Gaëlle’s naveltje

Wikipedia schrijft het volgende:

“De navel is het litteken dat achterblijft na het verwijderen van de navelstreng. De navel heeft daardoor een symbolische betekenis van verbinding met het leven gekregen. De vorm van de navel is afhankelijk van de wijze waarop het litteken vergroeit. Er zijn vier veel voorkomende verschijningsvormen: het knoopje: een eerder platte navel die het uitzicht heeft van een ronde platte knoop, de innie: een ovale tot ronde holte die varieert in doorsnede en diepte, de outie: een licht uitstulpende navel en het bolletje: is een outie met binnenin een lichte uitstulping in de vorm van een bolletje dat evenwel niet uit het putje uitpuilt.”

Net als de vingerafdruk is de navel bij iedereen anders en uniek.

Gaëtan heeft een innie (oneindig diep) , ik heb een bolletje en Maxime heeft een knoopje.

Maar Gaëlle heeft een prachtig naveltje, vandaar dat ik er iets over wilde schrijven op m’n blog. Zij heeft een soort knoopje in de vorm van een sterretje of bloempje. Telkens ik haar verschoon vind ik het zo leuk om er naar te kijken, heel bijzonder!
Ik zet er een fotootje bij hoewel ik moet toegeven dat het wat vreemd is zo op foto…, maar in het echt is het écht leuk om te zien!

Reacties

Aan mijn “blog statistieken” zie ik dat onze blog regelmatig bezoekers krijgt en dat vind ik heel leuk. Nu zou het nog leuker zijn mocht ik weten wie mijn lezers zijn. Al is het een korte boodschap van “hoi”, “groetjes” of “tot binnenkort misschien”, of eventueel een bedenking bij wat ik te vertellen heb, laat een berichtje achter!

Gaëlle 5 maand

6 kg 250 – 64 cm

eet fruitpapje

Allemaal nog steeds ziek

Het was een utopie te denken dat Gaëlle niet ziek zou worden. Ik vreesde er voor en ze is dus ook ziek. Ik ben nog nooit zo lang verkouden geweest – 2 weken – en dan bedoel ik niet gewoon wat gesnotter maar écht ziek, met alle mottigheid vandien. En probeer maar eens te rusten met twee kindjes… Volgende week begin ik terug te werken en zou Gaëlle naar de crèche gaan. Ik hoop dat we allemaal snel beter worden. Het is echt verdomd vervelend dat het zo blijft aanslepen.
Deze keer is het toch een hardnekkig virus zulle!

Ziek

Sinds onze thuiskomst , anderhalve week geleden, ben ik verkouden. Met ups en downs en een grote dip laatste donderdag. Het wil maar niet overgaan. Bovendien heeft Gaëtan het ook gehad, hij is aan de beterhand. En nu is ook Maxime aan de beurt, sinds woensdag. Heel vervelend. De koorts is vandaag beter, maar het probleem is dat hij nog steeds niet kan snuiten dus blijft het snot bij hem overal zitten, moet hij vreselijk hoesten en is hij waarschijnlijk ook misselijk van het inslikken van al dat slijm. Ik vroeg aan de dokter “een middeltje om hem wat sneller te doen genezen”. Maar blijkbaar bestaat dat niet. Verkoudheden moet een mens zelf overwinnen. We kunnen alleen maar de symptomen verzachten met een neusspray, koortswerend middel en hoestsiroop. Ze heeft wellicht gelijk. Maar bij het gevoel van zijn hete lichaampje en de aanblik van zijn waterige oogjes voel ik mij zó machteloos.

Och, het is maar een snotvalling, ’t is de eerste niet en ook de laatste niet.

 
Voorlopig heeft Gaëlle het nog niet. Ik hoop dat haar baby-immuniteit het nog een beetje volhoudt. Zo kan ik ook een beetje recupereren.

Liefde is… weten wat ze graag lust van de frituur

We zijn net terug van 5 daagjes wandelplezier in het Zwarte Woud (Duitsland). Het hotel was mega goed (gelukkig, want we hebben er genoeg voor betaald) en vooral: het weer was prachtig! Want hoe je het ook draait of keert: een vakantie is pas geslaagd als het weer mee zit.

