Gaëlle 1 jaar!

Gisteren was het Gaëlle haar eerste verjaardag.

Ze heeft genoten van haar eerste echte feestje en van de aandacht natuurlijk

Prachtig weer, een lekkere taart, ballonnen, cadeautjes, liedjes zingen, iedereen in opperbeste stemming, meer moet dat niet zijn!

Huwelijksverjaardag

Vandaag zijn Gaëtan en ik 5 jaar getrouwd! Een houten jubileum.

Waarom ik nog steeds zoveel van mijn ventje hou?

Hij is lief, (uiteraard)
hij brengt mij aan het lachen,
ik ben ontzettend trots op hem en de zaak die hij opgebouwd heeft,
hij zorgt voor mij en ons gezin, hij werkt hard zodat wij niets tekort komen,
hij vergeet nooit iets (in de zin van, als hij iets bepaalds moet kopen/meebrengen naar huis),
hij houdt van orde (in tegenstelling tot mezelf, maar zo raakt ons huis op tijd en stond opgeruimd en doe ik ook zelf beter m’n best),
ik vind hem nog steeds knap, (zeker nu hij een beetje grijs aan het worden is )
hij is een hele goede en leuke papa,
hij overdrijft graag, daar kunnen we samen altijd om lachen,
hij haalt de lekkerste koeken bij de beste bakker in de buurt en maakt de beste gekookte eitjes of roereitjes op zondag,
…

hij zou misschien een beetje romantischer mogen zijn, maar ik denk dat mannen in het echte leven zelden zo romantisch zijn als de mannen in de films en dat ik dus eigenlijk ook op dat punt niet mag klagen,

hij is niet perfect, ik ook niet, ik vind hem fantastisch zoals hij is!

N.B. De foto’s werden door An Nelissen in Brugge genomen op het Begijnhof. Op de derde foto werden we door een groep Japanse toeristen gestopt die ons dolgraag wilden fotograferen. Op de vierde foto zie je op de achtergrond een Begijntje. Behalve op die dag, heb ik nooit een Begijntje gezien in het Begijnhof en net dàn loopt ze voorbij en kon An die foto maken. Van een lucky shot gesproken!

Opvoedingstest

Ik haalde 95% op de opvoedingstest van De Standaard Online. Oftewel 3 foutjes. Woehoe! Niet dat ik twijfelde aan mijn opvoedingstalent

Wel eens leuk om te doen.
Maar het is zoals de papa van Kobe ook zegt: er is een groot verschil tussen de theorie kennen en de praktijk toepassen. Toch denk ik dat ik goe bezig ben. Af en toe twijfel ik, maar ergens las ik dat zolang je jezelf en de manier van opvoeden een beetje in twijfel trekt, je het goed doet. Dan is er ruimte voor verbetering en aanpassing. Er zijn tips die bij elk kind zullen lukken, terwijl sommige regeltjes en tips gewoon geen effect hebben.

Ik maakte de volgende fouten:
Dyslexie is een leerstoornis die niet te genezen is. Is waar. Ik dacht dat het wel te genezen was, mits de nodige begeleiding en oefening.

Tot op een zekere leeftijd moeten ouders hun kinderen domineren. Is niet waar.
De vraag is wat ze onder “domineren” verstaan natuurlijk. Ik vond van wel. Ik interpreteerde het als “een kind moet naar zijn ouders luisteren”, maar domineren is misschien ook niet toelaten dat je kind zelf keuzes maakt. En dat kan natuurlijk niet.

Een kind dat gepest wordt, moet leren van zich af te bijten. Is niet waar.
Misschien interpreteerde ik “van zich af bijten” ook verkeerd. Maar ik zou toch graag hebben dat mijn kindjes zich verbaal goed kunnen verweren als ze gepest zouden worden.

De dagen en uren voor Gaëlles geboorte

Tijd voor een flashback voor het zou verdwijnen uit mijn geheugen en aangezien daar destijds geen postje over geschreven werd:

Op zaterdag 22 september gingen we naar “Pirates!” het groot Chinees Staatscircus in Antwerpen. Mijn mama en schoonmama waren bezorgd dat ik zo hoogzwanger nog naar Antwerpen trok, alsof dat het einde van de wereld was

Op zondag 23 september gingen we barbecuen bij onze goede vrienden M & N. We sloten toen een weddenschap af wanneer Gaëlle zou geboren worden. Niemand had de datum juist, maar ik was er toch het dichts bij
De ongeboren Gaëlle was toen opvallend beweeglijk en ik weet nog hoe we met ons vieren aan m’n buik aan het voelen waren en hoe we er samen van genoten.

Op woensdag 26 september ging ik met Maxime naar de kapper. M’n kapper reageerde paniekerig toen ik hem vertelde dat mijn valies voor het ziekenhuis/de geboorte nog niet klaarstond, dat mijn doopsuikertjes nog niet klaar waren (ik had de suikerbonen namelijk gratis gekregen van een familielid die die zelf maakt (groothandel), maar de figuurtjes/beertjes/doosjes verkoopt hij er niet bij, dus moest ik zelf zakjes maken en die aan de sleutelhangertjes hangen die ik gekocht had) en ook mijn enveloppen waren nog niet geschreven. Maar ach, ik had toch nog tijd tot 13 oktober? Zijn paniekreactie werkte (gelukkig) aanstekelijk en de volgende dag zou ik er toch werk van maken.

