Gaëlle, het koekjesmonster

Maar, lekker dat dat is!

Leuke weetjes

– Maxime doet al enkele weken geen dutje meer thuis. Waarom zou hij, als dat op school en op de zomeropvang ook niet hoeft. Af en toe tref ik hem dan wel ergens op de grond (op een dekentje) slapend aan…

- Maxime en Gaëlle spelen heel graag samen. Ondanks dat Gaëlle nog een baby is, kunnen ze elkaar toch gemakkelijk een half uurtje bezighouden, zaaaaalig!

- Maxime z’n taal gaat nu goed vooruit. Veel woorden die hij vroeger verkeerd uitsprak, spreekt hij nu juist uit. Hij wil ook graag de benaming van álles kennen. (Leg maar eens aan een driejarige een “epileerapparaat” uit, terwijl je je benen aan het ontharen bent ) Aan z’n uitspraak moet hij nog wat oefenen. Vooral de letters R en L zijn – zoals wel vaker – moeilijk, maar dat komt goed.

Wie kent de juiste benaming van deze vier leuke versprekingen?

* misimasie
* pinimano
* kamap
* poetutu

Badpret

En 10 minuutjes later was de pret gedaan: “mamaaa! Bang, bang!” riep Maxime. Er dreven namelijk vieze visjes in het bad… Zusje had een k*kje gedaan…

Dat gebeurt

Vriendschap

Niet zo lang geleden zei iemand me nog: “Ik heb een hekel aan die poetsvrouwen die te familiair doen en per se een vriendin willen worden, ik wil dat absoluut gescheiden houden”. Toen gaf ik haar gelijk. Maar het toeval wil nu dat het écht goed klikt met mijn poetsvrouw.

We hebben ook veel raakpunten: ze moet ongeveer mijn leeftijd zijn en heeft 3 kindjes waarvan een zoontje amper een maandje jonger is dan Maxime en een dochtertje amper een maandje ouder dan Gaëlle. Het is een toffe, ze geeft dans- en aerobicsles en om wat bij te verdienen, poetst ze (part-time). Hoe ik ook probeer niet te vriendschappelijk te worden met haar, het wil niet goed lukken. Het is een goede poetsvrouw dus hoef ik gelukkig niet op bepaalde dingen te vitten of te klagen dat iets niet goed was, maar wat als die dag er toch eens komt?

Ik moet echt maken dat ik wegkom of we blijven maar doorkletsen en het zijn gezellige babbels, maar daar betaal ik haar natuurlijk niet voor

Ok, een echte vriendin zou ik ze niet noemen, maar een leuke kennis toch wel. Vreemd hoe het soms klikt met bepaalde mensen – waarvan je het niet zou verwachten – en met andere dan weer jammer genoeg niet.

Geneesmiddelen

Het gevolg van het vreselijke zomerweer is dat ons gezinnetje al sinds half mei (na die mooie dagen…) kampt met verkoudheden. Soms gaat het wat beter, dan herbesmetten we elkaar . Al bij al niets ernstigs hoor, gewoon lastig.

Vooral die prikkelhoest dan ’s nachts. Toen ik naar de apotheek ging om een nieuw doosje “silomat” (tegen de prikkelhoest), voor mezelf, bleek dat dat product eigenlijk al een hele tijd uit de handel genomen werd omdat het blijkbaar een stof bevatte die niet meer mag gebruikt worden. (Ah bon? En ik maar slikken de dagen voordien, want het hielp wel goed hoor)

En zo ging ik aan het denken… Er komen regelmatig nieuwe producten op de markt en er verdwijnen er ook regelmatig zonder dat wij daar grondig over geïnformeerd worden. Wie weet wat voor vuiligheid we al niet naar binnen gespeeld hebben. Grijpen we niet te vaak naar medicatie? Soms heeft medicatie nevenwerkingen die misschien maar later zullen ontdekt worden. Kijk naar Maxime z’n tandjes. Wellicht komt die fout in het glazuur door een nevenwerking van medicatie. Wie weet wat “dat” middeltje nog van nevenwerking had/heeft/zal hebben?

Okay, ik overdrijf misschien wel, maar toch neem ik me voor om wat bewuster om te gaan met de inhoud van ons apotheekkastje.

Ik denk dat we deze verkoudheid wel zelf te boven zullen komen en een hoestpastilletje brengt misschien ook wel wat rust. Zo lang de kindjes geen koorts hebben en ze zo flink blijven als ze nu zijn, komt er voorlopig geen dokter of (echte) medicatie meer in huis.

Val

Zaterdagochtend, tijdens mijn ochtendloopje, ben ik stomweg gestruikeld en gevallen. Lag het aan mijn nieuwe loopschoenen, was ik niet goed wakker? Tja, hoe gebeurt zoiets?

Gelukkig waren er geen voorbijgangers en ook geen auto’s die voorbij reden (ze zijn net die straat aan het heraanleggen), maar … het was ter hoogte van de gevangenis, dus als de refter van de gevangen juist langs die kant van de baan ligt, dan heb ik hen wel “een leuk zicht” gegeven bij hun ontbijt en een reden om eens goed te lachen…

Belachelijk was het sowieso.

En nu tover ik bij jullie ook een glimlach op het gezicht!

Klots-klots

Als Gaëlle een (grote) fles melk gedronken heeft en ik neem haar – na haar “boertje” – op de arm dan klotst de melk hoorbaar in haar maagje. Bij iedere stap die ik neem: “klots – klots”. Grappig . Ik ben steeds op mijne “qui-vive” hoor, een spuugje is zo snel gebeurd

Plasticine-hekel

Ik heb een hekel aan plasticine. Maxime speelt er dolgraag mee, maar ik vind dan overal stukjes. Dat droogt ook uit en begint te brokkelen, nog meer stukjes en kruimeltjes overal. Dan mag ik ze weer soepel maken met water, wat ook een grote viezigheid is. Neen, voor mij hoeft dat niet, die plasticine.

