Zomeropvang

De lange zomervakantie komt eraan. Heel erg lang voor zo’n kleutertje van 3,5. En nog langer voor de ouders Hoe voorkom je dat je kindjes zich al gaan vervelen na 1 week? Gelukkig bestaan er tegenwoordig allerhande kleuterkampen en buitenschoolse opvangcentra. Over zo’n buitenschoolse opvang wil ik toch eens mijn ergernis uiten:

Vlak voor de paasvakantie, in maart dus, kreeg ik een leuk foldertje van zo’n dienst in Maxime’s boekentasje mee. ’t Zag er allemaal heel leuk uit en ik kon meteen langs gaan voor een rondleiding en algemene inschrijving. De inschrijvingen voor de zomervakantie gingen pas beginnen op 7 april. Zo gezegd, zo gedaan. Ik content dat Maxime deze zomer ook een leuke plek had om naartoe te gaan en te gaan spelen.

Toen ze mij zeiden dat ze wel een “prioriteitenbeleid” voerden, had ik eigenlijk al nattigheid moeten voelen. Kinderen die tijdens het schooljaar ook kwamen en “broertjes en zusjes van” krijgen voorrang. Maar Maxime ging bijna de hele zomer gaan dus da’s toch een grote inschrijving, dacht ik zo.

Ik ontving een belachelijke brief met als misleidende titel “bevestiging van inschrijving”. Daarin stonden alle data, met per data, per voormiddag en per namiddag: reserve 14, reserve 17, reserve 30, reserve 33 enz. Het cijfer stelt de plaats op de reservelijst voor. Enkel en alleen op maandagvoormiddag 25/8 zou hij kunnen gaan. Wat ben ik daar nu mee?

Geen uitleg, geen excuses, geen “vriendelijke groeten”, zelfs geen ondertekening. Wat een onprofessionaliteit. Wat een ontgoocheling. Waarom maken die mensen in ’s hemelsnaam nog reclame?

Ondertussen heb ik een andere leuke opvang gevonden. Via via. Zij maken geen reclame (meer), omdat ze het kleinschalig willen houden. Ik hoop dat Maxime het er deze zomer naar z’n zin zal hebben. Gaëlle gaat 3 dagen per week naar de crèche en Maxime kan ook 3 dagen per week naar die opvang gaan. Zo zijn er nog 4 dagen om andere leuke dingen met mama (en papa) te doen

Niet zo ver van mijn bed

Sinds ik zelf mama ben, ben ik extra gevoelig voor beelden en verhalen van zieke, arme en/of verwaarloosde kindjes. Maar het blijven “onbekende”, “andere” kindjes.

Toen ik vernam dat het zoontje van 2,5 jaar van mijn nicht onlangs in allerijl geopereerd werd aan een hersentumor, moest ik toch eventjes bekomen. Dit was verschrikkelijk nieuws.
Je denkt, je hóópt dat jouw kind dit nooit zal overkomen en dan gebeurt zoiets bij iemand in je nabije familie. Het confronteert mij nog maar eens met mijn allergrootste angst: dat er iets zou gebeuren met mijn kinderen.

De operatie zou goed verlopen zijn. Maar het is nog bang afwachten of de tumor goed- of kwaadaardig is.

Ik krijg er weer tranen van in mijn ogen. Ik vind het echt zo vreselijk. Met heel mijn hart wens ik de kleine “spring-in-’t-veld ” spoedig heel veel beterschap en een volledig herstel!

Moe

Na school was Maxime beginnen spelen met de Maxi Cosi van Gaëlle. (Zijn Maxi Cosi vroeger). Hij was erin gaan zitten en zat een beetje te wiegen. En toen… viel hij in slaap.

