Peuter-Blues
dinsdag, 9 september 2008
Ik heb een dipje. Ik noem het de peuter-blues. Ik heb het al vermeld: ik heb het een beetje moeilijk met het feit dat mijn baby’tje bijna geen baby’tje meer is maar stilletjesaan een peutertje wordt. Volgens Wikipedia vanaf 1 jaar.
Het feit dat er in onze keuken een grote foto hangt van Gaëlle als borelingetje, verwerkt in de maand september van de kalender, met op 28 september in het groot “Gaëlle 1 jaar”, dat doet er natuurlijk niet veel goeds aan.
Ik heb het gevoel dat ik haar babytijd niet genoeg “beleefd” heb. Ik heb mijn aandacht moeten verdelen over mijn twee kindjes, logisch. Hoe was dat ook alweer, zo borstvoeding geven? Vergeten. Hoe licht was ze toch, toen ze zo kleintjes in mijn armen lag? Hoe fragiel was ze? Ik kan het mij nog moeilijk voorstellen. Gelukkig zijn er foto’s en filmpjes. Dat laatste hebben we helaas te weinig gedaan.
Dat komt nooit meer terug.
Maar er komen andere mooie tijden. Ik heb helemaal niets, NIETS, te klagen.
Stomme hormonen (zou dat nog kunnen?). Die doen mijn humeur tegenwoordig snel dalen als ik een zwangere vrouw of kersverse mama zie.
Ik ben ook al een week mega verkouden en voel me daardoor slapkes, nee lamlendig is een beter woord.
Samen vormt dat dus een dipje.
Maar kijk, het was mooi weer vandaag en ze voorspellen voor morgen ook nog zon! Morgen ben ik vast weer beter 
Entry Filed under: Zonder categorie. .
7 Comments Add your own
Leave a Comment
Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
Trackback this post | Subscribe to the comments via RSS Feed
1.
jennifer | woensdag, 10 september 2008 at 7:36 am
Van hieruit een virtuele knuffel
2.
Evelyne | woensdag, 10 september 2008 at 10:53 am
Ik herken wel een beetje je gevoel. Sarah is intussen 6 maand alhoewel ze voor veel mensen nog klein is, is ze voor ons al zo groot en heb ik het gevoel dat het allemaal aan mij voorbij is gegaan…De eerste weken waren voor mij dan ook nog eens zo’n overrompeling met zo’n eerste kindje dat het precies een roes is…en ik er spijt van heb niet genoeg genoten te hebben en veel te onzeker ben geweest.
3.
Mama | woensdag, 10 september 2008 at 12:53 pm
Heel herkenbaar. Hier ligt de babytijd ook achter ons, nog niet zo lang, maar toch… We zitten in een hele nieuwe fase, die echt onzettend leuk is, maar toch hoop ik ooit nog een keer die babytijd opnieuw mee te mogen maken…
4.
Tamara | donderdag, 11 september 2008 at 1:43 pm
Herkenbaar! Ook ik betrap er mezelf vaak op dat ik naar mijn gevoel soms te weinig stilsta bij wat Marie doet en kan en dat het soms wat te snel aan mij voorbijgaat. Jammer soms, maar o zo normaal en logisch, denk ik.
Anderzijds heb ik (nog) geen heimwee naar de tijd dat Marie een ‘platte’ baby was (ze is natuurlijk ook nog maar 6 maanden). Ook al is het lief en schattig, het is allemaal nog heel recent waardoor ik me ook nog de ‘ongemakken’ ervan herinner: het nog geen ritme hebben (zowel Marie als ik), de huilbuien, de vermoeidheid, de onzekerheid in begin…
Eerlijk gezegd vind ik het persoonlijk wel leuk als ze wat ouder zijn: meer interactie, ze kunnen meer spelen en zichzelf bezighouden, meer ritme,…
Hoewel ik binnen een jaar misschien toch weer snak naar zo’n compleet hulpeloos schattig minimensje
En ja hoor, de hormonen kunnen ook serieus roet in het eten gooien. Ik ben ondertussen een 4tal weken gestopt met borstvoeding, ik voel aan mijn buik-en rugpijnen dat mijn lichaam dat mijn hormonenhuishouding opnieuw op gang aan het komen is en ik voel het vooral aan mijn emotionele en heel labiele buien
5.
annelissen | donderdag, 11 september 2008 at 9:40 pm
ik zou gewoon nog een derde maken
6.
annava | zondag, 14 september 2008 at 7:47 pm
ik heb helemaal hetzelfde gevoel momenteel. Mia verjaart 20 septmeber en ik heb het gevoel dat ik een groot deel van haar babyjaar gewoon gemist heb. Ik weet ook dat dat grotendeels zo is en dat maakte het alleen maar pijnlijker.
Maar ik weet ook wel dat ik, met alle goede wil, niet anders had gekund. Ik was nog niet helemaal ‘ontzwangerd’ en ik werd al in de steek gelaten door mijn man. Ik kon me niet in twee scheuren, laat staan dat ik voor mijn drie kinderen evenveel aandacht zou bevatten.
Ik hou dat in mijn achterhoofd en zal dit jaar alles wat ik vorig jaar heb gemist, terug inhalen. En ik probeer me er zo weinig mogelijk schuldig over te voelen.
Iedereen voelt zich er wel eens slecht over, gewoon eens goed over schrijven, praten en alles komt goed. Dipjes horen er bij he:)
7.
Marie | dinsdag, 16 september 2008 at 12:18 pm
pfff..ik voel me ook zo, de onze is nu juist een jaar en ik krijg er precies een pakketje extra hormonen bij in huis. Van die akelige, stomme hormomenen, die je over alles doen piekeren en alles in vraag stellen.
Dat het maar gauw overgaat, dames.
@An: dat denk ik dan ook!