Alle begin is moeilijk

We maken allemaal wel vanalles mee. Zeker met een kind in huis valt er altijd wel wat te vertellen. Maar het nog vlotjes neerpennen blijkt nog niet zo gemakkelijk.
Hierbij mijn eerste poging(en):

Ik ben nu bijna 5 maand zwanger van ons tweede kindje. De heerlijke tijd is aangebroken: de misselijkheid is voorbij – die viel zelfs al bij al nog mee -, m’n buikje is nog niet zó rond, dat ie overal in de weg zit en mijn energiepeil staat nog in de groene zone.
Heerlijk dus.
Tijd voor het bouwen van mijn nestje. Of beter verbouwen. Kleintje 2 krijgt de kamer van Maxime. Maxime krijgt de zolderkamer maar die moet dus nog verbouwd worden.
Aannemer gekozen, offerte gevraagd, op adem gekomen na het zien van de prijs, offerte goedgekeurd en nu wachten tot hij kan beginnen. Hopelijk snel en hopelijk zal ik als – ocharme – zwangere vrouw de verbouwstress aankunnen. Hmm…zal onze aannemer mijn zwangere hormonen wel aankunnen?

Maxime trekt er zich voorlopig weinig van aan. Als peuter (of is het nu kleuter?) van 2 en half begrijpt hij nog niet dat mama en papa een baby verwachten.
“Waar is de baby Maxime? In mama’s buikje, ja”. En dan wijst hij trots naar zijn eigen buikje. Tja. Hebben we iets verkeerds gedaan?