Op reis met mamie en de kids

Ergens in de donkere maand januari wilde mijn mama (mamie dus) graag een reisje boeken. Maar alleen is ook maar alleen, dus besloten we dat ik en de kinderen mee zouden gaan. Bestemming: Turkije – Marmaris (Icmeler). Na lang aftellen was het dan zover.

Hoewel ik schrik had dat Gaëlle zou ziek worden (zie eerder postje), was het uiteindelijk Maxime die 4 dagen lang koorts heeft gehad. We hebben onmiddellijk een dokter laten komen (een jonge, lieve, moderne vrouw, “Defne”), die hem meteen antibiotica voorschreef, want zijn infectie was behoorlijk erg en zijn koorts hoog. Jammergenoeg sloeg die niet aan. Na vier dagen besloot ik om de antibiotica die ik voor Gaëlle meegekregen had uit België (in geval van verslechtering van haar toestand) aan Maxime te geven, en na 1/2 dag en nacht was hij koortsvrij. Had ik het geweten… Maar ik had natuurlijk vertrouwen in dokter Defne en zij kon ook niet weten dat de meeste Belgische bacteriën ondertussen resistent geworden zijn tegen de antibiotica die ze daar voorschrijven. En ik ben normaalgezien zo anti-antibiotica, maar als je daar zo ver op reis zit, en je ventje is al de hele tijd niets waard, en op die bijsluiter staat: “tegen infecties van de bovenste en onderste luchtwegen” dan besluit je om het toch te proberen…

De laatste 2 dagen waren super-leuk voor Maxime maar minder voor mamie, omdat zij het ondertussen “betrapt” had en haar dus ook niet zo lekker voelde…

En Gaëlle…die heeft het ook een beetje, maar ze is echt wel sterk, want op wat gesnotter en een hoestje na, voelt die haar nog steeds prima (en hopelijk blijft dat zo!).

Ons hotel was goed, het eten was goed, het zonnetje was alle dagen van de partij, het stadje was leuk, de streek mooi en groen, de kindjes gedroegen zich voorbeeldig (ondanks ziekte). Het was al bij al toch een hele leuke vakantie. Hoewel een beetje onderschat, zo met 2 kinderen. Echt veel rusten kan je niet maar mijn hoofd is ontspannen en da’s ook al veel.

En toch, deze keer was ik gelukkiger dan anders om terug thuis te zijn. Grotendeels omdat wij papa natuurlijk heel erg gemist hebben

Geluk

Terwijl ik boven aan mijn pc zit, hoor ik Maxime beneden voor het eerst echt met zijn zusje spelen. Hij babbelt met haar, doet haar lachen, rammelt met haar rammelaar om haar aandacht te trekken, zij giert van het lachen terug, hij ook weer lachen en zo gaat het al een dikke 10 minuten door.

Dit is zo één van die momenten dat mijn hart overloopt van geluk. Wat heerlijk om die twee zo bezig te horen en van boven in het geniep gade te slaan

Vervloekt

Ha, wat had je gedacht! Nog maar net het vorig postje geschreven of ons Gaëlle begon te snotteren. Het verdwaalde virus heeft haar te pakken (of dat mama’s-blog-virus ) Niets erg hoor, nog geen koorts (zou ik dat nu wel schrijven? seffens begint het), gewoon veel snot. De dokter bezocht, de juiste neusdruppeltjes en oordruppeltjes gekocht, en met wat geduld en liefde komt dat allemaal wel goed

Sterk

Gaëlle is sinds eind februari niet meer ziek geweest. Zelfs niet toen ze begin maart naar de crèche beginnen gaan is. Zelfs niet toen zowel Maxime, mijn man als ik buikgriep hadden, gevolgd door een zware snotvalling. ‘N sterk meisje hè! Oh ja, ik weet dat ik heel gelukkig mag zijn, en dat ben ik ook!

Hopelijk vervloek ik het niet door het nu neer te schrijven en wordt ze nu niet door één of ander verloren virus geveld.

Kleding ergernis

Waarom kunnen de fabrikanten van kinderkleding zich zo moeilijk aan hun maten houden?
Gaëlle is 7 maand. Ze meet 68 cm. Dus neem ik maatje 68 (of 6 maand). Maar soms is dat al veel te klein, soms gepast, soms nog te groot.

Dan zijn er ook nog de ontgoochelde blikken van de oma’s als ze iets gekocht hebben voor hun oogappeltjes, maar het past niet, ook al heb je de juiste maat doorgegeven.

Kent u dat? Grrrr

Kermis

Het is “meifoor” in Brugge en donderdag 1 mei zijn we er eindelijk eens geraakt. Het begon slecht: Maxime in een rothumeur, beseffende dat hij te voet of op zijn buggyboard naar de kermis moest, begon al een potje te dreinen/neuten. Het was ook “heilige bloed-processie” dus heel de stad was afgesloten voor alle verkeer. Bovendien zat het weer ook niet mee maar tussen de buien door raakten we droog en wel op ’t Zand, waar de kermis was.

Maar…geen muziek en lichtjes om ons te begroeten. Ah, neen, want ’t was bloed-processie en uit respect voor “het bloed”, mocht er geen lawaai zijn, geen kermis dus.

AAAAAh, paniek, hoe leg je dat uit aan een kleuter?
Kalmte heeft ons gered

We hebben ons op een terraske gezet, ons ventje getrakteerd op een chocomelk en een wafel, wat beziggehouden en een klein uurtje later ging de kermis dan toch, eindelijk, open.

Maxime vond het super en heeft ervan genoten. Ook de weergoden waren ons gunstig gezind want het heeft niet meer geregend.

Onze tip om mooi af te ronden:Doe “de eendjes” op het laatst. Maxime won een supermooie autobus. Hij wilde er meteen mee spelen. We vertelden hem dat hij er thuis mee mocht spelen en thuis het doosje mocht openmaken. Hij vond het dus wel een goed idee om dan maar naar huis te gaan. Goed hè!

Gaëlle 7 maand

Haar grote bos zwarte haar (zie vroeger) is ze volledig kwijt en die heeft plaats gemaakt voor en blekere tint “pluis” haar. Het gaat werkelijk alle kanten op, behalve plat

Het geeft haar een beetje “een duiveltjes-look”