Over dokters en ervaringen van mama’s

Zondagnamiddag is Gaëlle gevallen. Ze zat op een klapstoeltje (hoe kon ik toch zo dom zijn) schuin voor mij. 

Ik had haar net haar fruitpapje gegeven en ze zat nog op een koekje te knabbelen. Heel even ging mijn aandacht te veel naar de persoon met wie ik zat te babbelen en te weinig naar Gaëlle en in een vingerknip viel ze door de rugleuning op de grond, knal met de achterkant van haar hoofdje op die verschrikkelijk harde stenen.
Ze huilde meteen en bloed was er ook niet, dus was ik behoorlijk gerustgesteld, hoewel ik mij on-ge-loof-lijk schuldig voelde. En beschaamd. Ik was omringd door wel 15 jonge moeders (op een babyborrel weet je wel). Wat voor een slechte mama was ik niet? Als je je kind op zo’n gevaarlijk stoeltje zet, moet je ze de héle tijd in de gaten houden.
Ik voelde mij bijna even slecht als zij. Zij zag behoorlijk bleekjes van de shock.

Op de terugweg heeft ze bovendien overgegeven in de auto. Ow ow, paniek! Moeten we nu naar de spoed? Ja – neen? We zijn dan toch maar naar huis gereden omdat ze behalve het braken toch alert bleef en terug babbelde en snoeten trok en lachte. Die avond in bad – geen probleem, zoals altijd veel plezier. Die nacht sliep ze goed.

Gisterenochtend stond ze op met lichte koorts. 37,5°. Vreemd. De kinderarts gebeld, die mij geruststelde want de val en de koorts konden onmogelijk iets met elkaar te maken hebben. Ze was alert en in normale doen, dus bracht ik ze naar de crèche.
Rond de middag een telefoontje van de crèche: ze had 39,9° koorts! Help, paniek! Ik dus vlug naar de crèche. Ik had me al voorgenomen om met haar naar de spoed te rijden, maar éénmaal ik haar zag, leek ze me allesbehalve een “spoedgeval”. De koorts was al wat gezakt (na een perdolan) en ze had behoorlijk goed gegeten.
Ik besloot toch naar de huisarts te gaan voor een check-up. Die bevestigde dat de koorts onmogelijk iets met de val te maken kon hebben. De eerste 24u na de val waren ondertussen voorbij en gezien ze “normaal” deed, was er dus zeker geen letsel.
Voor de koorts kon ze geen oorzaak vinden. Ik moest afwachten of de koorts aanhield (tot donderdag) en indien nodig terugkomen.

Toen ik deze ochtend het verhaal deed aan een kennis. Zei die meteen: “O, maar dat heb ik met mijn dochter ook eens gehad hoor. Dat ze de dag na een zware val plots hoge koorts had. Van de shock, van de stress, zeg maar.”
Nu stel ik mij de vraag, waarom weten dokters (noch de kinderarts, noch de huisarts) dat niet?
Ik zeg niet dat dat zeker de oorzaak is van haar koorts. Maar dat lijkt mij tot nu toe de meest plausibele oorzaak.

Enfin, toch handig om te weten niewaar? Bijna elk kind valt toch wel eens zwaar op z’n hoofdje, toch? (Ik ben toch niet echt zo’n slechte moeder hè?) We moeten enorm opletten. Het is jammer genoeg veel te snel gebeurd. Je kan je kinderen helaas niet voor 100% en altijd en overal voor alles beschermen.

Vandaag heeft ze nog steeds koorts (deze ochtend 37,5°, nu 38,5°). Maar echt ziek is ze niet: ze speelt, ze babbelt, ze eet, ze drinkt… Dus eigenlijk ben ik nog steeds niet helemaal gerust. Hopelijk is het morgen beter.

