Oei ik groei 2

Eerder schreef ik niet zo lovend over het boek “Oei ik groei”, toch wil ik het zeker niet helemaal afbreken: er staan heel interessante weetjes in, tips, herkenbare reacties van ouders enz. (Ik lees er soms nog in en het schijnt een bestseller dus…). Alleen lig ik een beetje in de knoop met de leeftijdsschaal (“ten vroegste op x maand kan je kindje dat en dat”) maar dat is heel persoonlijk, zowel voor mij als mijn zoontje. De website vind ik wél een aanrader: http://www.oeiikgroei.nl/

Communicatieprobleem

Maxime is over het algemeen een braaf en rustig kind. Hij is nooit een “ontdekkertje” noch “weglopertje” geweest, wat op zich wel gemakkelijk was en nog steeds is. Keerzijde van de medaille is dat hij daardoor alles ook op zijn gemak doet: leren lopen, zelfstandig eten en drinken en leren praten.

Ieder kind heeft zo zijn tempo, stel ik mezelf gerust. De enkele woordjes die hij wel al kan uitspreken, vallen in het niets met de hele zinnen die leeftijdsgenootjes al aan elkaar brijen en ik begin het echt vervelend te vinden dat ik niet met mijn oogappeltje kan communiceren.

Juist omdat hij me niet duidelijk kan maken dat hij bijvoorbeeld liever een boterham met choco wil of liever melk dan sap of bumba of juist nijntje op tv, wordt hij de laatste tijd erg driftig. Ik praat nochtans vaak met hem, alles wat ik hem aanreik noem ik bij z’n naam, extra duidelijk. Begrijpen doet hij wel, zo goed als alles, ook complexere opdrachten, zoals “haal je fles uit de woonkamer en zet hem hier op tafel”, of “haal je schoenen maar en zet je neer en trek je pantoffels uit, dan doen we samen je schoenen aan”, dus mentaal scheelt er niets, denk ik toch.

In september mag hij naar de kleuterklas. Iedereen zegt dat hij dan wel een “klik” zal krijgen en dat hem dat extra zal stimuleren om beter en meer te praten. Ik hou mijn hart vast en hoop dat ze gelijk hebben, want ik heb al nare voorstellingen van mijn klein ventje helemaal alleen omdat de kindjes hem niet begrijpen, of in een hoek na een driftbui omdat de juf hem niet begreep.

Mamie bestolen

Toen ik m’n mama deze avond eindelijk aan de telefoon kreeg, bleek algauw waarom ze zo laat thuis waren: ze waren pas thuis na hun bezoekje aan het politiekantoor.

Gauwdieven hadden haar handtas gestolen! Ik was volledig van de kaart. Zij was – zoals altijd – kalm. Zo vreselijk vind ik het! Ik zag het al voor me: Maxime eiste eventjes alle aandacht op, handtas over de haak van de kinderwagen, en hup weg was ie. Nochtans let ze altijd zó goed op. Zij is diegene die er míj op wijst dat ik niet nonchalant mag zijn….Rotzakken! Potverdikke, potverdikke!

Er zijn ergere dingen in het leven, maar iedereen die dit al overkwam zal het beamen dat niet alleen het materiële verlies vervelend is, maar ook de rompslomp om al je paperassen terug in orde te maken heel wat ergernis met zich meebrengt en ook het idee dat dat gespuis je in de gaten houdt tot het juiste moment en er dan met je tas met je persoonlijke spulletjes vandoor gaat, best heel akelig is.

Doeme!

Komkommertijd

’t Is momenteel een beetje stilletjes op m’n blog, maar ga er maar van uit: geen nieuws is goed nieuws.

Ik voel me goed, alles gaat goed, ik wordt alleen ronder aan mijn buik (en dus niet dikker) met de dag. Mijn kapper zei het zo: “amaaai gij zijt toch wel veeeeel verzwaard sinds de laatste keer dat ik u zag”. “Euh, ja, wel logisch hè als je zwanger bent.” (Maar kan je het a.u.b. een beetje op een mooiere manier verwoorden? dacht ik bij mezelf).

