Gaëlle (bijna) 4 maand

 

Morgen is Gaëlle 17 weken, gezien ze op een vrijdag geboren is. Maandag, de 28^ste, is ze dag op dag 4 maand.

Tijd dus voor een fotootje.

Op de laatste consultatie van Kind & Gezin woog ze 5,700 kg voor 60 cm. Daarmee zit ze net onder de curve van “het gemiddelde”.

Gaëlle drinkt nu 4 flesjes per dag. Lekker gemakkelijk: ’s morgens, ’s middags, rond 17u en rond 22u. Eigenlijk zou ze nog 5 flesjes per dag moeten drinken. “Zou u toch niet proberen dat 5^e flesje erbij te krijgen?”. “Zie, vorige keer zat ze op het gemiddelde, nu zit ze al onder die curve”.

Ik voelde me net een leerling tegenover een strenge lerares en knikte maar zoals ik dat destijds in de klas ook zou gedaan hebben. Gaëlle heeft genoeg, ze drinkt altijd haar flesjes leeg, is content, slaapt goed en is gezond. Waarom zou ik ons goede ritme aanpassen omdat de boekskes dat zeggen? Om dat 5^e flesje erbij te krijgen zou ik vroeger moeten opstaan (en haar wakker maken) en later moeten gaan slapen. Pfff. Waar is dat goed voor?

Alles gaat heel goed. Ik mag echt boffen met haar. Hopelijk mag ik dat nog vaak schrijven!

Crèche

Binnenkort ga ik terug werken en gaat Gaëlle 3 dagen per week naar de crèche.

Ik heb reeds lang een leuke crèche voor haar gevonden, vlak naast de school van Maxime. Maxime is de voorbije jaren steeds naar een onthaalmoeder geweest en het valt me op hoe anders de regels zijn. Dinsdag ben ik eens langs geweest met Gaëlle om nóg eens kennis te maken, want het is ondertussen bijna een jaar geleden dat ik Gaëlle inschreef.

In tegenstelling tot een onthaalmoeder is de crèche enorm flexibel: van 7u30 tot 18u30 staan ze paraat en ze nemen slechts 3 weken verlof over een heel jaar, met natuurlijk ook de wettelijke verlofdagen en brugdagen. Maar het kindje mag slechts 4 (extra) weken afwezig zijn (In mijn geval dus 12 dagen). Is het kindje ziek of neem je meer verlof, dan is dat pech en moet je die dag toch betalen. 

Dat was voor mij wel een koude douche. Een baby is nu eenmaal wel snel ziek en heeft snel eens koorts. Ik heb nu net ook mijn job opgegeven om bij m’n man te gaan werken en wat vaker thuis te zijn met de kids. Ik had al zoiets van: “zijn de kids eens ziek dan hoeft niets, dan blijven we lekker thuis”… 

Bovendien is de crèche ook duurder dan de onthaalmoeder. Gelukkig dat we er een deel van kunnen inbrengen in de belastingen. Ik heb alles eens becijferd en overdacht en uiteindelijk komen we er wel, maar we zullen het toch eens moeten evalueren na een jaar denk ik.

Ik vraag me af hoe alleenstaande moeders een dergelijke crèche kunnen betalen. 

Toch wil ik niet veranderen. Ik heb geen zin om nú de hele zoektocht nog eens opnieuw te beginnen. De crèche voldoet aan alles wat ik verlang voor mijn prinsesje: Het is mooi, proper, het “klikt” tussen de kinderverzorgsters en mij, ze zijn echt veel met de kindjes bezig, ze hebben ook zo’n heen-en-weer-schriftje, er is een maximum bezetting van 22 kindjes voor 3 verzorgsters en het ligt hier om de hoek.

Alleen vind ik het jammer dat die ziekte en verlofregeling zo streng is. Maar ik begrijp hen ergens wel. Gaëlle zal maar 3 dagen per week gaan. Als zij bovendien ook x-aantal weken niet zou gaan, dan “loont” het voor de crèche misschien niet meer. Het is ook geen VZW.

En toch pieker ik wel over. Logisch. Het zal misschien wel overgaan als ik zie hoe goed ze daar is. Daar wil je als ouder misschien wel wat extra voor betalen.

In ‘t nieuw

Een nieuw jaar, een nieuwe blog. De vorige titel “een zusje voor Maxime” kwam er tijdens mijn zwangerschap. Dat is nu een beetje passé. De blog gaat vooral over mijn twee kindjes, mijn twee bengeltjes. Een andere layout is ook altijd leuk. Een mens verandert zijn bureaublad of screensaver ook af en toe met een nieuw beeld of nieuwe foto.

Ik ben fier op mezelf dat ik het bloggen tot nu toe volgehouden heb. Het zal ook een leuke souvenir zijn voor Maxime en Gaëlle later – als ik ten minste te weten kom of ik deze blog op een of andere manier zal kunnen opslaan op CD rom –

Tussen haakjes: veel van de gebruikte foto’s op deze blog komen van An. Alle eer gaat naar haar. Zij leerde mij bloggen en zie tot wat dat kan leiden.

