Fase 2

Gaëlles grilletjes hebben een goede week geduurd. Ze is weer blijer en “gemakkelijker”.  Dat gaat met ups en downs dus verwacht ik mij nog aan van die grillige dagen.

Deze week is het Maxime die lekker dwars doet. Sinds vorige week neemt m’n man Maxime voor zijn rekening ’s ochtends: wassen, aankleden, samen eten… Ik moet immers vroeger opstaan om op tijd in Knokke te gaan werken. De eerste week ging dat prima. Deze week vind Maxime het maar niets. “Mama doen!” met het nodige geroep en gestamp erbij. Niet willen eten, niet willen meewerken, ’s avonds ook weer nukkig, …

O die fases toch. Ik mag nog van geluk spreken dat onze twee bengeltjes het niet tegelijkertijd tegen ons gemunt hebben. Toch weet ik, díe fase (samen staan we sterk tegen mama en papa) komt ook nog wel.

Fase

Gaëlle heeft de laatste dagen “zo’n” fase.
Huilen, met speelgoed smijten, huilen, minder slapen, huilen, eten uitspuwen, huilen, toch weer verder eten (en alles opeten), huilen, zich vervelen (lijkt het mij), huilen, aandacht vragen, huilen…
Hopelijk duurt dit niet te lang (vandaag nog maar dag 2)

Vervanging

Maandag start ik terug bij mijn vorige werkgever om een collega te vervangen die in moederschapsverlof is, tot eind januari.

Ik zal dus wat minder tijd hebben om te bloggen. Toch hoop ik af en toe nog iets te kunnen schrijven en te lezen! Ik doe mijn best

Voor elk probleem is er (meestal) een oplossing

Maxime’s peter en tante hadden mijn vorig postje gelezen en stelden prompt voor om Maxime te gaan ophalen om 11u op Spermalie en hem naar school te brengen. Waarom ik het hen niet eerder gevraagd had? Zij wonen op een half uur rijden van Brugge!

Ze vonden het écht geen probleem. Het is voor hun oogappeltje en het is normaalgezien tijdelijk, totdat Spermalie zelf voor vervoer kan zorgen.

Echt waauw! 2 dagen per week zullen ze Maxime dus naar school brengen, op woensdag kan ik zelf rijden en de laatste 2 dagen van de week wil mijn schoonmama voor haar rekening nemen. Zo kan hij dus spoedig starten op zijn “speciale school”.

Drukke dagen voor Maxime (en mij)

In de week van 29 september ben ik met Maxime naar het revalidatiecentrum Spermalie geweest.

“Kinderen met zowel een gestoorde taal- en spraakontwikkeling, leermoeilijkheden, hyperactiviteit, ontwikkelingsstoornissen, enz. kunnen op het dit centrum beroep doen.
De kinderen verblijven niet in het centrum, maar komen enkele malen per week op revalidatie. Een multidisciplinair team van artsen, psychologen, kinesisten, logopedisten, ergotherapeuten en maatschappelijk werkers staan in voor de behandeling.”

Er werden verschillende onderzoeken afgenomen met een psychologe, een kinesiste, een logpediste en een arts. De ene test deed Maxime al beter dan de andere maar er is toch gebleken dat Maxime extra begeleiding nodig heeft om zijn – toch wel grote – achterstand in te halen.

Neuromotorisch is er niets mis. “Hij is een “gaaf” kind met heel wat mogelijkheden” om het met de woorden van de psychologe te zeggen. Met gaaf wil ze waarschijnlijk zeggen dat hij volledig gezond is. Hij is alleen ontzettend geremd en faalangstig waardoor hij zijn eigen ontwikkeling in de weg staat.

De cijfers van het onderzoek vond ik vreselijk. Ik weet ondertussen amper nog wat de psychologe allemaal gezegd heeft. Ik voel me ook vreselijk, het lijkt allemaal mijn schuld. Wij hebben toch nooit dingen geëist van Maxime? Of boos geweest wanneer hij iets niet goed deed? Waar hij die faalangst vandaan heeft, is mij een heel groot raadsel. Hij is altijd al gewoon lief en rustig geweest.

Het zou zeker niet aan onze opvoeding liggen, maar de onzekerheid zit er bij mij nu wel goed in.

Er was een plaatsje voor Maxime om elke voormiddag in een klasje van 5 of 6 kindjes te spelen (therapie te volgen). Ik had het al een beetje verwerkt. Ik zag het allemaal goed zitten. Hij mocht eigenlijk morgen starten. Het is een leuk gebouw, de klasjes zijn leuk, het klikt met de begeleiders maar …
er is geen vervoer om Maxime terug naar school te brengen. En vind zelf maar iemand die je kind elke dag om 11u wil ophalen en naar school wil brengen.
Dus gaat het allemaal niet door.

