1 + 1 = meer dan 2

Tante Rose, onze dagmoeder is al een week ziek, dus zit ik met de 2 kids thuis. Maxime moet mij nu de hele dag delen met zijn zusje en dat zorgt voor jaloezie en prikkelbaarheid (en oververmoeidheid van mij ). Alle spelletjes zijn ondertussen gespeeld en hij verveelt zich nu steendood. De Sint brengt wel nieuw speelgoed mee, maar dat is helaas maar voor zaterdag (dan komt hij écht !).
De oplossing: morgen gaat hij de hele namiddag naar school. Hij is al ingeschreven en dus mag het. Toevallig heeft juf Sofie vanaf morgen een stagiair en zijn ze dus met twee voor de klas. Zo zal ze wat extra aandacht voor hem hebben. Wat een luxe. Dinsdagnamiddag gingen we reeds een kijkje nemen en hij voelde zich behoorlijk op zijn gemak, zelfs toen ik er een kwartiertje niet meer was. Spannend…

Ondertussen weet ik wat het is om full-time voor twee kindjes te moeten zorgen en is mijn respect voor de dagmoeders en kleuterjuffen immens groot geworden!

Verandering van gedacht

Maxime gaat nog steeds niet naar school. Mijn fout. Eerst vond ik het te vroeg, dan werd Gaëlle geboren, dan wist ik niet goed meer welke school kiezen, dan zag ik het praktisch niet zitten om hem en mezelf op tijd klaar te krijgen tegen 8u30 en hem ’s middags weer op te halen. En… dan is er nog steeds het zindelijkheidsprobleempje.
Ondertussen hebben we besloten om Maxime toch naar het schooltje naast de crèche van Gaëlle te laten gaan. Lekker praktisch. Maar bovendien splitsen ze het eerste kleutertje na Nieuwjaar en zal het dus toch een kleiner klasje zijn dan eerst voorzien. Ik heb ook altijd wel een goed gevoel over dat schooltje gehad, dus ben ik weer bij mijn eerste gedacht. Na Nieuwjaar MOET hij gaan. Enfin, hij moet van mij en m’n man, maar verplicht is hij in feite niet. Ik zal het er waarschijnlijk moeilijker mee hebben dan Maxime’tje zelf.

Maar eerst komt de Sint nog, dan is het nog zijn verjaardag en dan nog Kerst en Nieuwjaar. Het moet allemaal niet te snel gaan…

Reflux

Kleine Gaëlle heeft reflux. Zoals heel veel kindjes. Da’s meteen de verklaring voor haar “huilerigheid”. Ik had het eigenlijk al opgegeven om medicatie te geven omdat die toch niet echt hielp. Toch besloot ik nog eens naar de kinderarts te bellen. En neen, om echt effect te hebben zou ik minstens een weekje geduld moeten hebben en neen, het spuugen zou niet ophouden, maar ze zou er minder last van moeten hebben.
En inderdaad het middeltje (“Zantac”) helpt. Ze spuugt nog, maar heeft er minder last van.

Nu voel ik mij super schuldig dat ik mijn kleintje al medicatie geef. Ze is nog zo klein. Bovendien staat er op de bijsluiter dat je het niet meer dan twee weken mag geven en “dat de klinische ervaring bij kinderen beperkt is”. De kinderarts zei dat het wél een maand of twee mag gegeven worden. Maar wat denk je als moeder daar dan van?

Vreemd hoe je als volwassen eigenlijk nog al (veel te) snel medicatie neemt, zonder er bij stil te staan dat dat eigenlijk allemaal ook niet echt gezond kan zijn. Dan denk je “baat niet dan schaadt het niet”. Maar voor je kindje, dan denk je daar toch anders over. Ook wat voeding betreft: voor je (kleine) kids niets dan gezonds, geen cola, geen chips. Alsof dat met het ouder worden minder ongezond wordt?

Vandaag ging ik met haar bij de Osteopaat langs. Misschien helpt dat haar ook/beter. Hier denk ik wél “baat het niet dan schaadt het niet”. Ik ben eens benieuwd…

Alles gaat goed

Onze pc heeft het begeven. De nieuwe is besteld, maar we moeten nog een beetje geduld hebben… Vandaar dat het even stilletjes is op onze blog.

Maar geen nieuws is in ons geval goed nieuws. Gaëlle eet goed en groeit goed. Op vier weken woog ze 4.100 kg en mat ze 53 cm. Da’s dus 1cm per week ! Anderzijds heeft ze wel last van reflux. Maxime spuugde destijds ook heel veel, maar had daar niet zoveel last van. Medicatie helpt niet echt, dus ben ik er maar mee gestopt. Het is iets dat er zal moeten uitgroeien, denk ik. Alle kindjes spuugen wel. Ik maak er niet zo’n drama van, zij wel

En ja, de nachten zijn zwaar en overdag kan ze wel lastig zijn. Maar het is zeker niet alle dagen en ze is zeker geen huilbaby, dus heb ik wel wat geduld… Ik troost me met de gedachte dat ze zeker niet de enige is. Met Maxime hadden we een heeeel rustig baby’tje, vandaar dat het contrast misschien nu groter lijkt.

Nu zit ik op mamie’s pc, maar binnenkort ben ik wel weer “online” en breng ik meer nieuwtjes…