Op vakantie in Engeland… een aanrader
Wij gaan bijna jaarlijks naar Engeland. Voor een weekje of voor enkele dagen. Net zoals sommige gezinnen naar de Ardennen gaan.
Ik vind het er persoonlijk zelf mooier en eigenlijk is het niet ver (voor ons slechts 110 km).
Met hemelvaart gingen we eens zonder de kindjes. Om te “onthaasten” (om een hip woord te gebruiken)
We verblijven er altijd op een schapenboerderij tussen Canterbury en Ashford in the Kent Downs . Ze hebben er een vakantiehuisje (voor als we met de kindjes gaan) maar ook een B&B en in de buurt zijn er twee hele goede restaurants.
Onthaasten doe je dus zo:
Met uw (man)lief (en in ons geval met nog een leuk koppel)
a) de ferry nemen – b) op een boerderij logeren – c) lekker eten – d) een romantische tuin bezoeken – e) wandelen – f) een pasgeboren lammetje zien – g) nog meer wandelen – h) (wilde) herten zien …
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
Bril
Deze slideshow heeft JavaScript nodig.
Ik had al eens vermeld dat Gaëlle een lui oogje had. Dit wordt doorgaans behandeld door het afplakken van het goede oog (bij Gaëlle, haar rechter) zodat het slechte oog (haar linker) verplicht wordt meer te werken.
Sinds maart vorig jaar plakten wij dus bijna dagelijks een leuke oogpleister. En met resultaat. Haar zicht ging van 1/10 naar 7/10. Maar helaas was er bij de laatste controle een kleine terugval. Het effect van de pleisters is dus uitgewerkt.
Vanaf nu draagt ze dus een brilletje. De hele dag.
Erg is dat niet, maar leuk is anders. Normaal gezien zal ze die dragen tot haar 10 jaar en dan hopen we dat ze die niet meer nodig heeft of wellicht enkel bij inspanningen zoals lezen, tv,…
Het staat haar wel enorm goed, vinden we.
En toen… zag onze tuin er zo uit
Ik ben ontzettend trots op het werk van manlief.
Vandaar dat ik mij veroorloof toch een beetje te pronken 
Een smockrokje
Ik maakte nog eens iets. Hoera!
Dit stond al lang op mijn to do lijstje, de stof lag zeker al een jaar te wachten.
De werkwijze vind je bij Emma en Mona.
Gaëlle en ik zijn er dol op!
Smocken is naaien met een elastiekdraad op je spoel en gewoon garen voor de bovendraad. Dit doen we hier aan de taille.
Nog enkele tips: de eindjes elastiek van elke rij knoopte ik aan elkaar, zodat die elastiek er zeker niet zou uitglijden.
Als je een effen stof zou nemen, dan zal je heel netjes en recht moeten stikken (smocken). Ik nam een bolletjespatroon en daar zie je niet zo goed dat mijn rijtjes niet altijd even recht zijn. 
Ook dit modelletje heb ik bovenaan afgewerkt met een bredere elastiek om mooi aan te sluiten en vooral niet af te zakken. Dat vond ik eigenlijk het moeilijkste. In de werkwijze staat “stik met een elastische zigzag”, maar ik wist niet goed wat dat was… Met een gewoon stiksel is het ook gelukt. Maar verdeel de elastiek vooraf goed over de hele tailleband en speld vast. Enfin, proberen en ondervinden, zoals ik
Een communiekaartje
Binnen een maand doet Maxime z’n eerste communie.
Daar hoort een leuke herinnering bij en dat is traditioneel een foto-kaartje.
Gezien wij een heel kleine familie hebben en ik dus niet zo veel kaartjes nodig heb, besloot ik eens geen beroep te doen op deze fijne dame maar het het zelf te doen.
Vandaag leek perfect, een bewolkte dag, want felle zon is niet zo ideaal. Toch bleek het vandaag nog te fel licht voor de gevoelige oogjes van mijn grote jongen.
70 foto’s. Dan was hij het beu.
En slechts enkele waarbij mijn model er goed op stond, lees: zonder dichtgeknepen ogen of grimas.
Op de ene stonden z’n voeten er niet op. Dan had ik te laat gezien dat die lelijke warmtepomp op de achtergrond stond…. Aaarg! Ergernis.
De allerlaatste foto is het geworden. Daar stond hij dan plots wel met een snottebel op. Maar wat een geluk dat ik wat kan photoshoppen. Die heb ik mooi laten verdwijnen. Magic!