O wat ben ik ontgoocheld. Ik wist dat ik er mij aan kon verwachten dat er misschien geen plaats zou zijn voor Maxime. Maar dat hij nu niet kan gaan omwille van een overvol busje, dat vind ik gewoon stom.
Ik was zo enthousiast over Spermalie. Maxime hoort thuis in het gewone onderwijs zegt iedereen. Zo’n extern centrum is ideaal. Van bij het begin vertelden ze mij over hoe Maxime gewoon naar school zou blijven gaan en hoe hij met het busje afgehaald zou worden en teruggebracht, al naargelang.
En dan een telefoontje vrijdag: “er is een probleem, er is geen vervoer”.

*hele diepe zucht*

Ze zoeken naar een oplossing. Maar ik heb zo’n voorgevoel dat dat niet voor binnenkort zal zijn.Er zijn momenten dat m’n man en ik dat hele Spermalie-gedoe niet meer nodig vinden. Maxime is zo’n tof kind, zo lief, zo grappig, braaf maar ook kapoen. Soms denken we dat dat allemaal vanzelf goed zal komen, dat hij daar zal uitgroeien. Misschien eens een jaartje dubbelen of zo, da’s helemaal niet erg. Dat komt zo vaak voor. Maar dan blijkt dat met een jaartje overzitten waarschijnlijk niet alles opgelost zal raken. Dat de achterstand toch wel heel groot blijkt en dan wil je alleen maar het allerbeste voor je kind en het liefst meteen.

Fotoshoot

In dit digitale tijdperk hebben we allemaal wellicht veel te veel foto’s. Toch vind ik zo’n fotoshoot een aanrader. Het is anders, je staat er eens allemaal op, je staat er eens goed op , het is gewoon MOOI. Ik heb een gezinskiekje laten uitvergroten op doek en ga wellicht ook nog een leuke kalender laten maken. Tof hè, al die mogelijkheden tegenwoordig…

Een kleine selectie van ons uitstapje naar de fotografe. (ondertussen al anderhalve maand geleden)

By An Nelissen, who else!

Collega’s

Er was eigenlijk maar één ding dat me deed twijfelen om mijn job als notarisbediende op te geven en bij m’n man te gaan werken en dat was dat ik bij m’n man geen collega’s meer zou hebben.
Op de zaak zit ik helemaal alleen. Af en toe werk ik samen met m’n man en gelukkig heb ik nog contact met klanten en leveranciers.

Maar het gemis aan leuke collega’s werd eigenlijk onverwachts goedgemaakt door het bloggen.
Ah ja, aan jullie, lieve lezers-collega’s, vertel ik wat ik meegemaakt heb, hoe het met m’n kindjes is, wat ik grappig/triestig vond, zo’n beetje de klap wat ik vroeger met m’n collega’s deed. Soms kort, soms lang. Ook ‘n dipje kan ik kwijt. Jullie reageren dan. Ik lees ook jullie belevenissen en vertel dan ook wat ik ervan vindt.

Eigenlijk is dat precies hetzelfde, of toch bijna, toch? Je hebt het gevoel dat je je “collega’s” goed kent, je zou ze zelfs vrienden kunnen noemen.  Maar toch ken je ze nooit helemaal, ook in real life niet.

Het voordeel bij bloggen is dat je geen vervelende collega’s hebt. En als die er al zouden zijn, dan stop je gewoon met lezen. Easy.

Tot morgen, collega’s, en de groeten thuis

Vies

Ik moet 16 of 17 jaar geweest zijn toen ik met een vriendin op café was. Zij was aan de praat met een vriend die ik niet kende. Toen zei die vriend plots heel hoorbaar : “is uw vriendin altijd zo vies?”. “Nors” bedoelde hij, “vies” zeggen we in Gent. Er volgde wellicht een flauwe glimlach van mij.

Dat voorval is me altijd bijgebleven. Hij was niet de eerste en ook niet de laatste om mij daar attent op te maken. Blijkbaar is mijn neutrale uitdrukking nogal nors en streng.

Toen ik het filmpje van Gaëlles verjaardag zag, was dat (weer) heel confronterend. Ik ben diegene die meestal filmt, dus zie ik mezelf zelden. Deze keer had ik mijn mama gevraagd te filmen zodat ik er toch ook eens zou op staan.

Mens wat ben ik toch nors, wat kan ik moeilijk lachen! Ik moet daar dringend wat aan doen. Op foto’s heb ik dat probleem niet, ik durf zelfs te zeggen dat ik fotogeniek ben, maar gewoon “in den omgang” ben ik écht wel nors.

Hierbij mijn voornemen – ik ga niet wachten tot Nieuwjaar – vanaf nu probeer ik wat “zachter” te zijn en niet alles zo serieus te nemen.

Een smiley schrijven is makkelijker dan het in het echt doen…