De kinderpsychologe – update

Hoe gaat het nu met Maxime? Heel goed.
Hij is nu al verschillende keren “gaan spelen” bij Greta, onze kinderpsychologe. Ze heeft ons al zo veel verteld en verklaard dat het niet gemakkelijk is om het neer te schrijven.

Maxime heeft geen stoornis. Ik las op het internet over DCD (Developmental Coördination Disorder) en spraak- en taalontwikkelingsstoornissen enz. maar er zijn te veel tegenindicaties – d.w.z. dingen die Maxime wél doet en goed doet – opdat hij dus een ontwikkelingsstoornis zou hebben. Gelukkig.

Hij heeft wel een ontwikkelingsvertraging in vergelijking met leeftijdsgenootjes. Zowel emotioneel, als qua spraak en motoriek. Als we daarmee rekening houden, hem dus wat jonger beschouwen en hem niet te moeilijke dingen (spelletjes, oefeningen) doen doen, dan zal hij alles met veel plezier doen en leren. Dat had ik al gemerkt toen ik hem eens een te moeilijke puzzel gaf. Niet leuk, meteen opgegeven. Een andere veel eenvoudigere puzzel: verschillende figuren uit slechts twee stukjes vind hij dan weer fantastisch.

Hij gaat nu goed vooruit. Hij is als het ware op de laatste wagon van de trein van de 3-jarige kindjes gesprongen en zolang hij nu verder mee ontwikkelt, is er geen probleem. Maar we moeten het wel opvolgen.

Hij mag niet de indruk krijgen van “kijk, al die kindjes die kunnen dat, en ik niet”, dan zou hij ongelukkig kunnen worden. Het is dus belangrijk dat we de spelletjes, oefeningetjes enz. niet te moeilijk maken zodat hij beseft dat hij ook veel kan en zo meer zelfvertrouwen krijgt en behoudt, en vooral alles plezierig blijft vinden. Dus: weg met de leeftijdsbepalingen op de speldozen en leeftijdsindicaties. We moeten zelf een beetje inschatten wat Maxime al zou kunnen.

Ik had bijvoorbeeld ook “bespaard” op een driewieler en meteen een kinderfiets met zijwieltjes gekocht. Niet goed dus. Maxime heeft er één maal op gezeten en ondervond meteen dat het te moeilijk was, te hoog, te beangstigend. Op advies van Greta heb ik toen toch een driewieler gekocht. Daar zit hij inderdaad graag op. Hoewel hij zelf nog niet kan fietsen, (ik duw hem nog aan de stang, maar hij doet al mee op de pedalen) vindt hij het superleuk.

En dat is het allerbelangrijkste.

Hij spreekt nog steeds niet tegen de juf. Hij communiceert wel met ja en nee knikjes en heel af en toe komt er een verlegen woordje. De juf vertelde mij dat Maxime nu wel “anders” speelt. In de goede zin. Hij maakt keuzes, speelt en doet wat hij graag wil doen. Hij toont ook meer en meer emoties op school. Hij heeft zelfs een paar keer gehuild toen ik hem naar school bracht en lacht wanneer er iets grappig of leuk is.

Ook onze babysit merkt veranderingen. Eindelijk spreekt en speelt hij actief met haar.

Het komt dus allemaal wel goed.