Geschaafde knie

Ik schreef al vaker dat Maxime een hele rustige jongen is. Mensen die hem kennen zullen dat zeker bevestigen. Hierbij nog maar eens een bewijs: Maxime heeft voor het eerst een geschaafde knie! (Blauwe plekken en builen had ie wel al eens hoor.) En ik was er dan nog niet eens bij. Ik heb “dat moment” gemist.

Het is misschien vreemd, maar ik moet zeggen dat ik wel blij ben dat hij dat ook eens heeft. Ik moet hem zo vaak aansporen om eens echt te ravotten, te lopen, te klauteren, te springen. Hij heeft zo snel schrik van alles en nog wat. Blote voeten in het zand of op het gras, o neeeee. Het is ook door die angst dat hij wat vertraging in zijn motoriek heeft opgelopen (aldus de psychologe). Maar zie, het gaat vooruit, de geschaafde knie is het bewijs

En dan vraag ik mij af: ben ik te overbeschermend, dat hij daardoor zo snel schrik heeft? Of zit het hem een beetje in de genen? Ik denk vooral het laatste. Als ik hem vergelijk met andere kindjes, zie ik heel goed dat Maxime nooit een ontdekker is geweest. Ook als baby was hij gelukkig met wat rondom hem gebeurde, hij had en heeft nu nog weinig interesse voor wat daar achter die deur zou zitten, of in die kast, of in die grote doos, … dat is uiteraard heel gemakkelijk (en veilig) voor ons. Maar achteraf gezien had ik hem misschien wat meer kunnen stimuleren en aanmoedigen om op ontdekking te gaan?

In tegenstelling tot de meeste kindjes heeft hij ook het liefst dat wij alles voor hem doen (kleren aan- en uitdoen bijvoorbeeld). Het is nu pas dat hij ons steeds vaker verrast met “neeee, ikke doen!”

Maxime is dan wel rustig, hij heeft een enorm groot gevoel voor humor. Hij lacht heel vaak en heeft al snel eens de slappe lach (dat zei de psychologe ook). Ook z’n verbeelding is grenzeloos. Een looprekje wordt grasmachine, met een rekenmachine speelt hij de ober na en mag ik pannekoeken en koffie bestellen (de obers hebben tegenwoordig zo’n elektronische bakjes die naar de kassa doorseinen, weet u wel) enzovoorts.

Ach, niemand is perfect. Maar ik ben een goede mama. En Maxime een lieve, leuke zoon. Zeker weten!