Tijdsbesef

Kleine kinderen hebben geen tijdsbesef. Ze moeten dat ook leren.
Ik vind het moeilijk – onmogelijk -  om mij daar iets bij voor te stellen. Niet weten wat vorig jaar precies is, vorige maand, vorige week, gisteren, morgen, overmorgen, volgende week, volgende maand, volgend jaar…
Eigenlijk raar hè?

Maxime is nu volop in de fase dat hij het wel beseft, maar nog niet goed kan uitleggen.
Voornoemde begrippen slaat hij nogal eens door elkaar. Ook het verleden en de toekomst soms nog. Dus sommige dingen die in het verleden gebeurden plaatst hij in de toekomst. Enfin, taalkundig toch. Want hij weet natuurlijk dat het verleden voorbij is, en de toekomst nog moet komen.

En daarnet nog: “als het grote vakantie is, dan ga ik bij mamie logeren”. “Maar ventje toch, het IS al grote vakantie”!

Wat wel leuk is: zijn geheugen is enorm, zo weet hij heel goed dat we vorig jaar naar Turkije en Engeland geweest zijn en ook details die zich vorig jaar (toen was hij 3jaar) afspeelden kan hij nog steeds prima navertellen. Het is leuk dat hij zich dat nog allemaal herinnert. Van het jaar daarvoor, weet hij niets meer.

Eten

Wij hebben het geluk dat onze kindjes gezond zijn. Ze hebben ook geen last van allergieën of “intoleranties”.

Om gezond te blijven moeten ze natuurlijk gezond eten. En dat is zo’n topic die bij heel wat ouders heel belangrijk is en ook voor onzekerheid en ergernis zorgt. Hoeveel postjes er hier al over geschreven zijn, het is bijna niet bij te houden ( zie o.a. hier-interessant- en  hier en hier en hier en hier )

Bij mij is het niet anders. Het doet deugd te lezen dat het niet overal “koek en ei” is met het eetgedrag van de kindjes. Vandaar dat ik ook mijn probleempjes met mijn pagadderkes eens op een rijtje zet, al is het maar om andere ouders gerust te stellen – dat het overal wel wat is. Tips zijn ook altijd welkom.

Maxime:

at als baby en peuter eigenlijk heel goed
rond zijn 2,5 is het verminderd, hij begon heel kieskeurig te worden
at toen plots geen boterhammetjes meer, er was een periode dat hij ’s morgens niets at en ’s avonds enkel een sojaflan en cracottes met choco
momenteel eet hij nog steeds heel weinig (te weinig), qua hoeveelheid dan, en lust hij veel dingen niet (zoals vis en kip) maar hij proeft toch altijd enkele stukjes en dat stelt mij gerust
drinkt eigenlijk ook veel te weinig
soep lust hij dan weer wel graag
fruit eet hij ook graag maar is wel kieskeurig (banaan is natuurlijk z’n favoriet, maar ook o.a. een sappig appeltje kan hem smaken)
boterhammetjes (meestal slechts ééntje, mét korstjes) en sandwiches eet hij nu wel terug maar enkel met choco of honing, geen kaas of ander beleg, heel soms eens een schelletje hespeworst
en ten slotte:  in het weekend minstens één pannekoek met suiker

Concreet is het dus met ups en downs, niets om mij zorgen over te maken maar het kan natuurlijk altijd beter. Mijn moedergevoel zegt mij dat dat met ouder worden vanzelf betert. Dus forceren of discussiëren doe ik nooit (enfin zeer zelden ). Mijn principe is dat eten “leuk” moet blijven. Je moet het natuurlijk in de gaten houden en blijven aanmoedigen om dingen te proeven en nóg een extra hapje en slokje te nemen.

