Televisie

Een tijdje geleden maakte ik mij zorgen dat Maxime te veel televisie keek (zie postje verveling). Nu vind ik het vervelend dat hij (bijna) geen televisie meer wíl kijken. Da’s wel flink natuurlijk. Maar ik krijg nu niets meer gedaan in huis want meneertje wil natuurlijk het liefst met mij spelen. Dat kan ik natuurlijk wel een half uurtje doen (wat soms wel een uurtje wordt, met plezier) maar na m’n werk / schooltijd wil (moet) ik ook nog vanalles doen.

Dan wil hij wel buiten spelen (pantoffels uit, schoenen aan), dan is hij z’n bal kwijt, of wil hij z’n fietsje, dat natuurlijk nog binnen staat, dan wil hij weer binnen (schoenen uit, pantoffels aan), dan wil hij met de visjes spelen, maar is het vislijntje “kapot” (touwtje in de war) en moet ik het helpen maken… Na 10 minuten (!) is hij ook dat weer beu, dan maar met plasticine spelen, moet ik hem ook weer helpen mooie pannekoeken te maken, enzovoorts.

Leuk dat hij wil spelen met speelgoed of buiten, jammer dat hij tegenwoordig alles na 10 minuten alweer beu is, jammer dat hij nog bij zo veel hulp nodig heeft / vraagt. Ik geef misschien te snel toe, ja, maar als dan een huilbui volgt, is’t nog vervelender.

Jammer dat hij geen uurtje TV meer wil kijken…

Die fases hè.

Eerste tand

“Belangrijk” nieuws: Gaëlles eerste tandje is erdoor! Het is nummertje 16 geworden op het schema.

Start to Run – update

Ik loop nog steeds en het gaat goed. Ik kan jammer genoeg maar 2 x per week lopen en er was die keer dat het regen góót, en die keer dat ik ziek was, … maar ik geef niet op, het gaat vooruit, ik voel me fit, ik heb geen spierpijn meer, ik loop iedere les zonder probleem uit (niet “met gemak” maar een mens moet een beetje afzien om daarna een tevredenheidskick te krijgen ), ik moet minder en minder hijgen/puffen/blazen/zweten en ik vind het steeds leuker om te doen.

Het zal al herfst zijn wanneer ik eindelijk de 5km zal kunnen lopen, maar dat geeft mij niet, als ik het zo lang zal kunnen volhouden, zal ik al heel fier zijn. En dan hopen dat ik het in de winter niet opgeef, zeker?

Nog een fotooke

Omdat ze nu goed kan zitten en ik haar eindelijk in een andere pose kan fotograferen, nog een fotooke van mijn prinsesje

Kobes grote pamperonderzoek

Niet wetenschappelijk onderbouwd en ook niet getest bij verschillende baby’s maar toch interessant:

Kobes grote pamperonderzoek

(bijna) 9 maand

“Voor de liefste juf en de tofste meester”

Afscheidscadeautjes op school zijn stevig ingeburgerd

Het Nieuwsblad: door Annelies Rutten

Steeds meer kinderen trekken de laatste schooldag met een cadeautje voor juf of meester naar de klas. In gespecialiseerde zaken gaan de koffiekoppen, fotolijsten en geurkaarsen met Liefste Juf als zoete broodjes over de toonbank

Leerkrachten die op een beetje populariteit kunnen bogen, keren vrijdag wellicht met een rijk gevulde doos naar huis. Het afscheidscadeautje voor juf of meester is in veel scholen een gewoonte. Met een steeds breder assortiment van zeemzoete hebbedingen als koffiekoppen, fotolijsten en teddybeertjes met Allerliefste juf en Allertofste meester speelt de kleinhandel in op de trend. Ook bakkers, bloemisten en wijnhandelaars voelen de hype.
…

Of juf en meester die cadeautjes ook echt appreciëren, is natuurlijk de vraag. ‘Er komt stilaan reactie op’, geeft Fieremans toe. ‘De zoveelste koffiekop of knuffelbeer: als juf heb je het wel gehad. Maar afschaffen is een utopie, denk ik. Het is tenslotte fijn om je waardering te tonen aan iemand die het hele jaar hard met je kinderen bezig is geweest.’
…

In “mijnen (school)tijd”, en dat is niet eens zo lang geleden, deden wij zoiets nooit. En nu nog wil ik er eigenlijk niet aan meedoen. Want waar eindigt dit alles? Is dit eigenlijk wel nodig? Als kind creëer je wel een nauwe band met je juf of meester omdat je die tenslotte toch bijna een jaar lang élke dag gezien hebt en ik begrijp de (oudere) kindjes ergens wel, maar moeten ze daarom hun spaarcentjes aan die (soms wel nutteloze) spulletjes hangen?

