Duimpje én tutje?

Gaëlle is een duimertje. Een tutje heeft ze nooit gewild. Hoe vaak ik ook probeerde, met alle soorten merken, silicone of latex, dat was gewoon haar ding niet, ze kokhalsde er zelfs van. Regelmatig probeerde ik nog eens opnieuw maar zonder succes. Het moet zeker meer dan een maand geleden zijn dat ik het nu opnieuw eens probeerde en… ze vindt het NU eigenlijk wel “een leuk ding”. Ze neemt het in haar handje als speeltje, steekt het dan even in haar mondje, kauwt er wat op (hoewel ze nog geen tanden heeft ), zuigt er dan een beetje op, om “het leuke ding” dan weer uit haar mondje te halen en te bekijken.

En nu? “Oefen” ik verder? Duimen is iets wat moeilijk af te leren is. Zeker nu kan ik het haar nog niet afleren, denk ik toch. Zal ik haar dan later én het duimen én het tutten moeten afleren? Zou ik haar dan niet beter geen tutje geven? Ze is nu nog maar 7 maand, misschien lukt het toch om haar enkel te laten tutten?

Stom hè, wat moet ik hier nu mee aanvangen?

Het duimen heeft ook zo zijn voordelen: ik moet ’s nachts nooit op, omwille van het verdwenen tutje; we kunnen nooit een tutje vergeten of verliezen; op alle foto’s staat ze mooi, zonder tutje (en ook zonder duimpje hoor).

Maar weegt dat op tegen de nadelen: dat je het moeilijker kunt afleren? De tandarts zei mij dat het in principe hetzelfde effect heeft, maar kindjes duimen gewoon langer waardoor de tandjes dus meer afzien.

Je weet dat je een ouder bent…

…wanneer samen in bad gaan geen sexy pret meer betekent, maar veel gespat in het water en uitbundig plezier.

… als je een spuugje op je hemd begroet met: “ Goed zo! Nu heb je geen last meer van je buikje, hè?”

… als het tien minuten duurt om uit de auto te komen.

… als je niet meer naar mooie kleding, schoenen en make-up kijkt, maar bekoord wordt door piepkleine jasjes en gigantische teddyberen.

… als je ontdekt dat een klein kind negentig procent van de ruimte in een tweepersoonsbed in beslag neemt.

… als je ontdekt dat je een ongelooflijk talent hebt voor het nadoen van dierengeluiden.

… als de wasmachine nooit meer stilstaat.

… als er een klein, heel klein tandenborsteltje naast die van jou komt te staan.

… als je om 3 uur ’s nachts moet opstaan om het bedje van je zieke kindje te verschonen, en dat met veel liefde, geduld en begrip kan doen.

Maxime is ook ( Manou & An, Mira , Jona) ziek dit weekend.

Alsof het besmettelijk is via het internet

‘Pas tijdens de bevalling kwam ik erachter dat ik zwanger was’

Ik kocht onlangs het magazine “Ouders van Nu”. Daarin stond het volgende merkwaardige artikel : ‘Pas tijdens de bevalling kwam ik erachter dat ik zwanger was’

De bewuste vrouw had al geruime tijd last van buikkrampen maar om ontelbare redenen raakte ze maar niet bij haar huisarts. Ze was wel een beetje verzwaard de laatste tijd (alléz gij). Tot op een dag de pijn onhoudbaar werd en ze – blijkbaar – met weeën opgenomen werd in het ziekenhuis. Ze bleek 40 weken zwanger en ging dus bevallen van haar eerste dochtertje.

Ze had écht geen idee dat ze zwanger was.

Dát kan ik nu eens niet geloven. (En toch is het niet de eerste keer dat ik zo’n verhaal lees/hoor. )

Ramen lappen

Mooi weer, nog een dik uur voor de kindjes moeten eten, tijd genoeg om eens de ruiten te kuisen.

Zo ging dat:

IK “Ga je mee buiten Maxime?”

M “Ja, ijbaan !” (Glijbaan)

De glijbaan was lekker smerig, dus heb ik die eerst mooi afgekuist.

Hij klimt er twee keer op en af. Loopt wat rond, geniet van het zonnetje.

- 1 ruit gekuist -

M “Auto !”

Ik ga zijn loopauto halen. Hij houdt zich eventjes bezig met zijn auto

- 2^e ruit gekuist –

M “Bal !”

Ik ga zijn bal halen. Hij houdt zich eventjes bezig met de bal.

