De beslissing

De schoolvakantie is nog niet ten einde maar het weer doet ons al aan andere zaken denken. Ook aan het nieuwe schooljaar van Maxime. In juni twijfelden we eraan of we Maxime wel naar het 2^e kleutertje zouden laten gaan, gezien hij nog geen volledig schooljaar achter de rug had (hij startte pas in januari), gezien hij pas vier wordt in december en gezien Maxime wat achterstand heeft op zijn leeftijdsgenootjes. Als ouders merken wij dat laatste (thuis) niet echt op, maar op de zomeropvang werd er mij toch weer op gewezen, “dat Maxime zo’n lieve jongen is, maar toch niet zo vlot alles kan en heel weinig (of slecht) spreekt”. Op een speeltuin of in gezelschap van andere kindjes word ik er natuurlijk ook mee geconfronteerd.

M’n man en ik hebben besloten om Maxime toch naar het 2^e kleutertje te laten gaan,

- omdat hij slechts 1x een kleuterjaartje mag overdoen en als het dan toch zou moeten, dan zal dat wellicht het “moeilijkere” 3^e jaartje worden.

- omdat het 2e kleuterklasje, naar het schijnt, niet zo veel verschilt van het 1e en dat er dus nog altijd heel veel gespeeld wordt, dat niets moet, maar mag.

- omdat zowel de juf van het 1^e als de juf van het 2^e het beter vinden dat Maxime overgaat

- omdat Maxime dan gescheiden zal zijn van zijn “vriendinnetje” M. Z’n juf zei dat dat een goede zaak zou zijn, want ze was te veel met hem bezig, deed alles voor hem, liet geen andere kindjes in z’n buurt, enz. Wat schattig was in het begin, werd algauw wat verstikkend voor Maxime. De juf probeerde haar wel weg te houden, maar als je nog 19 andere kleuters in de gaten moet houden is dat niet altijd gemakkelijk.

Maar we hebben ook besloten om Maxime extra te laten begeleiden. In Brugge is er een revalidatiecentrum waar kinderen met spraakontwikkelingsstoornissen en bijvoorbeeld ook vertraagde motorische problemen terecht kunnen. Ook onze psychologe is aan dat centrum verbonden. Maxime zou dan bijvoorbeeld 2 voormiddagen naar daar kunnen gaan, waar hij onder de vorm van speeltherapie zowel logopedie als kiné kan krijgen (meestal in kleine groepjes en af en toe alleen, denk ik). De andere dagen en namiddagen kan hij gewoon naar school. Er is zelfs een busje dat hem van het centrum naar school kan brengen. Dat zou toch perfect zijn?

Op 23 september hebben we een “intake-gesprek”, dan zal gekeken worden of Maxime in aanmerking komt. Er zijn niet zo veel plaatsjes vrij, weet ik. Dus nog even afwachten.

Sommige mensen zeggen dat ik overdrijf. Dat Maxime gewoon een “rustig karakter” heeft en wel al heel veel kan. Dat is zo, maar hij kan ook veel niet (en dat is extra pijnlijk als buitenstaanders er mij beginnen op te wijzen) . Ik wil niet dat hij op school in een hoekje geduwd wordt, letterlijk en figuurlijk.

Hij zal altijd rustig blijven.
Ik wil gewoon niet dat we binnen enkele jaren moeten zeggen: “hadden we maar eerder…”
Ik wil gewoon dat Maxime ook zonder mama, papa en mamie buitenshuis gelukkig is, en eens uit de bol kan gaan met andere kindjes.