Verbouwing

Ons huis telt 3 slaapkamers. Eén daarvan werd door mij ingepalmd als bureau voor onze pc en mijn boeken, maar ook als gastenkamer met een “klapbed” of hoe heet zo’n ding (“bedsofa”?). Met de komst van het zusje hebben we 2 opties: de bureau weg of de zolder verbouwen. Het is – gelukkig voor mij – de laatste optie geworden.
De details zal ik u besparen. Wij hebben het huis gekocht, dus van bouwen / verbouwen ken ik niets. Ik heb vertrouwen in onze sympathieke aannemer Gil, maar ik geeft toe dat ik al veel heb lopen piekeren. Ik ben wel blij dat hij er nu al kan aan beginnen, het nieuwe kamertje voor Maxime – want de baby krijgt logischerwijze de babykamer – zal dus zéker af zijn tegen oktober, misschien eind deze maand al.
Het wordt een spannende periode. Ik ben es benieuwd hoe lang ik Gil sympathiek zal vinden

Een zusje

Ja, aan iedereen die het vraagt, verklap ik het al. Waarom?

Enkele jaren geleden was een collega van mij ook zwanger. “En, weet je al wat het zal zijn?” Was ook mijn curieuzeneuze vraag. “Ja een meisje.” Zei ze. Ik stomverbaasd. Dat was wel de eerste keer dat iemand mij dat al verklapte en ik vond dat super van haar. Waarom ook niet? Iedereen die weet of ziet dat je zwanger bent, stelt wel die vraag, tot vervelens toe. En dan begint het: “ik denk dat het een jongetje zal zijn want jij straalt zo of jouw buik staat zo naar voor” “Nee het wordt een meisje want je hebt zo’n blos en bent veel misselijker dan de eerste keer” enz. Bovendien vind ik het ook gewoon leuk om het te vertellen, punt. Maar dat is natuurlijk allemaal heel persoonlijk. Zij die het niet willen verklappen gun ik hun geheimpje maar al te graag.

Bij Maxime wist ook iedereen het dat “het” een jongetje zou zijn. De naam verklapte ik liever niet, omdat we die pas op het laatst definief beslist hebben.
Ook omdat een naam kiezen zó moeilijk is en zó persoonlijk. Als we dan eindelijk beslist hebben, hoor ik dan liever niet “èèèè” je gaat haar toch niet zó noemen?
Neen, dat blijft een verrassing tot ergens begin oktober.

Eventjes voorstellen

Ons gezinnetje telt voorlopig 3 leden: mij man Gaëtan, ons zoontje Maxime en ik.
Bij gebrek aan een recente, mooie foto van ons drietjes, hierbij een foto van ons recent reisje naar Djerba-Tunesië.
Een dergelijke zon, zee, zwembad, all-in vakantie kan ik iedereen met kleine kinderen aanbevelen. Het is ons reuze bevallen! Een weekje echte family-quality-time, heerlijk.
Maxime was braaf tijdens de vluchten, hij at goed, hij sliep goed, hij genoot van de zon en het zwembad, alleen aan het zand tussen zijn tenen had hij een hekel.
Het was dan ook een (bijna) eerste kennismaking met zand. Het zandkastelen bouwen zal voor deze zomer zijn, hoop ik toch.
Dat de zomer hier nu ook maar snel terug op gang komt…

Alle begin is moeilijk

We maken allemaal wel vanalles mee. Zeker met een kind in huis valt er altijd wel wat te vertellen. Maar het nog vlotjes neerpennen blijkt nog niet zo gemakkelijk.
Hierbij mijn eerste poging(en):

Ik ben nu bijna 5 maand zwanger van ons tweede kindje. De heerlijke tijd is aangebroken: de misselijkheid is voorbij – die viel zelfs al bij al nog mee -, m’n buikje is nog niet zó rond, dat ie overal in de weg zit en mijn energiepeil staat nog in de groene zone.
Heerlijk dus.
Tijd voor het bouwen van mijn nestje. Of beter verbouwen. Kleintje 2 krijgt de kamer van Maxime. Maxime krijgt de zolderkamer maar die moet dus nog verbouwd worden.
Aannemer gekozen, offerte gevraagd, op adem gekomen na het zien van de prijs, offerte goedgekeurd en nu wachten tot hij kan beginnen. Hopelijk snel en hopelijk zal ik als – ocharme – zwangere vrouw de verbouwstress aankunnen. Hmm…zal onze aannemer mijn zwangere hormonen wel aankunnen?

Maxime trekt er zich voorlopig weinig van aan. Als peuter (of is het nu kleuter?) van 2 en half begrijpt hij nog niet dat mama en papa een baby verwachten.
“Waar is de baby Maxime? In mama’s buikje, ja”. En dan wijst hij trots naar zijn eigen buikje. Tja. Hebben we iets verkeerds gedaan?

Een eerste keer voor alles

Al een tijdje wil ik – zoals velen – een eigen blog op het web.
Nu ik zwanger ben van ons tweede kindje, is het het ideaal moment om er eindelijk mee te starten.
Via deze weg kan ik de belevenissen van ons gezinnetje neerschrijven, maar ook voor “het kleintje” is het een leuk dagboek voor later.
Zoals de titel al doet raden krijgt Maxime, ons zoontje van 2 en half, een zusje! Het begint al met heerlijk nieuws…