Niet vergeten deze site bij uw favorieten te plaatsen

“Pipi doedoen”

We zijn er bijna, maar nog niet helemaal. Thuis lukt het zeer goed om zindelijk te zijn. Het probleem ligt hem eigenaardig genoeg niet bij zijn blaas maar bij zijn spraak. Maxime maakt de laatste tijd goede vorderingen met zijn taal. Thuis babbelt hij er op los en eindelijk begint hij ook korte zinnetjes te maken. Maar met de juf en de kindjes in de klas spreekt hij niet. Helemaal niet. Dus neem ik ook aan dat hij het niet zal zeggen als hij moet pipi doen. Ze gaan wel op regelmatige tijdstippen naar het toiletje, maar ja, als je moet, dan moet je hè.Voorlopig durf ik hem dus nog niet zonder pampertje te laten gaan.

Maxime’tje is soms toch zo’n vreemd ventje. Volgens de juf is hij heel flink: “hij doet alles wat ik vraag”. Maar een eigen willetje hebben in de klas mag ook wel eens: “wil je puzzelen?” OK, “wil je kleuren?” OK.

Hoe komt dat toch dat hij op school of bij vreemden zich zo laat doen en helemaal niet spreekt? Thuis heb ik al vaak genoeg kennis gemaakt met zijn sterke wil en zijn grilletjes.

Misschien heeft hij ook hier weer een beetje tijd nodig om die nieuwe schoolsituatie te leren kennen. Ik hoop dat hij snel een beetje vorderingen maakt. Elke mama wil toch dat haar kindje flink is? Kinderpsychologen en logopedisten zijn er om ons te helpen maar het idee dat ik iemand nodig zou hebben maakt me ongelukkig. Het geeft me het gevoel dat het allemaal aan mij ligt en dat ik niet goed bezig ben met de opvoeding van m’n zoontje. Ik weet dat ik zo niet mag denken, maar het is sterker dan mezelf.

Pijn

Maxime kwam vandaag met een enorme “krabbel” in zijn gezicht van school. Hij was even happy als anders als hij me zag, maar ik kreeg een krop in mijn keel toen ik hem zó zag: een krab onder z’n oog en nog een in zijn hals. De juf kwam (gelukkig) spontaan naar me toe en vertelde dat er een ander kindje hem gekrabd had. Ze was er net te laat bij en verontschuldigde zich. Ze weet welk kindje het is en zal hem beter in de gaten houden. Ik verwijt haar niets, je kan nu eenmaal moeilijk 20 kinderen allemaal constant in het oog houden. En het zal wellicht niet de laatste keer zijn dat zoiets gebeurt.

Toch maak ik me zorgen. Eerder deze week sloeg Maxime zachtjes tegen zijn eigen hoofdje en zei “pijn”. Maxime spreekt jammer genoeg nog steeds niet goed, dus kan hij noch aan mij noch aan de juf zeggen wie hem pijn doet (als dat al het geval was, misschien vertelde hij over wat hij bij andere kindjes zag).

Ik heb altijd gevreesd dat mijn stil ventje zich zou laten doen. Hopelijk heeft dit voorvalletje hem wakker geschud om beter voor zichzelf op te komen.
Hij gaat zo graag naar school. Hopelijk verpest één of ander ettertje in zijn klas de sfeer nu niet…

Terug naar school

Gisteren ging Maxime vol enthousiasme terug naar school. Hij ging de hele dag en heeft zich flink gedragen en goed geamuseerd, aldus de juf en papa (het was ook overduidelijk aan zijn humeur, dat het heel leuk geweest was). Gisterenavond was hij echter te opgewonden om te gaan slapen! Bovendien sliep hij zó slecht deze nacht, dat ik dacht dat hij ziek was en hem dus thuis hield vandaag. Maar tegen de middag was hij alweer de oude. Momenteel doet hij een dutje en kan hij zoals gepland nog eens met zijn peter en tante Doortje op stap.
Morgen gaat hij wellicht weer even graag naar school!
De voorbije twee weken was het echt “kalmpjes aan”. Nu moeten we weer in een ander ritme komen. Dat van op tijd opstaan en naar school…

De potjestraining gaat vooruit. Maar zoals met alles bij Maxime, heeft hij ook hierbij veel tijd nodig. Geduld, maar we komen er wel. Thuis loopt hij zonder pamper, maar hij heeft nog te veel ongelukjes om zonder pamper naar school of “buiten” te kunnen.
We blijven oefenen!

Kerstvakantie

Ik geniet van de kerstvakantie. Ondanks het koude weer en het gevolg daarvan: dat we niet of bijna niet buiten kunnen, heb ik al enkele heerlijke dagen beleefd. We slapen lekker lang. Ja hoor, zelfs met twee kinderen kunnen wij tot 9u blijven liggen. Soms beginnen we de dag met Maxime bij ons in bed. Dan lekker allemaal samen ontbijten. Gaëtan die ’s middags ook naar huis komt en ’s avonds vroeg thuis is. Als zelfstandige in de zwembadbranche is het nu extra kalm voor hem, dus extra leuk voor ons. Maxime is ook heel flink de laatste dagen: de jaloezie is (voorlopig) over, hij is weer lief voor zus en mij en houdt zich alleen bezig als ik het vraag. Daarnet zaten we samen te kijken naar de neerdwarrelende sneeuwvlokjes, lekker knus bij elkaar. Lekker niets doen kan ook eens zalig zijn. Leve de vakantie!

(En toch denk ik dat Maxime maandag met even veel plezier weer naar school zal gaan… )