e Book

Momenteel lees ik mijn eerste e Book (Alice’s Adventures in Wonderland door Lewis Carroll, de originele Engelse versie) en ik kreeg een flash-forward.
Ik stelde het mij zo voor:
Mijn dochter en haar kleindochter, ze las een verhaaltje voor bij het slapen gaan en zei: “weet je, mijn mama las mij destijds voor uit een BOEK met echte bladzijden van PAPIER” en de kleindochter “Waaauw! Echt?”

Net zoals ik het als kind niet zou hebben geloofd, mochten ze mij destijds hebben gezegd : “later als jij groot bent, zal je op een platte computer lezen, zo groot als een boek maar dan zonder papier”.

Ik vind het wel bijzonder, die hele e-evolutie. Wat gaan ze nog allemaal uitvinden…(zei m’n oma destijds ook mijmerend)

Elk jaar een foto

An deed me er aan denken.
Jaarlijks maak ik wel eens foto’s van de kindjes in bad.
Ze gaan nog steeds samen in bad. Met veel plezier. Zo lang mogelijk.

Ik vulde de reeks aan met 2 foto’s. 2 jaar alweer, die voorbij vlogen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik bedenk me net dat ik deze reeks helaas niet lang meer zal kunnen verder zetten. Want hoe lang gaan ze nog samen in bad willen, laat staan dat ik ze in bad mag fotograferen?
Ik zal iets anders moeten vinden… Aan het zwembad lijkt me een waardig alternatief

Nog enkele sfeerbeeldjes…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Opvoeding

Laatst ging ik nog eens naar een voordracht.
“Kinderen en jongeren in de 21^ste eeuw” gegeven door een kinder- en jeugdpsychiater en vader van 3 kinderen, dr. Everaert.

De titel was nogal vaag en algemeen maar het werd een interessante avond. Ik had na afloop spijt dat ik geen nota’s had genomen tijdens zijn verhaal. Nadien heb ik nog wat dingen neergepend want ook al vertelde hij zo ongeveer wat tegenwoordig in menig boekje staat, zo’n voordracht daar steek je wel wat van op vind ik.

En het is ook een fijne gelegenheid om nog eens met een vriendin een half uurtje eerder af te spreken en bij te kletsen.

 In het kort:

Veel ouders durven al eens onzeker zijn (worden) wat het opvoeden betreft. Vroeger was je een goede ouder als je je kinderen voldoende te eten kon geven, ze kon kleden en als je ze met twee woorden had leren spreken. Vroeger werden we m.a.w. rationeler opgevoed, nu emotioneler.
Wat misschien wel een goede ontwikkeling is.

Het opvoedideaal van nu is niet om “fatsoenlijke” kinderen groot te brengen , maar gelukkige kinderen. En daarmee hebben we onszelf wel een pittige opdracht gegeven. We zijn bijna geobsedeerd bezig om ervoor te zorgen dat ons kind niets te kort komt.

Weet dat het perfecte kind en de perfecte opvoeding niet bestaat. Meer nog, elk kind heeft recht op wat verdriet, oneerlijkheid en tegenslag. Want alleen dan kan het gelukkig worden. Nu en later.

En nog een wetenschappelijk feit: na de leeftijd van 11 jaar kan je een kind niet meer (her)opvoeden.
Begin er dus maar aan voor het te laat is

Vertrouw nooit blindelings op je agenda

Ergens begin oktober vorig jaar kreeg ik een mailtje met reclame voor de nieuwe K3 show.
Gaëlle was nog nooit geweest en ik vond het wel een leuke afsluiter voor de Paasvakantie.
Ik bestelde toen snel 4 tickets online want voor de show in Oostende waren slechts 2 dagen gepland. Die waren inderdaad snel uitverkocht.

Ik weet nog dat ik twijfelde voor de zaterdag of de zondag, noteerde de datum in mijn agenda en enkele maanden later ontving ik de enveloppe met de definitieve tickets die ik zorgvuldig in mijn map-met-belangrijke-papieren-van-de-kindjes stopte.

Ergens rond Nieuwjaar is er helaas een foutje gebeurd bij het in gebruik nemen van de nieuwe agenda.
Denk ik.

Toen we zondagnamiddag klaar stonden om te vertrekken, haalde ik de tickets te voorschijn en wat zag ik?
13 /04/2013. Der-tien! Mijn Druivelaar stond echter al op 14.

‘t Is niet waar! Slik. Help. Mijn kaartjes waren voor gisteren! Sh*t en G*dvrd*mme en Oh Oh en hoe kon ik nu toch zo dom zijn!?

Het zat zó in mijn hoofd geprent dat ik voor de zondag kaartjes bestelde. Neen ik heb het niet gecheckt bij het ontvangen van de enveloppe. En neen vrijdag of zaterdag of eerder heb ik ook niet nog eens gekeken naar de datum op de tickets. Ik vertrouw op mijn map. Ik wist zeker dat de tickets er in zaten. Dus waarom zou ik dat nakijken? Ik vertrouwde mijn agenda.