M “Bal nat !” (het gras was nat) neut neut neut

- 3^e ruit gekuist-

Ik droog de bal 2x af

Neut neut neut…

M “Maxime na binnen !”

OK, ik geef het op, we gaan naar binnen. Binnen zijn er ook nog klusjes te doen.

De ramen heb ik dan maar tijdens het dutje gedaan. Dat was een beter idee.

De kinderpsychologe

Maxime en Gaëlle zijn kerngezond en daar ben ik elke dag ontzettend dankbaar voor. Uiteraard hebben zij ook wel eens een snotvalling of een buikgriepje maar met ernstigere ziektes kregen zij – GELUKKIG – nog niet te maken.

Toch maken we ons een beetje zorgen om Maxime. Zoals ik eerder al schreef is hij een ontzettend lieve en vrij rustige jongen. Hij liep laat en sprak redelijk laat, maar elk kind heeft zijn eigen tempo. Het “grote probleem” is dat hij op school niet spreekt en (daar) alles nogal emotieloos “ondergaat”.

Hij zegt dus van de hele (school)dag helemaal niets. Ook niet als hij bijvoorbeeld pipi moet doen. Hij zegt niet of hij iets leuk vindt, of juist niet leuk vindt. Hij laat het ook bijna niet merken. Zet de juf hem bij de blokken – ’t is goed. Gaan ze knutselen of tekenen – ’t is goed.

De kindjes vinden hem heel lief natuurlijk, ze kunnen letterlijk niet van hem blijven, want hij doet toch niets terug. Beetje vreemd allemaal.

Hij gaat wel heel graag naar school: ’s morgens en na school is hij één en al enthousiasme over de school. Hij heeft nog niet één keer gehuild en is nog nooit met tegenzin naar z’n klasje gestapt.

Om hem toch een beetje assertiever te maken, want kinderen kunnen nu éénmaal wel hard zijn tegen elkaar, hebben we contact opgenomen met een kinderpsychologe. Een eerste kleuterklasje is niets, maar wat als hij naar het eerste leerjaar zal gaan?

Ik durfde deze post eerst niet te publiceren. Ik vond het een beetje taboe, dat ik met m’n zoontje naar de psychologe ga. Maar op zich is er helemaal niets mis met hem. Ik wil hem alleen alle mogelijkheden geven om hem gelukkig te laten opgroeien en hem volledig te ontplooien (of hoe zeggen ze dat).

De eerste keer bij Greta (= onze kinderpsychologe) was louter een gesprek met mij en Maxime. De tweede keer was het een observatiesessie met Maxime alleen. De derde keer – na 2 weken paasvakantie – is Maxime al volledig opengebloeid bij haar. Hij heeft met haar gespeeld en gebabbeld. Terwijl hij amper spreekt met onze babysit, is het Greta dus gelukt om na 2 sessies al echt te converseren met hem (mét enthousiasme !), terwijl ze eigenlijk toch nog een beetje “een vreemde” is. Gisteren was het de 4^e keer bij haar.

Het is eigenlijk een soort speeltherapie dat ze geeft. Nadien geeft ze mij enkele tips over hoe wij en Maxime’s juf beter met Maxime kunnen omgaan. Eigenlijk was/ben ik wel goed bezig

Momenteel spreekt hij nog steeds niet in de klas, maar ik heb er vertrouwen in dat het wel goedkomt.

Maxime wil/kan ik niet veranderen. Hij is lief, leuk, rustig en meestal braaf. (Ja hoor, net als alle kindjes heeft hij ook wel grilletjes en kan hij opstandig zijn maar dus enkel thuis of in ons bijzijn.)

Ik wil hem alleen een beetje wapenen tegen onze harde wereld. Ik hoop dat hij binnenkort met z’n juf zal spreken, een beetje actiever speelt in de klas en ook z’n plezier erin toont.

Dankzij Greta kan ik er nu ook over spreken met een professioneel iemand. Want erover piekeren met m’n man, mama of vriendinnen helpt Maxime niet verder.

Tummy Tub

Van onze Tummy Tub hebben wij al veel genot gehad. Maxime kan er al een tijdje niet meer in, maar hij vond dat destijds ook zalig.

Niet dat je je kindje alleen kan laten (dat kan je nooit) maar je kan al vlug eens iets nemen; een foto nemen bijvoorbeeld zonder papa in de buurt.

P.S. op de onderste foto is Maxime 4 maand oud

Mooimakertjes

Vroeger, nog niet zo lang geleden, kocht ik al mijn schoonheidsproducten in de supermarkt, het Kruidvat of de Hema. Bijna alles was van Nivea.