Op donderdag 27 september 2007 had ik een afspraak met de directeur van die andere school waar ik een oog op had om Maxime naartoe te sturen. Uiteindelijk zijn we toch voor onze eerste keuze gegaan: het schooltje naast de crèche en we hebben er nog geen moment spijt van gehad.
Daarna heb ik mijn valies klaargemaakt met alle spulletjes voor het ziekenhuis.
Ik had toen ook een afspraak voor mezelf bij dezelfde kapper en vertelde fier dat ik mijn valies dus maar klaargemaakt had. Ik heb toen ook de naamkaartjes gemaakt voor de doopsuikertjes en een eerste reeks doopsuikertjes afgewerkt.Het was die dag ook onze 4^e huwelijksverjaardag maar ik kan mij niet meer herinneren dat we dat echt gevierd hebben… :-S

Vrijdagnacht 28 september begon ik weeën te krijgen. Alsof Gaëlle toch gewacht had tot ik min of meer klaar was voor het ziekenhuis
“Neeeee, nu nog niet”, “dat kan nog niet” dacht ik alsmaar. “Please, nu nog niet. Alle doopsuikertjes zijn nog niet klaar, de enveloppen nog niet geschreven, de park-wieg moet nog van zolder, Maxime moet nog verhuizen van kamer, …”.
Sh*t. Ik dus om 05u nog vlug mijn huwelijksboekje gezocht en nog de laatste spulletjes in mijn valies gestoken. M’n man die slaperig uit de kamer fluistert: “Moet dit NU?” “Hmm, ja schatje, ik denk dat het al zover is”.
“Maar het is toch maar voor 13 oktober?”

Ik denk dat hij er op dat moment niet zo blij mee was. Hij was er zó van overtuigd dat als de gynaecologe zegt dat het voor 13 oktober zou zijn, dat ze er niet zó ver naast zou zitten Gaëtan had namelijk een heel drukke dag en week voor de boeg, juist omdat hij dan wat verlof zou nemen als Gaëlle zou geboren worden. Ach die moeder natuur toch.
Z’n hele planning in de soep. Hij heeft vanalles moeten afzeggen (en dan zou je denken dat alle klanten daar begrip zouden voor hebben, maar blijkbaar was dat niet zo).

En het vervolg … kon je al lezen op 9 oktober 2007

In her shoes

Dit weekend heb ik genoten van de film “In her shoes”. Het gaat over een haat-liefde verhouding tussen twee zussen. Maar het zou Hollywood niet zijn als er meer liefde dan haat in de film zit en uiteraard een happy end.

Een dergelijke film doet me, als enig kind, weer wensen dat ik een zus of broer had. Om zotjes mee te doen; om ergernissen, verdriet en geheimen met elkaar te delen; en in het geval van een zus, elkaars kleren en schoenen te lenen.

M’n man en z’n broer zijn ook twee handen op één buik. Hij werkt jammer genoeg in de horeca, dus zien ze elkaar veel te weinig. Maar ik zie mijn man alleen maar zo hartelijk lachen (slappe lach) met z’n broer erbij (en met onze Maxime).

Ik ben blij dat wij twee kindjes hebben, ze zullen vast veel aan elkaar hebben!

Start to dive

Ik ben voorlopig gestopt met m’n start 2 run. Gestopt voor ik het echt met tegenzin zou doen. Het probleem zit hem een beetje bij het feit dat ik maar 2 x per week kan lopen en toen het echt zwaar begon te worden, ging m’n conditie er niet meer op vooruit en moest ik te hard op m’n tanden bijten om de minuten al lopend vol te houden. Bovendien was ik op dat moment ook zwaar verkouden. Misschien een uitvlucht, maar nu heb ik ten minste nog de goesting en de intentie om er volgende lente terug aan te (her)beginnen.

Binnenkort wordt het ook drukker, ik ga namelijk voor 15 weken terug bij mijn vorige werkgever werken en iemand vervangen tijdens haar – u raadt het al – zwangerschapsverlof. In de wintermaanden is het toch kalm (zeer kalm) voor mij op de zaak (zwembaden weet u wel) en dus zie ik dat wel zitten. Hopelijk krijg ik er geen spijt van.

Maar… m’n man en ik gaan wel iets anders leuks doen. We gaan ons PADI brevet (duikbrevet) halen. Of dat toch proberen.

Op 27 september zijn wij 5 jaar getrouwd. Een houten jubilee! En we gaan onze huwelijksreis opnieuw doen. Om niet opnieuw een initiatieduik te moeten doen, gaan we hier in België dus ons brevet halen zodat we daar dan ten volle van de prachtige zee te kunnen genieten. Duiken is een heel leuke sport, hoewel het fysiek helemaal niet zwaar is. In tegenstelling tot lopen
De komende donderdagen gaan m’n man en ik dus lekker zwemmen en leren duiken. De eerste hobby en sport dat we samen doen. Als dat geen goed idee is om onze relatie spannend en fit te houden .

