Vergelijking

Gezien dit mijn tweede zwangerschap is, ga ik automatisch ook een beetje vergelijken. Bovendien heb ik nu ook een betere kijk op die zwangerschapsfabeltjes omtrent het raden naar het geslacht van het kindje. Mijn ervaring:

* Ik ben nu veel misselijker geweest – en af en toe nog steeds – dan bij de zwangerschap van Maxime. Dit gold trouwens ook voor een nicht en vriendin van mij, die ook telkens meer misselijk waren bij de zwangerschap van hun dochtertje(s) dan van hun zoontje.

* Er is een fabeltje dat zegt dat wanneer je er ontzettend goed uitziet, je een zoontje verwacht. Wanneer je zwanger bent van een meisje, slorpt ze als het ware je schoonheid op…Dit geldt zeker voor mij. Ik zie er nu niet zo goed uit : meer last van zwangerschapspuistjes, geen frisse blos, …

* “Laat me je handen eens zien” Ik toonde ze met mijn handpalmen naar beneden. “Aha, het wordt weer een jongetje!”. Wanneer je spontaan je handpalmen zou tonen, zou het een meisje worden. Niet bij ons dus!

* Mijn onthaalmoeder was er ook van overtuigd dat het weer een jongetje zou worden, omdat Maxime zijn “kruintje” (dat is dat punt / die weerborstel op je hoofd, vanwaar je haartjes groeien, in een spiraal) in het midden van zijn hoofdje zit. Als het niet in het midden zit, dan is het tweede kindje van een ander geslacht.
Klopt dus ook niet. Nadien zei ze: “Nu ja, helemaal in het midden zit het niet, hè, ‘t is een beetje een twijfelgeval”. Ja, ja

En verder:
* Ons tweede kindje beweegt veeeeeeeel meer dan Maxime destijds. Bij hem maakte ik me af en toe zorgen omdat ik al een tijdje niets meer gevoeld had. Maxime zat wel graag met zijn voetjes tussen mijn ribben, aiaiai. Zusje maakt gewoon allerhande buitelingen.

* Ook deze keer heb ik niet echt zo’n zotte goesting. Maar wel een complete afkeer van vis, terwijl ik dat anders wel lustte.

* Het is deze keer wel zwaarder, maar dat ligt eerder aan het feit dat er nog een klein broertje rondloopt, die ook veel aandacht nodig heeft en mij niet zoveel rust gunt

Als jullie nog van die “zwangerschapsfabeltjes” kennen, hoor ik ze graag. Wil ze ook wel eens aan de waarheid testen!

Ziek

Ons Maxime’tje is ziek. Het is begin augustus en hij heeft een zware keelontsteking. Een warme zomerzondag te lang in het ploeterbadje gezeten en het is van dat. Of zou het eerder van de regendagen nadien geweest zijn? Rotzomer!

We mogen zeker niet klagen: in vergelijking met andere kindjes, die zwaar of heel vaak ziek zijn, is dit maar een akkefietje.

Dit weekend was er eentje van veel zorgen, temperatuur meten, dokter van wacht, apotheek van wacht, gebroken nachten… Plotseling besefte ik hoe veel geluk we sinds zijn geboorte wel hebben met Maxime. Hij sliep relatief snel door, en is nooit zwaar of echt lang ziek geweest. ’T was dit weekend een voorsmaakje van hoe de gebroken nachten weer zullen zijn binnenkort, na de geboorte van ons zusje . Ik was al vergeten hoe zwaar dat eigenlijk wel was.

Ondertussen is hij alweer veel beter hoor. Hij heeft geen koorts meer, hij is enkel nog hees. Wat ontzettend zielig klinkt bij zo’n kleintje. Hij geniet nog na van de aandacht en extra knuffels

Nadien wordt het weer afkicken van die extra aandacht

Over de liefde

In de Libelle – mijn lijfblad – van deze week schrijft Rika Ponnet, Libelle’s relatiedeskundige, het volgende:

“Voor minder dan overweldigende passie en totale harmonie doen we het niet meer. Zo gaan we te werk als een Don Juan, en verwarren hartstocht en verliefdheid met intimiteit en liefde. Het eerste is het najagen van een droombeeld dat altijd aan scherven valt, het tweede kan een leven lang gevoed en gekoesterd worden. Het eerste vertrekt vanuit het ik, het tweede vanuit het jij. Liefde heeft immers alles te maken met kwetsbaarheid toelaten, bereid zijn om te geven zonder te krijgen. Vooral bij die kwetsbaarheid wringt het schoentje. We zoeken bij de ander openheid en betrouwbaarheid, maar bieden een voedingsbodem aan die bestaat uit voorwaardelijkheid, seriële monogamie en hoge echtscheidingsstatistieken. En toch. Er zijn nog altijd heel veel mannen en vrouwen die er wél voor gaan.”

Ik kan mij wel goed vinden in wat mevrouw Ponnet schrijft.

Tussen Gaëtan en ik is het geen hartstocht en verliefdheid (meer) maar dubbel zoveel intimiteit en liefde. Wij gaan ervoor! Bereid zijn om te geven zonder te krijgen, daar gaan wij voor… Ik durf het luidop zeggen: ik ben gelukkig! Dit jaar zal het tien jaar zijn dat Gaëtan mij gelukkig maakt… Dank je, liefje. Ik hou van jou.

Laatste vakantiedag

Morgen ga ik weer werken. Maxime gaat morgen en vrijdag nog even bij z’n Mamie maar maandag is het ook voor hem weer terug naar tante Rose, oftewel onze onthaalmoeder. Dat wordt afkicken voor ons beide

Ik ben sinds mijn ouderschapsverlof eigenlijk nog nooit zolang thuis geweest met Maxime. Natuurlijk hadden we wel verlof maar dan gingen we op reis of altijd wel ergens heen. En dan is de situatie helemaal anders. Deze laatste anderhalve week werd ik serieus getest op mijn vaardigheden als mama. Alles wat ik Maxime wilde leren in deze periode is mislukt: alleen eten – njet, een boterham eten zoals het hoort en niet in blokjes – njet, zindelijkheidstraining – njet. Ik wilde, achteraf gezien, gewoon genieten van ons samenzijn, er niet steeds een probleem van maken omdat het een of ander niet lukte en de (krokodillen)tranen die erbij horen zoveel mogelijk vermijden. Dus gaf ik maar toe en hielp ik hem zoals altijd bij het eten en sneed ik zijn boterhammetje in stukjes en zet hem nog steeds op het potje maar op dat plasje zal ik nog even moet wachten.

Ben ik niet goed bezig? Zo ervaar ik het niet. Ieder kind is anders. Het gaat tenslotte om kleine dingen. Maxime is blij en over het algemeen braaf. Hij loopt niet weg, ik kan gemakkelijk boodschappen doen met hem, bij vrienden of familie gedraagt hij zich ook voorbeeldig, hij eet zijn bordje meestal leeg (al is het met mijn hulp), hij gaat graag slapen en slaapt minstens tot 8u30 aan één stuk, dus ik klaag zeker niet.

Natuurlijk is hij ook wel eens driftig als hij zijn zin niet krijgt en luistert hij niet altijd even goed, maar dat is niet meer dan normaal voor een kind van 2,5 jaar, toch?

Kinderen opvoeden is geen ganzenspel, zegt mijn mama wel eens. Gelijk heeft ze. Het is zoeken, proberen, kalmte bewaren en vooral heel geduldig zijn.

‘T was een leuke vakantie, alleen jammer van het weer