Vies

Ik moet 16 of 17 jaar geweest zijn toen ik met een vriendin op café was. Zij was aan de praat met een vriend die ik niet kende. Toen zei die vriend plots heel hoorbaar : “is uw vriendin altijd zo vies?”. “Nors” bedoelde hij, “vies” zeggen we in Gent. Er volgde wellicht een flauwe glimlach van mij.

Dat voorval is me altijd bijgebleven. Hij was niet de eerste en ook niet de laatste om mij daar attent op te maken. Blijkbaar is mijn neutrale uitdrukking nogal nors en streng.

Toen ik het filmpje van Gaëlles verjaardag zag, was dat (weer) heel confronterend. Ik ben diegene die meestal filmt, dus zie ik mezelf zelden. Deze keer had ik mijn mama gevraagd te filmen zodat ik er toch ook eens zou op staan.

Mens wat ben ik toch nors, wat kan ik moeilijk lachen! Ik moet daar dringend wat aan doen. Op foto’s heb ik dat probleem niet, ik durf zelfs te zeggen dat ik fotogeniek ben, maar gewoon “in den omgang” ben ik écht wel nors.

Hierbij mijn voornemen – ik ga niet wachten tot Nieuwjaar – vanaf nu probeer ik wat “zachter” te zijn en niet alles zo serieus te nemen.

Een smiley schrijven is makkelijker dan het in het echt doen…