Er zijn dagen dat ik mij wel zorgen maak omdat zijn gewicht niet stijgt (en het laatste jaar ook niet gestegen is), maar hij ziet er gezond uit en bruist van energie dus…

Gaëlle:

drinkt momenteel ’s ochtends en ’s avonds nog steeds een fles (250 ml) volle melk
eet heel goed haar patatjes/rijst/pasta met groenten en vlees/vis/ei, er is nog (ik zeg nog) niets dat ze niet lust (want ik ben zeker dat dat gaat komen)
drinkt graag en veel water
eet graag fruitpapjes of stukjes fruit
eet veel te veel koeken
eet geen boterhammen, sandwiches, boterkoeken of cake
eet dus wel koekjes: nicnac (picnic), betterfood, cracotten en beschuitjes
ik heb al van alles geprobeerd om haar boterhammen te doen eten: met choco, honing, confituur, getoast, in blokjes, in reepjes, op een lepel maar ze proeft het meteen en spuugt het weer uit
ik hou vol en bied het haar bijna dagelijks aan, ooit zal ze het wel eten, denk ik dan
zo’n drama of probleem maak ik daar ook niet van – gezien ze de andere dingen wel goed eet

Behalve de boterhammetjes is zij dus een goed eterke en ze kan het bovendien al flink zelf!

Dus ja, het is overal wel iets met dat eten. Daar zijn we als ouder toch wel wat mee bezig hè.

Foto’s

Ik ontdekte de macro knop op mijn toestel:

Cool hè?

En nog wat portretjes van mijn favoriete onderwerpen:

Blauwe vlek

Gaëlle is geboren met een blauwe vlek op haar stuitje. Het was de verpleger van Kind en Gezin die me er attent op maakte kort na haar geboorte.
“Heeft u soms Spaans of Italiaans bloed in de familie?”
“Euh, niet dat ik weet”
“Zo’n blauwe vlek is namelijk typisch voor kindjes uit het Middellands Zeegebied. Het is volkomen onschuldig hoor”.
Nu is mijn schoonmoeder nogal een “Zuiders type” (mét temperament). Je zou denken dat ze Italiaanse is. Ook mijn schoonbroer lijkt een echte Italiaan. M’n man minder maar is toch ook een donker type: bruine ogen, donker haar, bruint gemakkelijk.
Ze heeft het dus duidelijk van die kant van de familie.

Ik had er eigenlijk al een hele tijd geen aandacht meer aan gegeven tot onlangs een verzorgster van de crèche zei dat Gaëlle een blauwe plek had op haar poep en dat ze waarschijnlijk hard gevallen was, maar het niet gezien had en haar zelfs niet hoorde huilen. Dus moest ik haar natuurlijk vertellen dat ze daarmee geboren was. Seffens begonnen die te denken dat ons meisje dagelijks “poepsuiker” (slaag op haar poep nvdr.) krijgt.

Het werd hoogste tijd voor wat opzoekingswerk van mijn kant, want veel wist ik er eigenlijk ook nog niet over.
Zo’n blauwe vlek is eigenlijk een “Mongolenvlek” (Wat een naam!)

Een mongolenvlek is een grijze tot blauwe vlek, die zich meestal op de rug, stuit of billen bevindt, maar een enkele keer op de borst, buik, arm of schouder.
De vlek is scherp begrensd en heeft een glad oppervlak.
Ze zien eruit als een blauwe plek en vaak is er meer dan 1.
Mongolenvlekken komen vooral voor bij zwarte en Aziatische baby’s en bij baby’s uit landen rond de Middellandse Zee.
Jongens hebben deze vlekken vaker dan meisjes.

