3 maand

Vandaag is Gaëlle 3 maand. Ze is een leuke baby. Al zeg ik het zelf Ze kijkt steeds minder kwaad , ze slaapt goed, ze eet(drinkt) goed, alles gaat goed. Heerlijk. Maxime is de laatste tijd wel erg jaloers. Dat komt vooral omdat het nu vakantie is. Dus geen dagmoeder of school om hem overdag bezig te houden, enkel mama en zus. Ik doe mijn best om de aandacht te verdelen en spelletjes te spelen met hem, maar dat is niet altijd even evident. Een frisse wandeling buiten doet meestal wonderen, maar jammer genoeg kan dat niet alle dagen. Hier hebben we ook af en toe last van het vervelingsduiveltje…

speelgoedstofzuiger

Al een hele tijd is Maxime gefascineerd door onze stofzuiger. Ik vond het dus een leuk idee om voor hem een speelgoedstofzuigertje te kopen. Het laatste cadeautje in de rij van Sinterklaas – verjaardag – Kerst. Hij vindt het inderdaad fan-tas-tisch! Wij minder. Het ding werkt echt, nu ja, bijna echt: het maakt lawaai – nog meer dan een gewone stofzuiger en zuigt een beetje, weliswaar met te weinig kracht om echt te zuigen. De wieltjes piepen en kraken dat het een lieve lust is. Het mondstuk schaaft over de vloer (heb ik ondertussen al voorzien van enkele viltjes). Bovendien lopen de (herlaadbare) batterijen veel te snel leeg met als gevolg: een huilende peuter. En soms ook een huilende baby, opgeschrikt door al dat lawaai en rumoer. Vreselijk. Ik wou dat ik het nooit gekocht had. Of op zijn minst nooit de batterijen erin gestoken had. Nu moet ik ’s avonds er zeker aan denken de batterijen op te laden of Maxime z’n dag begint al slecht.

Meestal wil ik dit niet, maar deze keer hoop ik dat hij snel z’n interesse aan dit speelgoed verliest.

Voeding

Van bij de geboorte is “de voeding” ontzettend belangrijk. Van bij de zwangerschap eigenlijk al. Maar eens het kindje geboren is, komt er al wat meer stress voor de mama bij kijken. Een van de meest gestelde vragen is: “En? Eet ze een beetje goed?”, gevolgd door “is ze al veel bijgekomen?”. Als ze dan eens wat minder drinkt, of lastig is, krijg je algauw van die – sorry dat ik het zeg – dwaze opmerkingen: “heb je wel genoeg melk?”, “zou je niet overgaan naar flesjes?”, “misschien is ze niet voldaan?”, enzovoort. Sjonge, sjonge. En het gekke was, dat ik ze bijna nog ging geloven ook.

Maar ik heb het grote geluk gehad dat zowel Maxime als Gaëlle graag en goed van de borst dronken. Tussen haakjes Gaëlle slaapt al lekker door! Ten minste een 7-tal uurtjes. Heerlijk!

Bij Maxime ging de borstvoeding in het begin wat minder, maar eens op dreef heb ik het zonder problemen 3 volle maanden gedaan. De overstap naar het flesje ging ook vlotjes. Gaëlle nadert de 3 maand (al?!) en dus zou ik graag weer overschakelen naar het flesje. In tegenstelling tot Maxime, wil zij geen tutje. Ik voelde al aan dat dit niet zo gemakkelijk zou gaan.

Vandaag heb ik voor de eerste maal geprobeerd het flesje aan te bieden, zonder succes. Nu ja, ik had ook niet verwacht dat dit onmiddellijk zou lukken. Maar ons miss’ke zal het mij zeker niet gemakkelijk maken…

De borst en haar duimpje, DAT is wat ze wil, en voorlopig niks anders.

