Onverwachts bezoek

Mijn schoonmoeder heeft de vervelende gewoonte om altijd op het onverwachts binnen te springen. Meestal komt ze maar één of twee keer per week, wat niet vaak is als je op amper 2 km hiervandaan woont. Van mijn part mag ze meer komen, maar niet op het onverwachts. Daar hou ik echt niet van. Het is toch geen grote moeite om effe te bellen om te laten weten dat je binnen 15 min. eens binnenspringt (en te vragen of het wel past). Zo kan ik vlug afwerken waar ik mee bezig ben, of uitstellen waar ik aan wilde beginnen (of eventueel zeggen dat het echt niet past).

Nu ben ik dus altijd mega nerveus als ze komt. Want ik ben altijd wel met iets bezig, m’n living en/of m’n keuken is/zijn een puinhoop, Gaëlle heeft net een vuile pamper en Maxime net een vieze neus.

Bovendien komt ze meestal via de tuin en loopt ze zo rond het huis door de ruiten te kijken om op die manier te zien of er iemand thuis is. Vre-se-lijk!

Ik heb het haar al gezegd dat ze altijd welkom is, maar dat ze eerst eens moet bellen. Ik zal het haar nog maar eens – op de meest diplomatische manier – proberen te vragen…

Baby-stop

M’n man en ik waren het er altijd al over eens dat we twee kindjes wensten. Onze dromen zijn uitgekomen, we hebben zelfs een zoontje en een dochtertje, kan het nog mooier?

Vriendin V. is zwanger van haar tweede kindje. Ze hadden al een dochter en hadden eigenlijk besloten om het daarbij te houden, maar kijk, zes jaar later komt er toch nog een broertje voor het meisje! Zalig toch?
Ik heb al het één en ander voor het kindje klaarliggen, dat ik toch niet meer gebruik voor onze kindjes en de mama is er ontzettend blij mee.

En nu besluipt er mij een ongemakkelijk gevoel. Dit was het dan. Gaëlle wordt straks 1 jaar. De échte babytijd is voorgoed voorbij. Nooit meer zwanger, nooit geen borelingetje meer. Het ging veel te snel.
Let wel, ik ben heeeel gelukkig met mijn twee prachtige kindjes. En ik heb massa’s foto’s en filmpjes en herinneringen.

Ergens kijk ik er al naar uit dat het leven weer wat gemakkelijker zal worden: geen gesleur meer, geen babysit te regelen, geen huilbuien meer voor “niets”, zelfstandig eten, zelfstandig wassen en kleden, gemakkelijker op reis en op restaurant, echt converseren met hen, tekeningen en briefjes “voor de liefste mama”… ja het wordt vast nog heel leuk!

M’n moedergevoel zegt, toeoeoe nog een boeleke, m’n hart zegt, het is nu perfect zo.
Ik ben vast niet de enige die het een beetje moeilijk heeft met het wegbergen van die kleine babykleertjes en babyspulletjes. Voorlopig doe ik ook niet echt iets weg, V. leent de meeste dingen gewoon. Daar voel ik mij het beste bij.

Me-time

Gisteren kreeg ik een namiddag congé van mijn baas, m’n lieve man dus

Hup de fiets op richting stad. Heerlijk geshopt, zonder de kids, helemaal alleen. Mijn tijd genomen om alles te bekijken, te kiezen. Zalig. ‘n Paar mooie stuks gekocht voor mezelf, maar hoe kan het ook anders, ook voor de kids.

Zo een namiddag voor jezelf kan ik alle mama’s aanbevelen

Wit vleesje

Maxime’s eetlust is de laatste dagen weer zo goed als normaal. Vis eten, daarentegen, dat bleef een drama. Maar nu heb ik hem toch liggen: nog voor het eten op tafel stond, was hij al aan het zagen, “vleesje eten?” en ik “ja, vandaag wit vleesje”. Hij heeft het niet allemaal opgegeten, maar het was toch een succes. Ik had niet gedacht dat hij er in zou trappen. Het was wel een andere soort vis deze keer: roodbaarsfilet en gebakken in plaats van gestoomd.