De vlekken zijn goedaardig en ze hoeven geen behandeling.
In de eerste 2 levensjaren wordt de vlek meestal groter en donkerder, daarna neemt de vlek langzaam in grootte af.
Op de leeftijd van 10 jaar zijn bij de meeste kinderen de vlekken verdwenen, maar in 3-4 % van de gevallen blijft de vlek bestaan.
Een oorzaak hiervoor is niet bekend. (www. medicinfo.nl)

en uit Wikipedia:
Een mongolenvlek is een blauwzwarte, grijsgrauwe of soms donkerbruine goedaardige pigmentvlek met golvende grenzen en een onregelmatige vorm.
Het is een onschuldige verkleuring die vaak voorkomt bij Aziatische en negroïde kinderen. Bij blanke kinderen komt het weinig voor. De vlek zit meestal op de stuit en de rug. Hij komt meestal voor bij kinderen met een donkere huidskleur. De vlek ziet er dan extra donker, soms zelfs zwart-blauw uit. Hij kan over het hele lichaam voorkomen. De grootste vlek zit meestal boven de billen. De vlekken verdwijnen vanzelf na 3 tot 5 jaar of vervagen toch aanzienlijk tegen de puberteit.

Een mongolenvlek wordt na de geboorte soms onterecht aangezien voor een geboortetrauma, soms worden de vlekken ook aangezien voor sporen van kindermishandeling.

Bijzonder hè? Bij ons meisje is het helemaal niet groot of lelijk. Het is ook op een niet zichtbare plaats (gelukkig).
Ik ga zeker eens een stamboomonderzoek doen.
En ik heb al zo’n voorgevoel dat ze met haar donker velleke ook dat zuiders temperament meegeërfd heeft

Zonder bril, zonder lenzen 2

Velen reageerden (zowel op de blog als in real life) dat ze dat misschien ooit ook wel nog zouden doen.
Als je dat echt overweegt, moet je dat NU doen. De leeftijd rond de 30 is ideaal.  Waarom uitstellen? Uiteraard moet je zelf alles goed overwegen. Er zijn geen echte nadelen, maar er zijn toch enkele complicaties waar je rekening moet mee houden, zo garanderen ze bijvoorbeeld niet dat je na de ingreep 10/10 zult zien. Ik ben gisteren op controle geweest en zie 10/10 (gelukkig). Ik denk dat de kans heel klein is dat er iets misgaat, maar ze moeten zich natuurlijk indekken hè.

Je ogen moeten stabiel zijn, het wordt niet aangeraden als je jaarlijks sterkere glazen of lenzen nodig hebt en je ogen moeten er in aanmerking voor komen, het gaat niet bij iedereen. Er gaan nogal wat tests aan vooraf.

Maar je moet echt niet wachten tot je 40 jaar bent, want dan is het (bijna) te laat: voor je het weet heb je dan een leesbril nodig en Lasik kan het leesbrilfenomeen niet corrigeren.

Boos en blij

Ik ontdekte – door Maxime – dat er in onze Nederlandse taal een begrip ontbreekt.

Er is boos zijn
en het tegengestelde daarvan
is blij zijn

Nu gebeurt het wel af en toe dat ik “boos op Maxime ben” of dat hij “boos op mij” is.
Maar hij zegt naar analogie ook vaak “ik ga flink zijn, dan zal jij blij op mij zijn” of “ben jij nu blij op mij?” of “ik ben blij op jou”.

En toen besefte ik dat er voor boos op iemand zijn eigenlijk geen tegengestelde bestaat.

Je kan wel fier op iemand zijn of trots op of tevreden over of blij met iets. Maar dat drukt eigenlijk niet helemaal hetzelfde uit.

Jammer, want ik ben meer blij op Maxime dan boos op hem.

Bij deze hebben wij dus een nieuw begrip uitgevonden!

(Als ik er verder over nadenk, bestaat dat eigenlijk in geen enkele van de mij bekende talen)

Zonder bril, zonder lenzen

Ik had het hier al eens vermeld dat ik een Lasik operatie zou ondergaan en maandag was het zover.
Dat ik nu reeds achter mijn pc zit, betekent dat alles dus goed verlopen is.
Het overtreft zelfs mijn verwachtingen!

