Op zoek naar de rust in Luxemburg

Gaëtan en ik waren aan een romantisch weekendje toe. Ik boekte een overnachting in Luxemburg-stad in een hotelletje dat luistert naar de romantische naam “Casanova”.

Wat wij niet wisten – en wat de hoteleigenaar ons ook niet meedeelde – is dat op zaterdag 23 juni de nationale feestdag gevierd werd.

Op het plein voor ons hotel stond een enorm podium. In de namiddag waren de repetities al volop aan de gang en het leek veelbelovend.

’s Avonds na een heerlijk dineetje konden we “de parade” zien vanuit onze kamer, met aan de overzijde van het plein de Hertog en de Hertogin in levende lijve. Om 23u30 nog een mooi vuurwerk. Tot daar onze vreugde.

Om 24u begon het concert terwijl wij eigenlijk wel aan ons bedje toe waren. Bovendien viel de muziek écht tegen. Dit duurde tot 03u. Eindelijk rust? Forget it! Om 06u15 begonnen ze aan de afbraak van de eretribune en werd het hele plein met reusachtige kuismachines weer proper gemaakt. Wij konden er echt niet mee lachen…

Maxime was bij m’n mama zodat wij konden uitrusten en genieten van elkaar. Echt genietbaar waren we niet na zo’n nacht.

Op de koop toe was het nog slecht weer ook…

Toch hebben we er het beste van gemaakt (lekker gegeten, beetje shopping, leuke wandeling gemaakt – al was het onder de paraplu) en blijft Luxemburg een leuke stad voor een weekendje.

Oei ik groei

Zaterdag waren we uitgenodigd op een verjaardagsfeestje van Manou, dochtertje van een heel goede vriendin.
Ze vierde haar 2^e verjaardag en er moeten ongeveer een 15 kindjes aanwezig geweest zijn. De meeste tussen de 3 maand en 2,5 jaar, denk ik.

Nog maar eens viel mij op hoe veel kinderen kunnen verschillen op die leeftijden, zowel fysiek als mentaal.

Flinke Manou at al mooi zelf haar stukje taart op, terwijl Maxime dat nog steeds pertinent weigert. Flinke Andreas, 2,5j, klauterde helemaal zelf op de glijbaan, Maxime zag dat zaterdag niet zitten maar zondag hebben we geoefend en kijk, het lukt!
Er waren flinke babbelaars en … stil watertje Maxime die bijna zijn mondje niet opendeed.
Bij de baby’tjes van 3 maand waren er verschillen qua grootte, bij de baby’s van 8 en 9 maand dan weer verschillen qua motoriek…enz.

Bij de geboorte van Maxime, kreeg ik het boek “Oei ik groei”. Voor mij niet echt een aanrader. Het bezorgde mij enkel frustratie. Het overloopt zo’n beetje wat een baby allemaal leert en kan en leuk zou moeten vinden op een bepaalde leeftijd en daarbij nemen ze telkens de zo vroeg mogelijke leeftijd. Dus in hoofdstuk “10 maand” las ik over de eerste stapjes en zelfs “rent (met of zonder steun) achter een bal en schopt er tegen”, terwijl het toch uitzonderlijk is dat een kind al loopt aan 10 maand. Gezien Maxime een laatbloeier is op alle vlak en dus maar liep op 20 maand, kan je je mijn paniek wel een beetje voorstellen. Het boek had beter “de gemiddelden” gehanteerd en dan nog, wat is gemiddeld?

De gratis uitgave “brieven aan jonge ouders” van de Gezinsbond zijn voor mij op dat vlak veel geruststellender en de artikels veel juister. Ik lees het meestal volledig uit.
Ach, een mens mag zich niet blind staren op de “gemiddelden”. Elk kind kruipt, zit, loopt, praat, klimt, fietst, leest en schrijft uiteindelijk wel. Maar het zijn daarom niet allemaal zo’n schatjes als mijn Maxime’tje

Verbouwing deel 3

Naast het verbouwen van de kinderkamer, laten we ook een nieuwe oprit leggen.

Ik wist wel dat ze zaterdagvoormiddag de oude oprit kwamen uitbreken, het wast toch even schrikken toen mijn huis begon te daveren om 07u30 terwijl wij nog allemaal rustig lagen te slapen. Er werd namelijk een kraan(tje) gebruikt voor de uitbraak.

Een half uurtje later gaan Gaëtan en ik een kijkje nemen, zit daar één van die mannen neer met z’n schoen uit. “Wat is er gebeurd?”- “De kruiwagen op m’n voet laten vallen” – “Ach, zo..” (klungel!).

Zo tegen de middag kwamen Maxime en ik terug van een boodschapje, zie ik een enorme kras (echt enorm, net geen gat) in onze garagepoort. “Wat is er gebeurd?” ik weer – “Tja met de kraan per ongeluk tegen de poort gezeten”. (Klungels !!! Jongens toch!). Hopelijk zijn die goed verzekerd. Hoe dan ook, de schade is te beperkt voor een nieuwe, laat staat twee nieuwe poorten (wij hebben twee poorten naast elkaar). Maar je zal het altijd blijven zien vrees ik, hoe goed het ook te herstellen valt.

“Wie niets doet, zal niets breken”, zeggen ze soms.
Maar ik ga liever voor “wat je zelf doet, doe je beter”. Jammer dat ik geen opritten kan leggen.

verbouwing deel 2

De nadelen van een verbouwing:
stof, stof, stof
sleuren
verhuizen
moeilijke keuzes maken
en…in mijn geval mijn internetverbinding thuis moeten missen.
Vandaar dat het eventjes stil is geweest op mijn blog. Niet weglopen lezertjes, een beetje geduld en dan probeer ik regelmatiger nieuwtjes te vertellen.

De nadelen van zwanger zijn midden in een verbouwing:
vanalles willen doen, eigenlijk niet mogen doen, het toch doen en dan pijn hebben in mijn heup en ontzettend moe zijn.
Ach ik overleef het wel!

Het einde is nog niet in zicht, noch van de verbouwing, noch de bevalling, maar beide “resultaten” zullen de moeite zijn!