Gaëlle bleef bij de mamie. Goh wat heb ik haar gemist! Maar het was een goede beslissing, want zo heeft zij genoten van de aandacht van haar oma en konden ook wij wat meer relaxed genieten van onze vakantie, zonder ons op te jagen voor het volgende flesje of vuile pamper of huilbui bij het avondmaal…

Maxime heeft ook genoten van de wandelingen, veel meegewandeld, veel spaghetti gegeten, lekker gezwommen. Het was leuk voor iedereen.
Hij is ook zindelijk ondertussen – sinds het begin van de krokusvakantie. Hoera! Dus wij overal met z’n plaspotje onder de arm (in een plastic zak): op het wegrestaurant onderweg, aan de buggy tijdens de wandeling, en mee op de kamer uiteraard. Best wel grappig, maar geen ongelukjes!

Gaëlle eet ondertussen flink haar fruitpapje, met dank aan mamie die er haar werk van gemaakt heeft tijdens haar verblijf bij haar.

Wij eten eigenlijk heel zelden een pakje friet van de frituur, maar meestal wel als we net terug zijn van reis. Het lijkt niet ver, maar het is toch 586 km rijden. Na zo’n trip had ik wel zin in een goe pakske Belgische frietjes.
Gaëtan ging na onze aankomst toch vlug even over en weer naar z’n zaak en ik vroeg of hij frietjes wilde meebrengen. Zo gezegd zo gedaan. Hij kent mij blijkbaar door en door want zonder de details door te geven kreeg ik mijn medium pakske met andalouse saus – in een apart potje – en een frikadel. Als dat geen liefde is?

(tussen haakskes, voor hem is het een groot pak zonder saus, twee hamburgers en een saté. Die saté zou ik vergeten zijn, maar anders ken ik hem eigenlijk ook wel goed )

In bad

 

Een van de lievelingsbezigheden van Maxime is in bad gaan. Lag het aan hem, hij zat er elke dag 3 uur in. Wat begint als een groot plezier, eindigt jammer genoeg bijna altijd in een drama. Hij zit er zó graag in, dat hij er niet uit wil. Ondertussen ben ik het wel gewend dat ons badritueel eindigt met traantjes. Wel jammer eigenlijk.

Ik heb me voorgenomen met Maxime te gaan zwemmen, eenmaal dat Gaëlle naar de crèche gaat. Dat zal hij vast heel leuk vinden.
 
Zijn zusje heeft minder last van “de bad-blues”. Ook al is ze nog zo klein. Uitkleden, inzepen, koude, in bad, uit bad, koude, afdrogen, lekker insmeren met lotion, kleertjes aandoen, het is haar allemaal goed!

Nachtmerrie

Deze nacht had Maxime een nachtmerrie. Het ventje lag te huilen in zijn bedje. Gewoon troosten hielp niet. Heb hem dan van onder de dekens gehaald, geknuffeld zoals alleen mama’s dat kunnen, zijn lievelingsliedje gezongen en toen is hij na enkele minuutjes in mijn armen in slaap gevallen. Ik had niet gedacht dat dat nog zou kunnen met een peutertje van 3. Ben nog eventjes zo blijven zitten. Heerlijk.

Maxime’s lievelings-slaapliedje: De Maan

Voor ik kan gaan slapen moet er eerst een lichtje aan.
Geen kaars, geen lamp en geen lantaarn.
Die zijn zo klein.
Ik wil de Maan.
De Maan moet aan!

Kleerkast

Ik had mij voorgenomen om tijdens mijn zwangerschapsverlof, nog vóór de geboorte van Gaëlle, mijn kleerkast eens op te ruimen. Doordat Gaëlle dan 2 weken vroeger dan gepland geboren werd en na nog veel uitstel is het er deze week pas eindelijk eens van gekomen. Wat een vreselijk karwei. Meer dan de helft van de kleren heb ik in geen jaren gedragen en toch kan ik van sommige stukken zo moeilijk afstand doen. Uiteindelijk heb ik toch enkele zakken kunnen wegdoen. De kast ligt er weer netter bij, maar echt veel plaats is er niet bijgekomen.

Nog erger is het gesteld met de kleerkasten van de kindjes. Hemdjes en pyjamaatjes van Maxime draagt Gaëlle nu verder maar ik heb het grote geluk van ook een meisje te hebben en ik heb haar eigenlijk al veel te veel nieuwe kleding gekocht. Maar ’t is zó leuk!

Hoewel Gaëtan en ik het er over eens zijn dat ons gezinnetje nu compleet is, kan ik onmogelijk afstand doen van de kleertjes die Gaëlle ondertussen ontgroeid is, noch van de echte jongenskleding van Maxime die ze waarschijnlijk toch nooit zal dragen. Idem met mijn zwangerschapskledij.  

Stel dat er “een ongelukje” zou gebeuren…

Ach voorlopig heb ik nog geen plaatsgebrek,  ik vind altijd ergens nog wel een gaatje.