We vertrokken toch naar Oostende. Met het mooie weer een massa volk natuurlijk. Alle parkings vol. File. Ge kent dat wel.
Maar speciaal voor ons, op 200m van het Kursaal, wachtte een mooi plaatsje. *dank u dank u*
We gingen meteen ons probleem voorleggen en werden vriendelijk geholpen. “Geen probleem hoor. U kan op het zijbalkon zitten”. Super! *dank u dank u dank u*

Niet de beste plaatsen, maar hey ik was al blij dat we de show toch konden zien. Wat bleek ook: wij zaten niet alleen op dat zijbalkon Er zijn dus nog mensen die zich vergissen.

Maar ik heb me vreselijk rot gevoeld. Echt waar. Uitleggen aan je vijfjarige dochter dat ze misschien niet naar de show kon, waar ze al zo lang naar uitkeek. Dat wil ik geen 2de keer meer doen.
Wat een geluk. Chance. Dank voor de flexibiliteit mensen-van-de-organisatie daar in Oostende.

Al een geluk dat ik mij niet van week vergist heb. Dat heb ik ook nog gedacht.

De echtgenoot zegt dat ik mijn stommiteit niet zo aan iedereen moet vertellen. Maar eigenlijk hoop ik stiekem op een reactie “dat is mij ook al overkomen hoor”, of zoiets. Dan zou ik mij al wat minder dwaas voelen.

iPad

Opgelet, dit bericht heeft een hoog reclamegehalte.

Na lang twijfelen, is het er dan toch van gekomen. Een iPad. Het stak me al een hele tijd de ogen uit bij enkele vriendinnen maar had ik zoiets wel echt nodig?

De hoofdreden was dat ik ‘s avonds graag blogs lees, m’n mails check en ja, ook es kijk wat er gaande is op facebook. Onze pc staat echter boven. Niet erg gezellig noch sociaal.
Maar sinds kort kruip ik lekker knus in de zetel bij manlief en kan ik wat computeren terwijl we samen naar het voetbal kijken

De tablet overtreft zelfs m’n verwachtingen.
Ik ben dol op het formaat: zo gemakkelijk overal mee te nemen en toch net groot genoeg.
De krant lezen op verplaatsing, waar ook ter wereld of samen aan de ontbijttafel (hij de papieren versie, ik digitaal).
De leuke, soms ook educatieve Apps, die toch veel leuker zijn op een tablet in plaats van op een telefoon. Een boek lezen. Ik vond zelfs een erg mooi voorleesverhaal voor de kindjes.
En ik ben enthousiast over Yelo tv. Ok, je kan (nog?) niet naar alle zenders kijken en ook niet naar al je opnames maar het werkt alvast prima. Het nieuws volgen in de keuken of -ik beken- een VijfTV-film tijdens alweer het voetbal, het kan. Zo wordt de iPad (naast een muziek- en videospeler) ook bijna een echte televisie en dat maakt z’n prijs al wat beter te verteren.

Ten slotte kan ik ook nog blogberichtjes schrijven in de wachtzaal. Fantastisch, toch?

Yep, ik ben fan.

Ik maak binnenkort wel eens een lijstje met onze favoriete Apps maar ik ben ook benieuwd naar uw aanraders voor 5 tot 8 jarigen en hippe moeders

Pasfoto

Mijn identiteitskaart is aan vernieuwing toe. Daarbij hoort een nieuwe pasfoto. Hoera! (not)
De fotografe nam enkele foto’s en liet mij kiezen.
“Nog eentje?”
“Bah ja, doe maar”

Wat een luxe, dit digitale tijdperk.
Klik, klik, klik.
“En welke wordt het?”
…
Tja, echt tevreden is een mens nooit over z’n pasfoto. Helaas.

Bij ditjes en datjes stuitte ik op een leuk postje met een link naar een digitale photocabine. Erg leuk. En voor niks.

Wie durft zich ook van z’n lelijkste/gekste/mooiste kant laten zien?

Vriendenboekje

Gaëlle komt de laatste tijd wekelijks, soms zelfs vaker, thuis met een vriendenboekje.

Ik vind die boekjes best tof maar ben ik nu de enige mama van haar klas die vindt dat dat nog te vroeg is? Ze kunnen in de derde kleuterklas immers toch nog niet schrijven? Een boekje ingevuld door mama / papa / grote boer of grote zus is toch maar half zo leuk?

Ja, ik weet best hoe dat gaat, zo’n kleuterklashype. De één krijgt zo’n boekje, de ander wil ook. Maar ik doe er bewust niet aan mee. Volgend jaar bestaan ze ook nog en dan krijgt ze er ook eentje (als ze dan nog wil )

Nu kreeg ze een blanco (teken)boekje. Een poëzie, zoals wij dat vroeger noemden. Helaas geen van K3, noch van prinsessen, maar de teddy en het vele roze vond ze ook prachtig

Die kleuters kunnen wél al prachtig tekenen. Hopelijk kleven ze er nog een leuke foto bij, dan wordt dit boekje mogelijks nog een leuker souvenir voor later!