Ik was heel bang, ik stond zelfs op het puntje om alles af te blazen (hoe meer je er over hoort en leest…) maar het viel uiteindelijk heel goed mee.
M’n mama was mee om me te vergezellen en zij heeft het zelfs live kunnen volgen op een tv-scherm.
En nu, twee dagen na de ingreep zie ik al perfect. Ongelooflijk. Ik zie alles zó scherp.
Ik moet wel nog een hele tijd een zonnebril dragen en ook een beschermende bril ’s nachts, want ik mag gedurende 1 maand niet in mijn ogen wrijven en moet dus ook opletten dat ik geen stof of slag(je) van bijvoorbeeld mijn kids in mijn ogen krijg – en dat kan plots onverwachts wel eens gebeuren.
Ik werd door mijn oogarts doorverwezen naar het BOLC. De oogchirurg, dr. Heintz, had ik nog nooit ontmoet. Ik had verwacht dat dat zo’n koele, nuchtere man zou zijn, misschien wel een “dikke nek”. Maar het was een hele lieve, vriendelijke, rustige man, die al zijn tijd nam om alles nog eens uit te leggen en mij 100% op mijn gemak te stellen.

Ik weet het, een bril of contactlenzen dragen is toch zo erg niet. Ik brilde ook al van mijn 10 jaar. Maar ik heb daar altijd een hekel aan gehad. Van zodra ik kon schakelde ik over op contactlenzen maar met ouder worden kon ik die langzaam minder goed verdragen.

Ik heb ook een behoorlijk grote afwijking (-7,25 en -6,75 én astigmatisme), m.a.w. zonder zie ik echt bijna niets. Ik ben ook een fervent zwemmer (en sinds kort ook duiker) en dat gedoe met wegwerplenzen vind (vond) ik maar niets. Enfin, ik moet mij niet verantwoorden hè.

Het is een luxe die ik verdien, vind ik. Het is duur, ja. Maar 5 jaar daglenzen dragen is even duur, zonder het comfort. Bovendien kiest ieder waar hij zijn spaarcentjes aan uitgeeft, nietwaar.

Ik ben zo enthousiast, dat ik het met jullie wilde delen!
(En neen, ik kreeg geen korting als ik wat reclame wilde maken )

Schoentjes kijken

Mama’s pronken graag met hun kindjes.
Ook met de nieuwe koopjes voor hun kindjes.

Zeker als het over o-zo-schattige kinderschoentjes gaat (en ik ben niet de enige zie o.a. hier en hier )

Hiermee loopt ons prinsesje dezer dagen rond. En fier dat ze is op haar schoentjes.

De sandaaltjes waren een koopje in de Brantano (€ 35). Ik zou geen vrouw zijn, if that didn’t make my day!
Ze heeft ze ondertussen al veel aangehad en de kwaliteit is prima, ware het niet dat ze het leuk vindt om de pareltjes van haar schoentjes af te bijten – gelukkig niet in te slikken. Tsss. Maar behalve 6 ontbrekende pareltjes, hangt de rest er nog aan. Zal ik een nieuwe foto maken van wat overblijft na de zomer?

Pinksteren

Was het pinksterweekend niet hemels? (ik bedoel met het mooie weer)
Maxime zwom voor het eerst helemaal alleen (met bandjes). *fier*
We hadden een heerlijke barbecue.
Het zonnetje warmde iedereen op.
De kindjes waren in hun nopjes….
Nog van dat!

A.u.b.

N.B. over dat barbecuen:
Ik ben fan!  Super gezellig, super lekker. Maar voor mij geen culinaire hoogstandjes. Hoewel dit tegenwoordig enorm ín is.
Voor mij is BBQ = worstjes Als het vlees maar van een goede slager komt.
Vis op de BBQ is mijn ding niet, onlangs las ik nog recepten onder de titel “slow cooking op de BBQ”, met opdrachten zoals  “dit moet u verschillende keren om de 2 minuten keren” komaan zeg.
Al die tierlantijntjes vind ik maar niets. Voor de weinige keren dat we hier in ons klimaat kúnnen grillen, doe mij maar traditioneel.