De dag zal vermoeiend geweest zijn

Mooimakertjes 2 – de paniekaanval

Deze keer kocht ik een peeling & scrub voor de gedeshydrateerde huid in de Hema, echt voor de fun dus. Zo eens een maskertje leggen, schoonheidsspecialiste spelen, de puber in mij kwam nog eens boven

Ik moest een dikke laag smeren en 10 min laten inwerken. De peeling prikte een beetje, maar da’s normaal, dacht ik. Zoveel ervaring heb ik niet met die productjes. Ik zag mijn huid rood worden onder de crème door, mmm, was dat normaal? Na 10 minuten spoelde ik het goedje af en toen schrok ik mij echt een bult: mijn gezicht was zo rood als een tomaat, echt zonder te overdrijven. Ik leek iemand die op skivakantie geweest was maar dan heel erg verbrand!
De paniek sloeg in mijn maag (ken je dat gevoel?). Wat had ik nu gedaan? Wat voor brol was dat van de Hema? Jeezes, en ik moest binnen 20 minuten nog ergens naartoe!

Het deed gelukkig geen pijn en de kindjes brachten mijn aandacht al snel op andere zaken. Maar het heeft toch een dik half uur geduurd eer ik er weer normaal uitzag. Uiteindelijk was het resultaat prima: mijn velletje was zo zacht en fris als dat van een baby’tje. Het zal dus wel een normale reactie geweest zijn. Als iemand met kennis van zaken mij dat zou kunnen bevestigen, graag, want ik overweeg toch om dat tubeke weg te gooien. De reactie was toch wel hevig.

Wat mijn andere uitprobeerselkes betreft: de producten van La Roche – Posay zijn echt top. Ik kocht nog een dagcrème bij (ook “Hydraphase”). Maar ik vind ze in verhouding met hun prijs – dubbel zo duur – niet echt dubbel zo goed als bijvb. Nivea. Zo een luxeproduct geeft wel nog een extra psychologisch effect denk ik en dat heeft ook zo z’n waarde. Maar misschien zal dat na verloop van tijd wel verdwijnen.

Putjes

Vinden jullie kinderhandjes ook zo schattig om naar te kijken en mee te spelen? En is het u ook al opgevallen dat volwassenen zo geen putjes meer hebben ? Maxime heeft zijn putjes ook nog steeds. Ik vraag me af wanneer die zullen verdwijnen. Hopelijk niet te snel…

De kinderpsychologe – update

Hoe gaat het nu met Maxime? Heel goed.
Hij is nu al verschillende keren “gaan spelen” bij Greta, onze kinderpsychologe. Ze heeft ons al zo veel verteld en verklaard dat het niet gemakkelijk is om het neer te schrijven.

Maxime heeft geen stoornis. Ik las op het internet over DCD (Developmental Coördination Disorder) en spraak- en taalontwikkelingsstoornissen enz. maar er zijn te veel tegenindicaties – d.w.z. dingen die Maxime wél doet en goed doet – opdat hij dus een ontwikkelingsstoornis zou hebben. Gelukkig.

Hij heeft wel een ontwikkelingsvertraging in vergelijking met leeftijdsgenootjes. Zowel emotioneel, als qua spraak en motoriek. Als we daarmee rekening houden, hem dus wat jonger beschouwen en hem niet te moeilijke dingen (spelletjes, oefeningen) doen doen, dan zal hij alles met veel plezier doen en leren. Dat had ik al gemerkt toen ik hem eens een te moeilijke puzzel gaf. Niet leuk, meteen opgegeven. Een andere veel eenvoudigere puzzel: verschillende figuren uit slechts twee stukjes vind hij dan weer fantastisch.

Hij gaat nu goed vooruit. Hij is als het ware op de laatste wagon van de trein van de 3-jarige kindjes gesprongen en zolang hij nu verder mee ontwikkelt, is er geen probleem. Maar we moeten het wel opvolgen.

Hij mag niet de indruk krijgen van “kijk, al die kindjes die kunnen dat, en ik niet”, dan zou hij ongelukkig kunnen worden. Het is dus belangrijk dat we de spelletjes, oefeningetjes enz. niet te moeilijk maken zodat hij beseft dat hij ook veel kan en zo meer zelfvertrouwen krijgt en behoudt, en vooral alles plezierig blijft vinden. Dus: weg met de leeftijdsbepalingen op de speldozen en leeftijdsindicaties. We moeten zelf een beetje inschatten wat Maxime al zou kunnen.