What’s in a name. Vis of wit vleesje. Als ‘t maar binnengaat.

Fun

Ik heb het van An. Als je eens 5 minuutjes te veel hebt. Leuk om doen: een Manga tekening van jezelf (of iemand anders) maken.

Ik lijk wel een klein meisje…

De beslissing

De schoolvakantie is nog niet ten einde maar het weer doet ons al aan andere zaken denken. Ook aan het nieuwe schooljaar van Maxime. In juni twijfelden we eraan of we Maxime wel naar het 2^e kleutertje zouden laten gaan, gezien hij nog geen volledig schooljaar achter de rug had (hij startte pas in januari), gezien hij pas vier wordt in december en gezien Maxime wat achterstand heeft op zijn leeftijdsgenootjes. Als ouders merken wij dat laatste (thuis) niet echt op, maar op de zomeropvang werd er mij toch weer op gewezen, “dat Maxime zo’n lieve jongen is, maar toch niet zo vlot alles kan en heel weinig (of slecht) spreekt”. Op een speeltuin of in gezelschap van andere kindjes word ik er natuurlijk ook mee geconfronteerd.

M’n man en ik hebben besloten om Maxime toch naar het 2^e kleutertje te laten gaan,

- omdat hij slechts 1x een kleuterjaartje mag overdoen en als het dan toch zou moeten, dan zal dat wellicht het “moeilijkere” 3^e jaartje worden.

- omdat het 2e kleuterklasje, naar het schijnt, niet zo veel verschilt van het 1e en dat er dus nog altijd heel veel gespeeld wordt, dat niets moet, maar mag.

- omdat zowel de juf van het 1^e als de juf van het 2^e het beter vinden dat Maxime overgaat

- omdat Maxime dan gescheiden zal zijn van zijn “vriendinnetje” M. Z’n juf zei dat dat een goede zaak zou zijn, want ze was te veel met hem bezig, deed alles voor hem, liet geen andere kindjes in z’n buurt, enz. Wat schattig was in het begin, werd algauw wat verstikkend voor Maxime. De juf probeerde haar wel weg te houden, maar als je nog 19 andere kleuters in de gaten moet houden is dat niet altijd gemakkelijk.

Maar we hebben ook besloten om Maxime extra te laten begeleiden. In Brugge is er een revalidatiecentrum waar kinderen met spraakontwikkelingsstoornissen en bijvoorbeeld ook vertraagde motorische problemen terecht kunnen. Ook onze psychologe is aan dat centrum verbonden. Maxime zou dan bijvoorbeeld 2 voormiddagen naar daar kunnen gaan, waar hij onder de vorm van speeltherapie zowel logopedie als kiné kan krijgen (meestal in kleine groepjes en af en toe alleen, denk ik). De andere dagen en namiddagen kan hij gewoon naar school. Er is zelfs een busje dat hem van het centrum naar school kan brengen. Dat zou toch perfect zijn?

Op 23 september hebben we een “intake-gesprek”, dan zal gekeken worden of Maxime in aanmerking komt. Er zijn niet zo veel plaatsjes vrij, weet ik. Dus nog even afwachten.

Sommige mensen zeggen dat ik overdrijf. Dat Maxime gewoon een “rustig karakter” heeft en wel al heel veel kan. Dat is zo, maar hij kan ook veel niet (en dat is extra pijnlijk als buitenstaanders er mij beginnen op te wijzen) . Ik wil niet dat hij op school in een hoekje geduwd wordt, letterlijk en figuurlijk.

Hij zal altijd rustig blijven.
Ik wil gewoon niet dat we binnen enkele jaren moeten zeggen: “hadden we maar eerder…”
Ik wil gewoon dat Maxime ook zonder mama, papa en mamie buitenshuis gelukkig is, en eens uit de bol kan gaan met andere kindjes.