Onlangs besloot ik om mezelf eens te verwennen en met wat luxeproductjes. Want na twee zwangerschappen kan mijn huid dat misschien wel gebruiken. We worden er ook niet jonger op, hè.

Bijna 20 euro was het voor de nieuwe dagcrème van “Korres” en 16,50 euro voor mijn oogcrème, tegen de wallen – weet u wel

Vroeger zou ik mezelf gek verklaard hebben voor zo een “nutteloze” uitgaven (want hoeveel beter dan Nivea zal dit zijn ?). Nu vind ik het pure verwennerij, elke morgen

Kindergrilletjes

Maxime is zindelijk sinds de krokusvakantie. Alleen doet ie het nog niet op een volwassenentoilet en ook nog niet op de mini-echte-toiletjes op school, maar daar oefenen we aan.

Dinsdag kreeg ik echter na school een zak met vuile kleren. Twee maal had hij een ongelukje gehad. En toen ik mij op zijn hoogte neerhurkte zag ik dat zijn broekje weer nat was. Slik. Wat was dat nu? Een stapje terug? Stress op school na de Paasvakantie?
Woensdag verliep goed. Het was ook maar een halve dag. Gisteren, donderdag, wéér een natte broek.
Ik ben toen met hem nog eens gaan oefenen op het mini-toiletje, zonder succes. Dan maar op het potje in de klas: een mini mini plasje.

Het viel mij op dat “het witte” plaspotje er nu niet meer stond en vertelde dat aan juf Sofie. Dat is toevallig hetzelfde potje als bij mamie.

En ja hoor, vandaag drie plasjes, mooi op “het witte” potje, geen natte broeken vandaag. Oef!
Waar kinderen zich toch aan gaan hechten

Nu blijven oefenen op de mini-toiletjes…

Verkeersagressie

Deze ochtend waren we op weg naar school. De straat van Maxime z’n school en de crèche is eigenlijk niet zo druk maar wel zeer smal voor een tweerichtingsverkeer, met ook nog eens geparkeerde wagens langs beide kanten. Als er dus een tegenligger komt, moet er één van beide wagens uitwijken in een stuk inrit bijvoorbeeld of lege parkeerplaatsen, soms moet je een stukje terug achteruit. Best vervelend maar tot nu toe lukte dat wel en als je de straat kent, vormt dat geen probleem.

Tot vandaag. Ik zag een tegenligger afkomen en stopte alvast ter hoogte van enkele vrije parkeerplaatsen (aan de overzijde), zodat mijn tegenligger daar dan in zou kunnen rijden en ik zo verder kon.

Maar die mevrouw wilde niet uitwijken. Ze eiste (!) dat ik achteruit reed en trompen dat die deed – om 8u15 nota bene – en ik zwaaien en teken doen dat zij toch gewoon in die vrije plaatsen kon rijden en zij maar trompen en ik heb dan maar toegegeven. En toen riep ik luidkeels “TRUT”. Vergetende dat er 2 hele lieve kindjes op mijn achterbank zaten. :-$

Als ze het woord ooit zullen gebruiken, weet ik alvast waar ze het geleerd hebben.

Nieuwe job

Sinds vandaag ben ik officieel “meewerkende echtgenote” en dus in feite zelfstandige. Ik heb mijn bediendenjob op een notariaat opgegeven om meer bij de kindjes te kunnen zijn en om mijn man te helpen in de zaak.
De zaak van mijn man – onze zaak nu dus – is een zwembadbedrijf.

Ik ben eigenlijk al enkele dagen aan het werk en net zoals bij elke nieuw job is het wennen, maar het is leuk. Echt druk is het voor mij nog niet, omdat ik nog zoveel moet leren. Voor mijn man blijft het zoals altijd druk druk druk, ondanks het slechte weer. Momenteel heb ik dus nog geen stress

Naast de administratie hou ik mij bezig “onze zaak” een beetje op te frissen en te vernieuwen. Ik heb dan ook nieuwe kantoormeubelen besteld, na 15 jaar mag dat wel eens, en mijn volgende uitdaging is het ontwerpen van onze website.

Allemaal leuke dinges.
Zwembaden zijn dan ook een prachtig product om te verkopen / te plaatsen.
Voorlopig heb ik nog geen spijt van onze beslissing.

(En neen, in onze tuin ligt nog geen zwembad, maar de bouwvergunning is er en ik hoop dat we er dit najaar de tijd zullen voor vinden. )