De kindjes gaan niet mee op reis. Eigenlijk hoefde die reis voor mij niet. We zijn een gezin, samen uit, samen thuis. Ik wilde eigenlijk liever dichterbij mét de kindjes op reis, zeker nu ze nog niet schoolplichtig zijn. Maar m’n man heeft me kunnen overhalen om die prachtreis nog eens opnieuw te doen. M’n mama komt thuis op de kindjes passen, dus beter kan niet. Ik hoop maar dat ik daar niet zal vergaan van het gemis en schuldgevoel…

Familietrekjes

Ik wilde eigenlijk graag een foto-stamboom maken van baby of kinderfoto’s maar bij gebrek aan materiaal is het deze collage geworden.

Links boven is een babyfoto van mijn vader. De tweede foto is mijn schoonmoeder als baby. De drie vergeelde foto’s ben ik zelf op 10 maand. De andere uiteraard ons Gaëlle.

Op wie lijkt ze nu? (Please zeg niet mijn schoonmoeder hoewel er dat al veel gezegd hebben…)

Maxime lijkt sterk op zijn papa, maar voorlopig heb ik nog geen deftige kinderfoto gevonden om ook eens te laten zien.

(klik om de foto’s te vergroten)

Writers block

Er is veel om over te schrijven, maar ’t lijkt me allemaal niet interessant genoeg.

(En ik ben blijkbaar niet de enige)

Ons leven gaat rustig zijn gangetje.
Maxime stelt het goed op school, z’n eetlust is met ups en downs.
De juf zegt “dat ze veel voldoening bij Maxime heeft, omdat ze het gevoel heeft, dat ze iets bereikt. Ze kan veel tijd aan hem spenderen – wat wel nodig is – omdat het niet zo’n grote klas is.” (Hoewel 19 kindjes?)

Gaëlle kruipt en staat steeds beter. Ze begint ook stapbewegingen te maken. Maar lopen zal nog niet voor binnenkort zijn. Maxime heeft me geleerd daarin zeer veel geduld te hebben, dus ik maak me verre van zorgen. Haar fijne motoriek verbaast me: hoe ze met haar vingertjes, heel geconcentreerd, rubberen speeltjes in en uit een potje haalt, een fijn draadje opneemt, of een wieltje doet draaien. Heerlijk om naar te kijken.

In tegenstelling tot haar broer is zij constant goed gezind. Een echt zonnetje in huis! En dat werkt aanstekelijk…op mij.

Peuter-Blues

Ik heb een dipje. Ik noem het de peuter-blues. Ik heb het al vermeld: ik heb het een beetje moeilijk met het feit dat mijn baby’tje bijna geen baby’tje meer is maar stilletjesaan een peutertje wordt. Volgens Wikipedia vanaf 1 jaar.

Het feit dat er in onze keuken een grote foto hangt van Gaëlle als borelingetje, verwerkt in de maand september van de kalender, met op 28 september in het groot “Gaëlle 1 jaar”, dat doet er natuurlijk niet veel goeds aan.

Ik heb het gevoel dat ik haar babytijd niet genoeg “beleefd” heb. Ik heb mijn aandacht moeten verdelen over mijn twee kindjes, logisch. Hoe was dat ook alweer, zo borstvoeding geven? Vergeten. Hoe licht was ze toch, toen ze zo kleintjes in mijn armen lag? Hoe fragiel was ze? Ik kan het mij nog moeilijk voorstellen. Gelukkig zijn er foto’s en filmpjes. Dat laatste hebben we helaas te weinig gedaan.

Dat komt nooit meer terug.
Maar er komen andere mooie tijden. Ik heb helemaal niets, NIETS, te klagen.

Stomme hormonen (zou dat nog kunnen?). Die doen mijn humeur tegenwoordig snel dalen als ik een zwangere vrouw of kersverse mama zie.
Ik ben ook al een week mega verkouden en voel me daardoor slapkes, nee lamlendig is een beter woord.

Samen vormt dat dus een dipje.

Maar kijk, het was mooi weer vandaag en ze voorspellen voor morgen ook nog zon! Morgen ben ik vast weer beter

Gesmurft

Ik ben waarschijnlijk hopeloos te laat om nog stickertjes te ruilen, maar ik wilde wachten tot de actie van de Delhaize gedaan was (10 september).

Soit. Ik heb heeeel veel dubbels voor wie ze graag wil, liefst in ruil voor onze ontbrekende nummertjes:

3 11 15 17 23 25 27 30 31 32 37 40 43 45 47 61 76 78 79 85 86 90 91 92 98 99 102 103 105 110 111 118 119 125 126 127 138 139 140 144 145 148 151 152 155 156 157 163 165 169 170 174 177 179 181 182 183 195 197

Amai, ‘t zijn er meer dan ik dacht