Op reis met mamie en de kids

Ergens in de donkere maand januari wilde mijn mama (mamie dus) graag een reisje boeken. Maar alleen is ook maar alleen, dus besloten we dat ik en de kinderen mee zouden gaan. Bestemming: Turkije – Marmaris (Icmeler). Na lang aftellen was het dan zover.

Hoewel ik schrik had dat Gaëlle zou ziek worden (zie eerder postje), was het uiteindelijk Maxime die 4 dagen lang koorts heeft gehad. We hebben onmiddellijk een dokter laten komen (een jonge, lieve, moderne vrouw, “Defne”), die hem meteen antibiotica voorschreef, want zijn infectie was behoorlijk erg en zijn koorts hoog. Jammergenoeg sloeg die niet aan. Na vier dagen besloot ik om de antibiotica die ik voor Gaëlle meegekregen had uit België (in geval van verslechtering van haar toestand) aan Maxime te geven, en na 1/2 dag en nacht was hij koortsvrij. Had ik het geweten… Maar ik had natuurlijk vertrouwen in dokter Defne en zij kon ook niet weten dat de meeste Belgische bacteriën ondertussen resistent geworden zijn tegen de antibiotica die ze daar voorschrijven. En ik ben normaalgezien zo anti-antibiotica, maar als je daar zo ver op reis zit, en je ventje is al de hele tijd niets waard, en op die bijsluiter staat: “tegen infecties van de bovenste en onderste luchtwegen” dan besluit je om het toch te proberen…

De laatste 2 dagen waren super-leuk voor Maxime maar minder voor mamie, omdat zij het ondertussen “betrapt” had en haar dus ook niet zo lekker voelde…

En Gaëlle…die heeft het ook een beetje, maar ze is echt wel sterk, want op wat gesnotter en een hoestje na, voelt die haar nog steeds prima (en hopelijk blijft dat zo!).

Ons hotel was goed, het eten was goed, het zonnetje was alle dagen van de partij, het stadje was leuk, de streek mooi en groen, de kindjes gedroegen zich voorbeeldig (ondanks ziekte). Het was al bij al toch een hele leuke vakantie. Hoewel een beetje onderschat, zo met 2 kinderen. Echt veel rusten kan je niet maar mijn hoofd is ontspannen en da’s ook al veel.

En toch, deze keer was ik gelukkiger dan anders om terug thuis te zijn. Grotendeels omdat wij papa natuurlijk heel erg gemist hebben