Jammer dat het een van z’n lievelingsbezigheden is.

Ik hoop dat hij met ouder te worden wat properder zal gaan spelen, hoewel zusje dan alles zal willen vuilmaken

(Dat slakje hebben wij niet gemaakt hoor… maar onze kunstwerkjes heb ik (nog) niet gefotografeerd)

Tandarts

Maxime had altijd al een foutje in het tandglazuur van zijn twee voorste bovenste tandjes. Het viel niet erg op omdat hij zijn tanden nooit blootlacht, maar het was niet mooi. Ik heb ook wel een vlekje maar bij hem is het glazuur voor een deel gewoon wég. Zo’n jaar geleden ging ik al eens naar een tandarts omdat ik toch wilde weten wat het was, hoe dat kwam en of we er iets aan konden doen.

Die tandarts zei toen: “Dat is een foutje in het glazuur.” – punt – “Ik weet ook niet hoe het komt, wellicht een reactie op medicatie die hij als baby gekregen heeft. Maar hij heeft er geen last van, lijkt mij. Die tandjes vallen toch uit en wellicht zal hij dat niet hebben op zijn definitieve tanden”.

Toch bleef ik mij zorgen maken. Iedere avond bij het poetsen van zijn tandjes werd ik er weer mee geconfronteerd. Dat MOET toch gevoelig zijn, dacht ik bij mezelf. Ook al laat Maxime niets merken. Ik had ook de indruk dat die vlekken groter werden.

Ik dus naar een andere tandarts. Zij was van dezelfde mening als ik. Het glazuur is op die plaatsen echt weg. Naakte tand dus. Dat moet gewoon gevoelig zijn of zelfs pijn doen. Misschien laat Maxime niets merken omdat hij het nooit anders gekend heeft?
Misschien is dat de reden waarom hij nog steeds niet goed uit een beker kan drinken? (tuitbeker is geen probleem)

Enfin, het was maar een kleine ingreep om dit probleem te verhelpen. Geen verdoving, beetje reinigen, laagje fluor, laagje hars, laagje glans en kijk, Maxime heeft nu twee hele mooie glanzende voortandjes!

Wat ben ik ook ontzettend fier op hem! Hij heeft geen kik gegeven. Hij ging gedwee op de stoel zitten en bleef rustig zitten tot het eind. Alleen het openhouden van z’n mondje vond hij wel lastig. Na afloop kon hij zelfs nog lachen naar mevrouw de tandarts. Hij is dus helemaal niet bang geweest.

Misschien hielp het dat ik eerst eens op de zetel mocht liggen voor een check-up. Hij wist ook al heel goed wat een tandarts was en doet uit één van zijn lievelingsverhaaltjes van Musti. Hoewel die Musti-tandarts er wel akelig uitziet, vind ik.

Ah ja, mijn verdict: 2 gaatjes en een vulling die vervangen moet worden. – slik – En ik ben nog in januari op controle geweest en had een 10/10 gekregen bij een andere tandarts. Wat een verschil toch tussen tandartsen.

Geschaafde knie

Ik schreef al vaker dat Maxime een hele rustige jongen is. Mensen die hem kennen zullen dat zeker bevestigen. Hierbij nog maar eens een bewijs: Maxime heeft voor het eerst een geschaafde knie! (Blauwe plekken en builen had ie wel al eens hoor.) En ik was er dan nog niet eens bij. Ik heb “dat moment” gemist.

Het is misschien vreemd, maar ik moet zeggen dat ik wel blij ben dat hij dat ook eens heeft. Ik moet hem zo vaak aansporen om eens echt te ravotten, te lopen, te klauteren, te springen. Hij heeft zo snel schrik van alles en nog wat. Blote voeten in het zand of op het gras, o neeeee. Het is ook door die angst dat hij wat vertraging in zijn motoriek heeft opgelopen (aldus de psychologe). Maar zie, het gaat vooruit, de geschaafde knie is het bewijs

En dan vraag ik mij af: ben ik te overbeschermend, dat hij daardoor zo snel schrik heeft? Of zit het hem een beetje in de genen? Ik denk vooral het laatste. Als ik hem vergelijk met andere kindjes, zie ik heel goed dat Maxime nooit een ontdekker is geweest. Ook als baby was hij gelukkig met wat rondom hem gebeurde, hij had en heeft nu nog weinig interesse voor wat daar achter die deur zou zitten, of in die kast, of in die grote doos, … dat is uiteraard heel gemakkelijk (en veilig) voor ons. Maar achteraf gezien had ik hem misschien wat meer kunnen stimuleren en aanmoedigen om op ontdekking te gaan?

In tegenstelling tot de meeste kindjes heeft hij ook het liefst dat wij alles voor hem doen (kleren aan- en uitdoen bijvoorbeeld). Het is nu pas dat hij ons steeds vaker verrast met “neeee, ikke doen!”

Maxime is dan wel rustig, hij heeft een enorm groot gevoel voor humor. Hij lacht heel vaak en heeft al snel eens de slappe lach (dat zei de psychologe ook). Ook z’n verbeelding is grenzeloos. Een looprekje wordt grasmachine, met een rekenmachine speelt hij de ober na en mag ik pannekoeken en koffie bestellen (de obers hebben tegenwoordig zo’n elektronische bakjes die naar de kassa doorseinen, weet u wel) enzovoorts.

Ach, niemand is perfect. Maar ik ben een goede mama. En Maxime een lieve, leuke zoon. Zeker weten!