Naar de crèche

Maandag ging Gaëlle voor het eerst naar de crèche. Ze stelt het heel goed. In het “heen-en-weer-schriftje” lees ik dat ze flink eet en een “lieve en brave baby is”. Bij Maxime liet ik traantjes in de wagen, weet ik nog, maar bij Gaëlle niet. Bij een tweede kindje is alles meer vanzelfsprekend en ben je toch veel minder snel ongerust.

“Bel gerust eens over de middag om te horen hoe het gaat” zei de verzorgster nog. Ik heb het niet gedaan. Ik vertrouwde het volkomen. Uiteraard was ik wel heel blij toen ik haar ging ophalen en wilde ik álles weten… Op weg naar de crèche kreeg ik weer dat zalige gevoel van geluk en verlangde ik zó om haar weer in mijn armen te hebben.

Het is nog een beetje wennen, meer voor mij dan voor haar aangezien ik nu ook terug ga werken, na meer dan 5 maand thuis te zijn geweest.

(slechts) 3 dagen per week werk ik bij Gaëtan op de zaak en daarmee ben ik enorm verwend. Niet veel mama’s kunnen er voor kiezen wat minder te gaan werken en meer tijd met hun kindjes door te brengen. M’n lieve man is ook blij met een helpende hand, dus is iedereen content!

(behalve mijn vorige werkgever   maar het flatteert mij wel dat ze mij missen en dat ze het heel spijtig vonden dat ik wegging)