Bravo!

Dit moet werkelijk het leukste truukje zijn dat je een baby van 10 maand en half kan aanleren: in de handjes klappen.
En onze zussemie doet het zó goed en zó schattig. Ik wil wel de hele tijd “bravo Gaëlle!” zeggen, opdat ze nóg maar eens in haar handjes zou klappen. Geweldig, vind ik het.

(ik probeer het nog wel eens op foto vast te leggen )

Synchroon zwemmen

In een niet zo heel ver verleden deed ik aan synchroon zwemmen, oftewel waterballet. Van m’n 13de tot m’n 21^ste. Ik deed het ontzettend graag, het was bijna een passie. Net niet passie genoeg om ermee door te gaan. Ik ben gestopt omdat ik meer tijd wou doorbrengen met m’n lief, m’n man nu . Ja, zo gaat dat wel vaker, zeker?

We deden geen wedstrijden, maar organiseerden jaarlijks een show, die ieder jaar meer succes had, waardoor we zelfs 3 maal de show gaven omdat anders niet alle geïnteresseerden konden komen kijken. Heerlijk was dat. Naar die showdagen toeleven, trainen, lachen, badpakken passen, samen op trainingskamp,…

De club bestaat nog steeds en er is nog jaarlijks een show maar het contact met mijn teamleden is wel wat verwaterd. Zij zijn ondertussen (bijna allemaal) ook getrouwd en hebben ook kindjes en zijn ofwel ook gestopt of geven op hun beurt zelf training aan de jongere meisjes.

Hier in Brugge is er naar het schijnt ook een heel goede synchro-club. Misschien iets voor Gaëlle ? Stiekem zou ik dat wel heel leuk vinden, maar ze moet het graag doen natuurlijk. Misschien zal ze liever voetballen, wie weet.

Ik had graag het synchroon zwemmen willen volgen op de televisie, nu met de olympische spelen en heb me al suf gezocht op het internet en teletext paginas van één (sporza) en eurosport, maar het lijkt erop dat ze het niet zullen uitzenden. Echt zonde!

(Als iemand het toch zou vinden op één of andere post, laat maar weten hoor)

O o o wat wordt ze groot…

Ik heb vandaag haar bedbodem verlaagd. Helemaal beneden, want ze staat met steun en trekt zich bijna alleen recht.

Als ik naar het kalendertje rechts op deze site kijk, zie ik dat het “poppetje” bijna aan de 1 zit. Bijna een jaar. O o o wat ging dat snel, zo veel sneller dan dat eerste jaar van Maxime, lijkt me.

Een kind graag doen eten, hoe doe je dat?

Zo was ik mijn “dwars”-berichtje geëindigd.

Eigenlijk heel eenvoudig, maar misschien tegen alle opvoedingsregels in: eten geven wat ze graag lusten.
Dus krijgt Maxime geen boterhammen meer maar elke ochtend z’n geliefde chocos (ontbijtgranen). Af een toe een sandwich, een boterkoek, peperkoek, cracottes met chocolade (uiteraard), fruitpap (want zusje krijgt dat, en zo krijgt hij ook nog eens fruit binnen), enzovoorts.

Het is niet ideaal, ik weet het, maar ik heb de indruk dat het stillekesaan weer verbetert. Hij eet flink mee met ons aan tafel (en niet aan de salontafel, want op een gegeven moment was dat wel zo). Ik vraag hem of hij eens wil proeven van iets anders, soms met succes, soms ook niet. Maar kijk, hoe minder ik aandring, hoe beter. Z’n nieuwsgierigheid zal uiteindelijk meer succes hebben dan mijn dwang.
Hij eet tegenwoordig weer z’n middagmaal helemaal op.

Misschien komen er nog van die dagen waarop hij niets wil eten, maar ik ben er gerust in. Een kind zal zichzelf inderdaad niet uithongeren.

En ik ken geen enkele volwassene die geen brood eet, dus dat zal hij vroeg of laat ook wel weer eten.