Wat mij de laatste dagen eigenlijk nog meer stress bezorgt, is Maxime die plotseling bijna niets meer wil eten. Het begon met kip. Dat vond hij op een dag helemaal niet lekker meer. Dan vis, en nu mag ik ook al z’n favoriete gehakt van mijn lijstje schrappen. Sommige groentjes en aardappelen wil hij wel nog. Als ik hem probeer te foppen door het vlees of de vis onder z’n patatjes te mengen, mag ik het volledig vergeten. Een kleuter van 3 maak je niets meer wijs. Dan gaat er niks meer in. En koppig dat hij is. De boterham ’s ochtends wil er ook al niet meer in.
Deze namiddag wilde hij zelfs z’n yoghurtje niet meer in z’n stoel opeten – wat hij anders zo graag doet. Neeeeen dat moest voor de TV. En ja dat is mijn fout, want z’n melkje dat mag wel voor de TV en af en toe z’n boterhammetje ook, en z’n banaantje onlangs ook … stom – stom – stom, hoe kon ik nu zo stom zijn om daarmee te beginnen?!

“Eten doen we in de keuken en daarmee basta!”, da’s het zinnetje dat Maxime vanaf vandaag heeeel vaak te horen zal krijgen. Hij zal zijn eigen toch niet uithongeren zeker? Hopelijk is het weer zo’n fase…

1 – 2 – 3 !

Zondag werd Maxime 3 jaar! Ongelooflijk hoe snel de tijd vliegt. (Cliché, ik weet het, maar met kinderen gaat het echt supersnel) Hij wordt nu echt een flinke jongen. De laatste weken maakt hij ook veel sprongetjes in z’n ontwikkeling: z’n spreken gaat er nu goed op vooruit (oef), hij slaapt af en toe zonder tutje, hij gaat af en toe op het potje (dankzij mamie en haar engelengeduld), … we maken echt vorderingen!

Hiep hiep hoera voor Maxime!!

Naar School

Donderdag en vrijdag 29 – 30 november ging Maxime in de namiddag naar school. En wat een succes! Hij gaat echt graag. Misschien zegt hij niet veel in de klas, maar thuis is hij laaiend enthousiast. Vorige week ging hij nog een weekje bij onze dagmoeder. Ik wilde nog een beetje genieten van het gemak en het comfort

Deze voormiddag ging hij weer naar de klas. Toen ik hem ging ophalen, wilde hij amper mee naar huis! Toch wil ik hem nog even halve dagen laten gaan, kwestie van een middagslaapje te kunnen doen. Ik had het nooit durven dromen dat hij “school” zo leuk zou vinden.

Op een dag zijn ze er echt aan toe en hebben ze nu eenmaal die nieuwe prikkels én vriendjes nodig. Leuk leuk leuk.

Sinterklaas

Zaterdag is Sinterklaas écht bij ons langsgekomen met 2 van zijn Pieten.

Maxime was een beetje bang maar heeft niet gehuild. Flinke jongen! Wat een leuke belevenis. Bij mij kwam de Sint nooit aan huis maar stond er ’s morgens een berg speelgoed uitgestald. Dat was ook heel magisch! Hoe wist die Sint toch wat ik wilde? En hoe kreeg hij dat speelgoed toch binnen zonder dat ik er iets van merkte? Ook al was ik nog zo klein, dat zijn belevenissen die je nooit vergeet. Wat is het heerlijk om kind te zijn…

Osteopaat

Ik ben ondertussen 2x met Gaëlle naar de osteopaat geweest. De eerste maal was het resultaat verbluffend: Ze werd veel rustiger en sliep sneller weer in na de voeding. Ze werd blijer en kon ook gewoon eens genieten van ons gezelschap in haar relax. Tot dan toe had ik altijd de indruk dat ze ofwel sliep ofwel huilde. Gewoon wakker zijn en rondkijken dat kon ze enkel in mijn armen (of die van iemand anders), niet in haar bedje of relax. Ze slaapt ondertussen ook langer ’s nachts: minimum 5 uur. Het spugen blijft jammergenoeg. De 2^e maal bij de osteopaat veranderde eigenlijk weinig maar het is ook niet verslechterd.

Het is toch iets bizars, vind ik. Want de osteopaat dóet eigenlijk weinig. Een deel van mij wíl wel geloven dat het hielp en een ander deel van mij vindt het gewoon toeval dat ze net na die behandeling veranderde. De “zwaarste” eerste twee maanden zijn voorbij. Ze zou misschien sowieso wel rustiger en langer slapen…En toch gaan we donderdag nog een (voorlopig?) laatste maal bij hem langs.