Ik heb een leuk kaartje gekocht, omdat Maxime dan ook iets aan zijn juf zal kunnen geven (omdat ze het ook wel terecht verdient natuurlijk) en misschien laat ik hem nog een tekening maken (maar misschien heeft ze daar ook al bergen van, genoeg om haare living mee te behangen wellicht).
En zie, dan doe ik toch een beetje mee met die hype. Meeloper dat ik ben.

Eerste schoolreis

Maxime’s eerste schoolreis ging naar “’t Krekeltje” in Eede, niet ver van Maldegem, net over de Nederlandse grens. De juf zocht nog ouders om de kindjes mee te begeleiden, dus heb ik geen moment getwijfeld. (Ik heb nogal een gemakkelijke baas en kan gemakkelijk congé vragen (ik werk nl. samen met mijn man))

’t Was leuk, ’t was vermoeiend (voor ons beide). Grappig hoe Maxime al daags voordien bezig was over de SCHOOLREIS en de BUSrit, hij vond het allemaal heel spannend.

’t Krekeltje is echt wel een aanrader als namiddag of daguitstapje met de kids. Het is echt SUPER kindvriendelijk.

http://www.tkrekeltje.nl/

Respect

Respect voor Maxime’s juf. Ik ben mee geweest op schoolreis met de kindjes van het eerste kleuterklasje. Kleuters zuigen de energie uit je lijf . Ik was moe, uitgeput zelfs, die avond. Als een baksteen ben ik in slaap gevallen. (Net als Maxime trouwens )

Respect voor onze poetshulp wiens man vorige week vertrokken is naar Libanon “om ons land te dienen”. 4 maand zal ze hem en zijn hulp moeten missen en blijft ze met 3 kleine kids alleen, waaronder een dochtertje van 9 maand. Hij zal hoogstwaarschijnlijk haar eerste stapjes missen. En maar hopen en duimen dat hem daar niets overkomt…

Respect voor mijn nicht. Haar zoontje zal chemotherapie moeten krijgen want de tumor bleek kwaadaardig. Ze houdt zich ongelooflijk sterk.

Twijfel

Het einde van Maxime’s eerste schooljaar is in zicht. Gezien hij geboren is op 9 december 2004, mag hij in september al naar de tweede kleuterklas gaan. Maar ik twijfel.

Maxime gaat pas sinds januari naar school. Maxime is een beetje trager in z’n ontwikkeling. Stel dat hij een maandje later geboren zou zijn, dan moest hij terug naar het eerste kleuterklasje gaan. Ik denk dat hij zich misschien wel beter zou voelen in dat eerste kleuterklasje.

Ik heb er reeds met zijn huidige juf en met de juf van het tweede over gesproken. Zij zijn unaniem: Maxime zou beter naar het tweede gaan.
“Maar is dat wel goed voor z’n zelfvertrouwen?”, vroeg ik. “Zal hij niet te vaak het gevoel krijgen dat hij bepaalde dingen niet kan in vergelijking met zijn klasgenootjes?”. “Hij zal zeker dingen kunnen doen op zijn niveau” zei die juf. Ik ben er niet verder op ingegaan, maar volgens mij is het effect hetzelfde als Maxime andere/eenvoudigere dingen zal mogen doen en zal zien dat de rest van z’n klas met iets anders bezig is.

Meestal dubbelen kleutertjes het derde kleuterklasje omdat ze bijvoorbeeld nog niet rijp zijn voor het eerste leerjaar. Maar ik heb schrik dat Maxime tegen het derde kleutertje misschien al helemaal geen zelfvertrouwen meer zal hebben.

Bovendien, als hij nu dubbelt, dan zal hij ook met bekende kindjes in de klas zitten. (De peutertjes zitten nu samen bij de kleutertjes van het eerste. Volgend schooljaar zal er een aparte peuter- en kleuterklas zijn.) Misschien zal het moeilijker zijn om “achter te blijven” in het derde kleutertje als al zijn vriendjes tegen dan wel naar het eerste leerjaar zullen mogen (hoewel kleutertjes daar meestal niet zo’n probleem van maken).

Als fiere mama zou ik natuurlijk graag hebben dat Maxime naar het tweede kleuterklasje gaat. Maar hij moet dat OOK graag willen. En hij kan mij dat jammer genoeg niet vertellen.

Zucht, zucht, pieker, pieker. Weeral stof om eens goed met Greta te bespreken.