Ik had bijvoorbeeld ook “bespaard” op een driewieler en meteen een kinderfiets met zijwieltjes gekocht. Niet goed dus. Maxime heeft er één maal op gezeten en ondervond meteen dat het te moeilijk was, te hoog, te beangstigend. Op advies van Greta heb ik toen toch een driewieler gekocht. Daar zit hij inderdaad graag op. Hoewel hij zelf nog niet kan fietsen, (ik duw hem nog aan de stang, maar hij doet al mee op de pedalen) vindt hij het superleuk.

En dat is het allerbelangrijkste.

Hij spreekt nog steeds niet tegen de juf. Hij communiceert wel met ja en nee knikjes en heel af en toe komt er een verlegen woordje. De juf vertelde mij dat Maxime nu wel “anders” speelt. In de goede zin. Hij maakt keuzes, speelt en doet wat hij graag wil doen. Hij toont ook meer en meer emoties op school. Hij heeft zelfs een paar keer gehuild toen ik hem naar school bracht en lacht wanneer er iets grappig of leuk is.

Ook onze babysit merkt veranderingen. Eindelijk spreekt en speelt hij actief met haar.

Het komt dus allemaal wel goed.

Start 2 Run

Isabel haar enthousiasme en geslaagde prestatie heeft me overhaald om ook te beginnen lopen. Vandaag is het er eindelijk van gekomen. Ik keek altijd vol afgunst naar de hollywoodsterren in de films/series die zo ’s ochtends voor hun werk een joggingske deden. En deze ochtend deed ik het dus in ware hollywoodstijl… – not, wegens veel te rood uitgeslagen, af en toe gestruikeld, naar adem snakkend en te zweterig . Het “start to run” programma met Evy Gruyaert op de MP3 speler is echt een aanrader! Ben fier op mezelf dat ik eraan begonnen ben, maar minder fier omdat ik les 1 zal moeten opnieuw doen omdat ik de 3 minuten niet heb kunnen uitlopen. (Les 1 is: 2x 1min lopen – 1min wandelen; 2x 2min lopen – 2 min wandelen en ten slotte 3min lopen – 3min wandelen). Zo erg is het met mijn conditie gesteld.

Ik schrijf dit postje ook vooral om mezelf te verplichten vol te houden en jullie op de hoogte te kunnen houden van mijn prestaties. Want hoe belachelijk maak ik mij anders, als ik het maar bij deze ene prestatie zou houden?
Dat het nu maar droog weer wordt/blijft!

Vermagerd

Bof ik even. Ik ben de laatste maanden “zomaar” vermagerd. Het was lang geleden dat ik nog op de weegschaal gestaan had. Maar ik had al iets gemerkt aan mijn kleding en toen ik mij eindelijk eens woog, bleken er zo maar eventjes 4 kilo verdwenen. Tof hè
Ik weeg nu dus 4 kg minder dan vóór ik zwanger was van Maxime.

Twee kindjes vergen veel energie. Vooral Maxime momenteel. Misschien heeft het ook te maken met het feit dat ik nu geen “kantoorjob” meer heb. O.K., bij m’n man op de zaak doe ik wel de administratie maar ik klop – globaal genomen- niet veel “kantooruren” en ben dus meer thuis of bezig met de kinderen.

Thanks kids!

Keerzijde van de postnatale medaille: mijn haar valt nog steeds verschrikkelijk uit (zonder overdrijven, echt wreed). De eerste vitaminenkuur (Omnivit) hielp niets. Ben nu aan een tweede (Pil Food) begonnen. Allemaal lekker duur, vind ik, vooral te duur als er geen resultaat is. Misschien zet ik er gewoon de schaar in, lekker kort, voor de zomer. Wordt vervolgd…