Het resultaat toon ik wel eens in mei.
Nu de bloopers
fel licht 
warmtepomp
waar zijn de handjes?
“En wat zeggen we dan?”
Nog een kleine anekdote van Gaëlle:
Wanneer Gaëlle iets deelt of geeft aan haar broer/vriendinnetje/papa/mama… zegt ze er geheel mama-gewijs bij: “En wat zeggen we dan?” … Nog voor we de kans hebben om “dank u” te zeggen.
Ook wanneer ze zichzelf in de spiegel ziet met een vuile neus zegt ze jufs-gewijs: “Oei oei, dan zullen we eerst eens goed dat neusje moeten kuisen”
Heel grappig
… en Gaëlle?
Zij groeit en bloeit natuurlijk ook
Zij rijdt ondertussen wel al op haar fiets zonder zijwieltjes! We oefenen nog op het starten, stoppen en draaien maar anders doet ze dat goed.
Ze maakt de mooiste kettinkjes met de fijnste pareltjes en is heel pietje precies in haar knutselwerkjes. Recht = recht.
Ze houdt enorm van kleurplaten inkleuren (leve kleurplatenenzo.nl) maar heeft weinig inspiratie en zin om zelf dingen te tekenen.
Ze heeft veel grilletjes en daarmee bedoel ik dat haar humeur kan schommelen tussen een donderwolk en een zonnetje om een reden die ik meestal niet begrijp.
Is dol op haar poes (die vandaag zelfs mee ging naar de klas!).
Heeft ondertussen buisjes in haar oren en ik moet zeggen dat ze ongelooflijk flink was in het ziekenhuis. Niet gezaagd, niet geklaagd, niet gehuild en ook niet gezeurd om eten of drinken, want zo nuchter blijven voor een kind, dat leek mij het moeilijkste van de hele gebeurtenis.
Maar… ze gaat niet zo graag meer naar school. Ik weet niet waarom. Ze heeft een toffe juf en vriendinnetjes maar elke ochtend is het een gedoe bij het verlaten op de speelplaats. Deze week waren daar zelfs terug tranen bij. Hoe langer ik bij haar blijf, hoe meer ze zich vastklampt. Een kort afscheid is het beste. Maar toch had ik niet gedacht dat ze nog steeds, op 4 en half, zo’n drama zou maken van het afscheid.
Er zijn trucjes die helpen, zoals een nieuwe drinkbus als ze flink zou zijn, maar die helpen maar kort, lees één ochtend.
Ik weet dat ze na 10 minuutjes vrolijk in de klas zit of op zijn minst in haar normale doen, vandaar dat ik haar toch een beetje verdenk van aanstellerij, maar daarmee is het niet opgelost en blijft het vervelend.
Soit.
Iedereen een leuke paasvakantie gewenst!
Proper
M: “Mama, staan onze ramen open of zo?”
Ik:”Nee, schatje, mama heeft ze eens gekuist!”
Zo, nu weten jullie dat ik niet vaak mijn ramen lap, maar als ik dat dan toch doe, dan is’t verdorie wel heel goed gedaan…
Update zwembad
Met dat heerlijk weertje zoudt ge u misschien wel afvragen of we al in ons zwembad zitten…
Wel, het zwembad was af, i.e. gevuld met water, vlak voor het begon te vriezen en sneeuwen op 31 januari.
Daarna hebben ze nog de randstenen gelegd maar helaas zijn ze nu pas begonnen met het terras.
(klanten gaan immers voor, daar heb ik begrip voor )
Het ligt te blinken, dat zwembad, maar het water is nog niet verwarmd en bovendien gebruikte manlief de sleutelschakelaar van ons rolluik om een klant snel te depanneren (zo is hij nu eenmaal), waardoor ons rolluik nu niet meer open kan.
Eigenlijk zou ik bijna gaan hopen op slecht weer, zodat mijn ventje ons eigen bad kan afwerken, want met dit zomerse weer staat iedereen natuurlijk te springen om een bezoek van mijn man. Maar wees gerust. Hij komt, hij komt, die lieve Sint G.
Lieve klanten, het is nog geen april en de kans dat het zo’n mooi weer zal blijven is toch vrij klein.
So, take it easy, spaar mijn lieve man een klein beetje.
Maar heel eerlijk: wij staan ook te springen hoor om een duik te nemen
Recente reacties