Maxime’tje is na dit weekend terug bij z’n mamie (oma). Dus is het echt wel kalm thuis. We missen wel die levendigheid in huis. Anderzijds genieten m’n man en ik nu een beetje extra van elkaar en van de zwangerschap.

Voor de mensen die zich zouden afvragen hoe het loopt met de verbouwing: wel onze aannemer was vorige week met verlof en gezien het bouwverlof denk ik niet dat er de komende dagen nog veel zal gebeuren, maar het ziet er goed uit hoor! Alleen nog de afwerking. De schilder kan pas op 20 augustus beginnen en de meubeltjes kunnen pas in september geleverd worden. Ik heb (momenteel nog) geduld, als het af is in september ben ik tevreden. Dan zet ik een “voor en na” op m’n blogje.

Schuldig

Tante Rose, onze onthaalmoeder, is met verlof en wel voor 4 lange weken. We mogen nog niet klagen want als de kindjes naar school gaan mag je voor 2 maand opvang zoeken, als je zelf moet gaan werken althans. Maxime is daarom 2 weken bij mijn mama, zijn “mamie”, in Gent. Zij keek er enorm naar uit en Maxime gaat dolgraag bij haar. En ik…ik ben eigenlijk ook best wel eens blij dat hij er eventjes niet is. Erg hè! Ik voel me meteen schuldig dat ik dat ook maar durf te zeggen. Hij is natuurlijk nog maar 2 dagen weg en op woensdag ga ik op bezoek en in de weekends is hij terug thuis, maar ik geef toe dat ik vandaag toch meer ontspannen naar mijn werk vertrok en er ook nog eens 5 min te vroeg was, wat zeeeer uitzonderlijk is. Sinds de geboorte van Maxime kom ik overal wel te laat, meestal nooit meer dan 15 minuutjes, maar te laat is te laat. Als ik mijn vrije dagen plan, kom ik ook altijd tijd te kort en als ik eerlijk ben, ik loop er nogal nerveus bij de laatste tijd (zwangerschapshormonen?).

Bovendien komt er heel binnenkort een kindje bij. Ik ben precies niet goed bezig.

Het wordt hoog tijd dat ik wat aan time-management ga doen!

Eerst nog even genieten van de zee van tijd die ik de komende dagen heb, es doen wat ík wil, wanneer ík het wil en daarna ben ik lekker zelf 10 dagen met verlof, dan haal ik de “verloren tijd” met mijn oogappeltje zeker weer in!

Ik zal maar al beginnen te plannen zeker? Maar niet meer dan 2 “to do’s” per dag, beloofd.

Dipje

Op de vragen “Hoe gaat het met je? En de zwangerschap?” Dan antwoord ik steevast “goed, goed. Ca va, alles loopt vlotjes”. En dat is ook zo. Ik mag zeker niet klagen. Maar de laatste dagen voel ik me toch weer moe (ik raak niet ín noch uit mijn bed), ben ik prikkelbaar en mijn hormonen slaan af en toe tilt, zodat ik “gewoon” eens goed zou willen huilen, maar eigenlijk heb ik daar geen reden toe.
En mijn heup/bekken doet pijn en ik heb last van mijn maag en ik ben nog steeds af en toe misselijk en ik heb écht geen zin om te koken.
En op het werk is het veel te druk en zijn de cliënten erg lastig.
En de kuisvrouw laat het al twee weken afweten (al mag ik al blij zijn dat we er een hebben).
En het is zo’n verschrikkelijk slecht weer.
En …en ….

Niets om vrienden of familie mee lastig te vallen, maar gelukkig kan ik het wel effe kwijt op mijn blog!

Dat doet deugd.