewoon met lezen. Easy.

Tot morgen, collega’s, en de groeten thuis